Going beyond the known

A Stay in Massa and a Day Trip to Pisa

Mon, 02 Feb 2026 09:43:59 +0100

Planning a trip to Italian coast and wondering whether Massa and Pisa are worth visiting, especially with a child? In this travel guide, I’m sharing our real experience of staying in Marina di Massa and taking an easy day trip to Pisa with a toddler. This part of Italy is often overlooked compared to Cinque Terre or Florence, but it offers a perfect mix of beach, mountains, culture, and family-friendly travel.

After spending two nights in La Spezia, we moved further south along the coast to Massa, where we stayed the final three nights of our trip. Massa is located right at the foot of the Apuan Alps, famous worldwide for their white marble. To get there, we took a short train ride to Massa Centro and then caught a local bus (L60) to Marina di Massa which is the seaside heart of the area, where you’ll find most of the hotels and resorts (5km from train station). Our ride turned into a mini-tour as it detoured through the historic city center before heading to the coast.

We stayed in an apartment that felt like a hidden gem, mainly because of its rooftop swimming pool and outdoor playground. Despite it being October, the pool was heated and the air was a pleasant 18°C in the shade. Swimming while looking at the white peaks of the mountains on one side and the Tyrrhenian Sea on the other was a highlight of our stay. If you look up at the peaks, you might mistake the white patches for snow. In reality, you are looking at the world-famous marble quarries that have been active for over 2,000 years. Our apartment was just 100 meters from the beach, right next to a lively playground that was full of local children when we visited it in the evening, perfect spot for our daughter to burn off some energy after the journey. One thing that immediately struck us was how the region’s marble heritage is visible even in the smallest details, the street curbs here are made of solid white marble!

We dedicated one full day to exploring Marina di Massa. One of the attractions of the day was small cycling tour along the coast since our apartment offered bikes that we could use. We managed a 12km loop, to nature preserve Oasi WWF Dune di Forte dei Marmi” and back. This place turned out to be just a bigger beach that was essentially a larger beach, more separated from the houses that we passed on the way here.

However, I have to be honest about the beach views. Unlike the wide-open promenades of Gandia, Spain (where we spent our holidays last year), much of the coastline here is occupied by private hotels and house owners. Most of the time, rows of buildings blocked our view of the sea, with only small patches of public beach scattered in between. While it didn’t bother us for a short autumn break, it’s something to keep in mind if you’re planning a traditional beach summer holiday with kids; car traffic runs very close to the main walking areas.

I had also hoped to visit the Pietro Pellegrini Botanical Garden in the mountains, but unfortunately, it closes for the season in October. If you visit in the summer, there is a dedicated bus that takes you high into the Alps to see the unique flora of the marble peaks.

For my husband’s birthday, we planned a day trip to Pisa. The plan was easy: a quick bus to the Massa train station, followed by and a 30-minute train ride that would lead us right in the heart of the city where we could immediately start sightseeing. Below is the list of places we visited that day in order of our walk (more practical information about tickets and prices here.

Chiesa di Santa Maria della Spina is a tiny, ornate Gothic church that sits right on the bank of the Arno River. It immediately attracted our attention as it looks very delicate because of light marble and high number of ornaments on the facade. It is very unusual due to its proximity to the water. The exterior is more compelling than the interior which was used for exhibition during our visit. There was an interesting wooden ceiling inside but most of the sculptures were moved to other churches. Ponte Solferino located next to it had adorable views of the colorful buildings lining Arno river.

Since the garden in the mountains nearby Massa was closed, we decided to spend some time in Orto e Museo Botanico. It is one of the oldest academic botanical gardens in the world and offers a very peaceful escape from the crowds. The small museum was interesting and educational, and our kid was curious and engaged throughout the visit, but we were less excited about the exhibition. We were there in October so it’s not the time when this place is the most colorful, but we still enjoyed it, especially bamboo forest and greenhouse with cactuses. We always like to visit botanic gardens while visiting bigger cities as good stop to immerse ourselves in quiet hidden spot with nature.

Once we reached the stunning Piazza dei Miracoli, breathtakingly grand square, we could immediately spot famous Tower of Pisa and surrounding building that were equally impressive.

Battistero di San Giovanni: It is the largest baptistery in Italy and in the Middle Ages all children of Pisa were baptized here. The building has a circular shape with a large dome on top. Apparently it has exceptional acoustics inside and staff often demonstrate how sound echoes and resonates under the dome but we did not have a chance to hear that. If you’re traveling without a pram, you can climb the steep stairs to the first floor of the Baptistery for a unique perspective of the interior (we actually left the pram inside close to the entrance for the time of our visit).

Camposanto: It’s a monumental cemetery with beautiful frescoes and a peaceful green courtyard in the center. It felt much more like an open-air art gallery than a graveyard and it was my surprise favourite. It was burial place for the elite. It was designed as a prestigious burial site for: important citizens of Pisa, noble families, clergy and intellectuals. Being buried here was a sign of status and honor. You can see there big monuments celebrated families and their achievements. The frescoes were not just decoration, they had a strong educational and moral purpose, reminding viewers of mortality and the fragility of life.

Cattedrale di Pisa Interior has striped marble, columns and a huge mosaic in the apse. There were many visitors inside during our visit but atmosphere was still calm and monumental. The timed tickets are used to control the number of visitors inside, so it never gets dangerously crowded. Many original sculptures were created by artists but over time, they were removed to protect them from weather and damage. Today, the originals are kept in the museum, while the façade displays copies.

Museo dell’Opera del Duomo: This museum is an essential stop when visiting Piazza dei Miracoli, as it preserves original artworks and architectural elements from the Pisa Cathedral, Pisa Baptistery, and the Leaning Tower of Pisa. Many sculptures, doors, and marble decorations displayed here were moved indoors to protect them from weather damage, replacing them with copies outside. This allows visitors to admire their fine details up close while also understanding how they originally fit into the architecture and religious function of the square. the central green courtyard symbolized peace and eternity.

The museum offers a rich collection of sculptures, liturgical objects, and ancient books, along with exhibits that explain the history and design of the entire complex, including a large model of the Leaning Tower. A highlight is the café terrace, which provides one of the best crowd-free views of the tower. The visit is included in the Pisa complex ticket, and exploring everything usually takes about 1 to 1.5 hours depending on how deeply you engage with the displays. Overall, the museum acts as a key to better understanding the monuments outside while offering a quieter and more detailed experience and we really enjoyed the visit!

Sinopie Museum: After World War II, a fire in the Camposanto Monumentale badly damaged its frescoes. To save them, experts removed the painted layers from the walls and in the process discovered the “sinopie”, the original sketches underneath. The sinopie (underdrawings) are kept in the museum that is entirely dedicated to these hidden drawings. The restored frescoes are gradually returned to the Camposanto. “Sinopia” means the first sketch of a fresco, drawn in red pigment on plaster before painting. Unlike finished frescoes, these drawings feel more dynamic and expressive, you can often see corrections, different hands, and the artist’s thinking process. They give you a rare chance to understand how medieval masterpieces were actually created, not just how they look when finished. They were never meant to be seen, they are like the artist’s original blueprint. I don’t think we would have visited this museum if it had not been included. The exhibition was not very well explained, so it can be hard to understand without background knowledge and it was ok for us to stop for a short visit as a complement to visiting Camposanto, helping you understand the frescoes better. It is located in the same building as ticket office.

The Leaning Tower of Pisa Entry is not allowed for children who have not turned 8 years old. Therefore, we decided to skip this attraction. So we just enjoyed the view from the outside and explored the nearby buildings.

Mura di Pisa: You can actually walk along the ancient city walls, but since we had the pram, we had to skip this as it isn’t fully accessible for strollers. you can walk freely in both directions along the open sections and there are multiple access points (stairs and lifts), so you can start and finish wherever you like and walk just a section or the entire route.

After a long day of walking, we headed through Piazza dei Cavalieri (once the political heart of medieval Pisa) and later toward Borgo Stretto, one of the most atmospheric streets in the city, lined with medieval arcades, small boutiques, and cafés, perfect for a relaxed stroll while staying sheltered from the sun or rain. We tucked into a side street for a birthday dinner at La Ghiotteria, a cozy spot known for its local Tuscan dishes and intimate atmosphere. After dinner, we continued toward the Arno River and passed the Statue of Vittorio Emanuele II, a monument dedicated to the first king of unified Italy. The riverside area, especially along the Lungarno, often comes alive in the evening and that’s where we unexpectedly came across a charming flea market, with small stalls selling antiques, books, and handmade items, adding a lively and authentic touch to the end of the day.

Massa and Pisa offered a perfect balance to the rugged hiking of Cinque Terre. If you have an extra day in the Massa area, I highly recommend visiting the village of Carrara. You can take a Marmo Tour into the heart of the “Fantiscritti” quarries to see exactly where the marble for Michelangelo’s David came from. For us it would be just too many intensive days in a row.

More information about Massa and Carrara on official website of the region
More information about hikes in the area, especially for people visiting this area with the car can be found on this website

Cinque Terre w jeden dzien

Thu, 15 Jan 2026 09:43:59 +0100

Podczas naszej podróży do Włoch i pobytu w La Spezii poświęciliśmy jeden pełny dzień na odkrywanie kolorowych, nadmorskich wiosek położonych na północnym wybrzeżu Morza Liguryjskiego, wpisanych na listę UNESCO - Cinque Terre. Postanowiliśmy w jedną stronę podróżować promem, zatrzymując się w kilku miasteczkach, a następnie wrócić pociągiem z ostatniej miejscowości, aby jak najlepiej wykorzystać ten jeden dzień. Podróż pociągiem jest znacznie szybsza niż rejs promem, ale nie chcieliśmy całkowicie rezygnować z odkrywania tego regionu z perspektywy morza. Takie zwiedzanie wymaga precyzyjnego planowania, w każdej miejscowości mieliśmy ściśle określoną ilość czasu, tak aby zdążyć na kolejne połączenie promowe i dotrzeć do następnej miejscowości. Nie mogliśmy sobie pozwolić na żadne opóźnienia, ponieważ wtedy cały plan dnia musiałby się zmienić, połączenia promowe były zazwyczaj co godzinę z każdej miejscowości.

Rozpoczynając w La Spezii, odwiedziliśmy Porto Venere, następnie Riomaggiore, Vernazzę oraz na końcu Monterosso al Mare, podziwiając spektakularne klify, urokliwe porty, średniowieczne kościoły, punkty widokowe, a nawet piaszczyste plaże. Podróżowanie z dzieckiem i wózkiem było dla nas dodatkowym wyzwaniem logistycznym, dlatego w tym przewodniku dzielę się nie tylko dostępności poszczególnych miejsc dla rodzin z wózkiem, ale także naszymi przemyśleniami dotyczącymi liczby turystów w październiku, czyli pod sam koniec sezonu. Więcej praktycznych informacji na temat naszego pobytu we Włoszech znajduje się w osobnym wpisie link tutaj.

Porto Venere było naszym pierwszym przystankiem po opuszczeniu La Spezii. Nadmorska sceneria w drodze do tej miejscowości była przepiękna, minęliśmy bazę wojskową (Porta Marola, Arsenale Marina Militare) oraz obrzeża miasta, zanim krajobraz stał się bardziej surowy i dramatyczny. Widok kolorowych domów wyłaniających się w oddali z pokładu łodzi był idealnym wprowadzeniem do Cinque Terre.

Mieliśmy tylko godzinę na zwiedzanie tej miejscowości, więc od razu skierowaliśmy się do słynnego kościoła św. Piotra (Chiesa di San Pietro). Zbudowany w XIII wieku, stoi dumnie na skalistym cyplu z widokiem na morze. To naprawdę zachwycające miejsce, zarówno ze względu na charakterystyczną czarno-białą, pasiastą fasadę, jak i spektakularne położenie na klifie.

Tuż obok można podziwiać zapierające dech w piersiach widoki z punktu widokowego Promontorio dell’Arpaia, często opisywanego jako „naturalny balkon” nad Morzem Liguryjskim. Rozciąga się stąd panorama na poszarpane wybrzeże, odległe góry i łodzie zbliżające się do portu. Kontrast między ciemnymi skałami a turkusową wodą od razu przyciągnął naszą uwagę. Po zewnętrznej stronie murów, prowadzących w stronę kościoła, znajduje się ścieżka, którą można podejść bliżej morza. Trzeba jednak zachować ostrożność, skały są bardzo śliskie, nawet w suchy dzień. Wydaje mi się, że to również miejsce, w którym ludzie kąpią się w morzu, ponieważ przy płaskim betonowym bloku widzieliśmy łagodne zejście do wody.

Naszym kolejnym przystankiem był kościół św. Wawrzyńca (Chiesa di San Lorenzo), romańska świątynia położona nieco powyżej portu. Panuje tam spokojniejsza atmosfera niż przy San Pietro, ale nie ma się co dziwić, gdyż kościół otoczony jest innymi budynkami i nie znajduje się na wietrznych klifach nad morzem. Stamtąd udaliśmy się do Zamku Doria (Castello Doria), który góruje najwyżej nad miastem. Podejście wymaga pokonania sporej liczby schodów, ale widoki z góry są tego warte. Z tarasów można podziwiać cały port, kolorowe domy i bezkresny, błękitny horyzont. To bardzo relaksujące miejsce, otoczone zielenią, znacznie mniej zatłoczone niż okolice portu. Wstęp kosztuje 5 €, ale nie mieliśmy wystarczająco dużo czasu, aby wejść do środka.

Zejście z zamku było nieco trudniejsze do odnalezienia, chcieliśmy jak najszybciej znaleźć się w porcie, więc podążaliśmy wąskimi uliczkami w dół, nie do końca widząc, gdzie prowadzą. Wreszcie dotarliśmy do Via Giovanni Capellini, głównej ulicy handlowej prowadzącej do bramy miejskiej Porta del Borgo, w pobliżu portu. Podejście do zamku było bardzo strome, więc musieliśmy złożyć wózek, tak samo jak w drodze powrotnej. Na szczęście mieliśmy wózek typu parasolka, który jest stosunkowo łatwy do noszenia po schodach. W innym przypadku nosidełko byłoby zdecydowanie lepszą opcją. Wskazówka dla osób podróżujących z wózkiem: do kościoła San Pietro można bez problemu dojść z portu główną ulicą handlową, natomiast dotarcie do zamku z rozłożonym wózkiem jest praktycznie niemożliwe, chyba że wybierze się bardzo okrężną drogę ulicami.

Porto Venere jest również punktem startowym jednego z najsłynniejszych szlaków pieszych w okolicy, Sentiero 1 trail w kierunku Riomaggiore. Całe wybrzeże to prawdziwy raj dla wędrowców, oferujący spektakularne trasy wzdłuż klifów i panoramiczne widoki. Bardzo chcielibyśmy tu kiedyś wrócić i przejść cały ten szlak.

Kolejnym przystankiem było Riomaggiore, gdzie ponownie mieliśmy godzinę na zwiedzanie. Nasz prom przybił do brzegu z boku wioski, więc początkowo nie zobaczyliśmy słynnego portu. Po minięciu ogromnego tłumu czekającego na wejście na pokład naszego promu nagle ukazał się nam widok, który był absolutnie oszałamiający! Mała marina, otoczona wysokimi, kolorowymi domami „przyklejonymi” do stromych klifów, wyglądała dokładnie jak z pocztówki. Riomaggiore jest często opisywane jako najbardziej dramatyczna z wiosek Cinque Terre ze względu na swój wręcz pionowy układ domów i wąskie uliczki pnące się stromo pod górę. Od razu zostawiliśmy nasz wózek przy wejściu do wypożyczalni kajaków (za zgodą właścicieli), ponieważ ulica niemal od początku prowadziła stromo pod górę, a w oddali było widać już pojedyncze schody. Wioska pełna jest uroczych, pastelowych domów z zielonymi okiennicami i praniem rozwieszonym między budynkami, to kwintesencja liguryjskiego krajobrazu.

Odwiedziliśmy to miejsce w październiku, a mimo to miasteczko było pełne ludzi. Mogę sobie tylko wyobrazić, jakie tłumy panują tu w miesiącach letnich. Riomaggiore to jedno z najczęściej fotografowanych miejsc w Cinque Terre. Udaliśmy się pod górę główną ulicą w stronę kościoła św. Jana Chrzciciela (San Giovanni Battista) z 1340 roku. Okolice świątyni były wyraźnie spokojniejsze i mniej zatłoczone. Z placu przed kościołem można podziwiać piękny widok na dachy domów i morze w oddali.

Następnie wspięliśmy się nieco wyżej, aby zobaczyć Castello di Riomaggiore, XIII-wieczny zamek zbudowany w celu obrony wioski przed atakami piratów. Panoramiczny taras w pobliżu zamku oferuje wspaniałe widoki na wybrzeże oraz zabudowę miasta poniżej. Wróciliśmy do portu krótszą, ale bardziej stromą ścieżką prowadzącą po schodach. Mając około 20 minut do kolejnego połączenia promowego, usiedliśmy na skałach tuż przy wodzie. Było zaskakująco gorąco, gdyż otaczające wzgórza skutecznie osłaniały nas od wiatru. Port jest również popularnym miejscem startowym dla kajakarzy, można tutaj wypożyczyć kajak i popłynąć wzdłuż klifów, odkrywając ukryte zatoczki oraz kąpiąc się w krystalicznie czystej wodzie. Wydaje się to jednym z ciekawszych sposobów na poznanie Cinque Terre z innej perspektywy, z dala od zatłoczonych uliczek i promów. Woda była niesamowicie przejrzysta i pięknie mieniła się w słońcu. Mimo tłumów chwila spędzona nad morzem była niezwykle relaksująca.

Vernazza była naszym kolejnym przystankiem, gdzie zaplanowaliśmy dwugodzinną przerwę, co okazało się idealnym pomysłem, gdyż mogliśmy zatrzymać się na relaksujący lunch. Po raz pierwszy tego dnia nie musieliśmy się spieszyć. Zaskoczyło nas, jak stosunkowo płaski jest teren przy porcie, zupełnie inaczej niż w Riomaggiore. Mały, naturalny port, kolorowe domy i łodzie rybackie tworzą kolejną malowniczą scenerię, ale znacznie spokojniejszą, pomimo równie dużej liczby turystów.

Zjedliśmy szybki lunch w Bottega Visconti 1973. Jedną z rzeczy, do których wciąż nie mogliśmy się przyzwyczaić, jest to, że we Włoszech palenie jest dozwolone w ogródkach restauracyjnych. Ponieważ kilka osób paliło na zewnątrz, zdecydowaliśmy się usiąść w środku. Ostatecznie okazało się to dobrym wyborem, gdyż mogliśmy dokładnie obejrzeć wszystkie świeże lokalne produkty, z których przygotowywane jest jedzenie. To miejsce oferuje świeżo przygotowywane bruschetty, focaccię i inne przekąski, idealne na szybki lunch. Po przerwie ruszyliśmy Via Roma, główną ulicą wioski, mijając okolice stacji kolejowej, która była całkowicie zatłoczona. Vernazza to jedna z najpopularniejszych miejscowości w Cinque Terre. Gdy zauważyliśmy, że powoli opuszczamy centrum, skręciliśmy w mniejszą uliczkę Via Brigate Partigiane i zaczęliśmy wędrować wąskimi przejściami w stronę kościoła św. Małgorzaty Antiocheńskiej (Chiesa di Santa Margherita di Antiochia), który znajduje się przy porcie. Domy w tej części miasta stoją tak blisko siebie, że rozkładając ręce, można niemal dotknąć dwóch budynków jednocześnie. Chodzenie w tym labiryncie wąskich uliczek było ciekawym doświadczeniem, więc warto się tam na chwilę po prostu zgubić. Sam kościół, zbudowany z kamienia, ma surową, ale elegancką formę, a jego dzwonnica jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Vernazzy, gdyż widoczna jest zaraz po wpłynięciu do portu.

Po wizycie w kościele rozdzieliliśmy się, część z nas wspięła się do Castello di Vernazza (Zamek Doria), podczas gdy reszta została z córką na ławce przy świątyni. Ścieżka prowadząca do zamku przypomina stromy labirynt wąskich uliczek, bardzo urokliwy, ale wymagający odcinek! Po około 10 minutach wspinaczki dotarliśmy do wejścia. Widok z góry był spektakularny, można stąd zobaczyć wybrzeże po obu stronach miasteczka, a u naszych stóp rozciągał się widok na miasto poniżej. Zamek Doria został zbudowany przez potężną rodzinę Doria, aby chronić wioskę przed atakami piratów. Dziś główną zachowaną strukturą jest cylindryczna wieża strażnicza (Torre Doria). Nie należy się spodziewać klasycznych „wnętrz zamkowych”, to przede wszystkim mury obronne i wieża. Miejsce to słynie jednak z wyjątkowego położenia. Z góry doskonale widać tarasowe winnice na okolicznych wzgórzach, gdzie produkuje się słynne lokalne wina Cinque Terre.

Nadszedł czas, aby udać się do naszego ostatniego celu, Monterosso al Mare. Miasto dzieli się na dwie wyraźne części: stare miasto (Borgo Antico) oraz nowszą część (Fegina). Nasz prom zatrzymał się w małym porcie w starej części miasta.

Obie części połączone są tunelem dla pieszych wykutym w skale, tunel Fegina. Przejście zajmuje tylko kilka minut. Najpierw spacerowaliśmy po historycznym centrum, pełnym wąskich uliczek, sklepików z pamiątkami i tradycyjnych restauracji. Panuje tu typowa atmosfera, którą zauważyliśmy w pozostałych miasteczkach. Minęliśmy kościół św. Jana Chrzciciela (Parrocchia di S. Giovanni Battista) i dotarliśmy do Oratorio di Santa Croce. Nasza córka uwielbia odwiedzać kościoły, więc takie krótkie przystanki zawsze były mile widziane. Zauważyliśmy plac zabaw w niewielkim parku publicznym (Giardino Pubblico) w starej części miasta, ale celowo wybraliśmy inną drogę, aby córka go nie dostrzegła, chcieliśmy mieć pewność, że zdążymy na pociąg powrotny do La Spezii.

Następnie ruszyliśmy wzdłuż Via Fegina, która ciągnie się przez około kilometr w stronę nowej części miasta. Po wyjściu z tunelu atmosfera wyraźnie się zmieniła, pojawiło się więcej przestrzeni. Ta część miasta oferuje długą, piaszczystą plażę, nadmorską promenadę oraz liczne hotele. Monterosso to jedyna wioska Cinque Terre z prawdziwą piaszczystą plażą, co sprawia, że przypomina bardziej klasyczny kurort nadmorski. Ulica Via Fegina prowadzi do słynnego posągu Statua del Gigante. Posąg Neptuna, boga mórz, stoi dumnie na końcu plaży. Zbudowany w 1910 roku, przetrwał zniszczenia II wojny światowej i do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli miasta.

Po drodze minęliśmy mały plac zabaw (naprzeciwko Focacceria Antonio Di Liberatore), gdzie musieliśmy się zatrzymać, aby córka mogła się chwilę pobawić przed podróżą powrotna. W końcu dotarliśmy do stacji kolejowej i wsiedliśmy w pociąg do La Spezii (podróż trwa około 20 minut). To był naprawdę udany dzień. Pogoda była idealna, choć zastanawiam się, jak bardzo zatłoczone muszą być te miasteczka latem, skoro w październiku liczba turystów była wciąż bardzo wysoka (pociąg byl przepełniony). Riomaggiore było zdecydowanie najbardziej oblegane, a zaraz po nim Vernazza. Monterosso oraz Porto Venere wydawały się mniej zatłoczone, być może dlatego, że byliśmy tam wczesnym rankiem i późnym popołudniem, czyli nie podczas najbardziej zatłoczonej części dnia.

Baza wypadowa: La Spezia
Patrząc wstecz, był to intensywny, ale niezwykle satysfakcjonujący dzień. Choć La Spezia często traktowana jest jedynie jako „brama” do Cinque Terre, samo miasto ma przyjemną, autentyczną włoską atmosferę, z eleganckimi XIX-wiecznymi budynkami i lokalnymi sklepami. Jednym z głównych punktów miasta jest zamek Castello di San Giorgio, położony na wzgórzu nad centrum. Kiedy odwiedziliśmy go w październiku 2025 roku, sam zamek był zamknięty (prawdopodobnie z powodu prac renowacyjnych), ale spacer pod górę był wart wysiłku choćby dla samej panoramy miasta i zatoki. Warto również wspomnieć o porcie w La Spezia, promenada Passeggiata Morin to idealne miejsce na spacer, skąd można obserwować jachty (niektóre wyglądały bardzo ekskluzywnie) i promy odpływające w stronę Cinque Terre.

Cinque Terre in One Day: Complete Ferry & Train Itinerary from La Spezia

Thu, 15 Jan 2026 09:43:59 +0100

If you’re wondering whether it’s possible to visit Cinque Terre in just one day, the answer is yes, but it requires a smart plan. During our trip to Italy, we dedicated one full day to exploring the colorful coastal villages of this UNESCO-listed region, combining ferry rides and train connections to make the most of our time.

Starting from La Spezia, we visited Porto Venere, Riomaggiore, Vernazza, and Monterosso al Mare, experiencing dramatic cliffside views, charming harbors, medieval churches, scenic viewpoints, and even sandy beaches. Traveling with a child and a stroller added an extra layer of logistics, so in this guide, I’m sharing not only our detailed itinerary but also practical tips, ferry schedules, accessibility advice, and honest impressions about crowds in October. All practical details are described in separate post that can be found here.

If you’re planning a Cinque Terre day trip, wondering whether to choose ferry or train, or trying to decide which villages to prioritize, this guide will help you plan an efficient, realistic, and unforgettable day along one of Italy’s most iconic coastlines.

Porto Venere was our first stop after leaving La Spezia. The coastal scenery on the way there was beautiful, we passed a military base (Porta Marola Arsenale Marina Militare) and the outskirts of the city before the landscape became more rugged and dramatic. Seeing the colourful houses appear in the distance from the boat was a perfect introduction to Cinque Terre.

We had only one hour to explore the town, so we headed straight towards the iconic Church of St. Pietro. Built in the 13th century, the church stands dramatically on a rocky promontory overlooking the sea. It is really stunning place because of its striking black-and-white striped facade and its spectacular cliffside position.

Right next to it, you can admire truly breathtaking views from the Promontorio dell’Arpaia viewpoint, often described as a “natural balcony” over the Ligurian Sea. From here, you can see the rugged coastline, distant mountains, and boats approaching the harbor. The contrast between the dark rocks and the turquoise water is simply stunning. There is a small path on the outer side of the walls leading toward the church where you can get closer to the sea. Be careful though, the rocks are very slippery, even on a dry day. I think this is also the spot where people go to swim since there was clear entrance to the see from concrete block.

Our next stop was Church of St. Lawrence, a Romanesque church located slightly uphill from the harbor. It feels calmer and less exposed than San Pietro, and there was a peaceful atmosphere inside, especially compared to the dramatic, windy cliffs near the sea. From there, we continued up to Doria Castle, the castle overlooking the town. The climb involves quite a lot of steps, but the views from the top are absolutely worth it. From the terraces, you can see the entire harbor, the colorful houses and the endless blue horizon. It is very relaxing spot with amazing green trees and it is much less crowded than the harbor area. The entrance fee is €5, but we didn’t have enough time to go inside. With only one hour in Porto Venere, we had to keep moving to make it back to the harbor on time.

The way down from the castle was a bit tricky. We followed narrow paths down the slope and eventually reached Via Giovanni Capellini, which seems to be the main shopping street leading to the city gate, Porta del Borgo, near the harbor. The climb up to the castle was very steep, so we had to fold the pram and the same on the way down. Luckily, our pram folds like an umbrella and is relatively easy to carry on stairs. Otherwise, a baby carrier would definitely be a better option. Option for a walk with the pram: you can reach San Pietro Church from the harbor via the main street with a pram, but getting to the castle is not pram-friendly.

Porto Venere is also the starting point of one of the most famous hiking routes in the area, the Sentiero 1 trail toward Riomaggiore. The entire coastline here is a paradise for hikers, with dramatic cliff paths and panoramic sea views. Many people say that hiking this stretch is the best way to truly experience Cinque Terre beyond the postcard views. We would absolutely love to come back one day and explore the trails properly.

Riomaggiore was our next stop, where we again had one hour to explore the village. Our ferry docked on the side of the village, so at first we couldn’t see the famous harbor. After walking past a huge crowd waiting to board our ferry and continue to the next town, the view suddenly unfolded, and it was absolutely stunning! The small marina surrounded by tall, colorful houses stacked tightly against the steep cliffs looked exactly like a postcard. Riomaggiore is often described as the most dramatic of the Cinque Terre villages because of its vertical layout and narrow streets climbing sharply uphill. We first left our pram at the entrance to a kayak rental shop (with the owners’ permission), as the street immediately became very steep. The village is full of charming, pastel-colored houses with green shutters, tiny balconies, and laundry hanging between buildings, classic Ligurian scenery.

We visited this place in October, and the village was already packed. I can only imagine how crowded it must be during the summer months. Riomaggiore is one of the most photographed spots in Cinque Terre, and many day-trippers arrive by boat, just like we did. We headed uphill along the main street toward Church of San Giovanni Battista, a Gothic-style church dating back to 1340. Located slightly above the busiest part of the village, the area around the church felt noticeably quieter and more peaceful. From the square in front, you can enjoy lovely views over the rooftops and down toward the sea.

Next, we climbed a bit higher to visit Castello di Riomaggiore, a 13th-century castle built to defend the village from pirate attacks. The panoramic terrace near the castle offers beautiful views over the coastline and the village below, a perfect spot for a group photo before heading back down. We returned to the harbor via a shorter but steeper path with stairs. With about 20 minutes to spare, we simply sat on the rocks by the water. It was surprisingly hot in the full sun, and the surrounding hills blocked most of the wind, making it feel even warmer. The harbor area is also a popular starting point for kayaking and small boat rentals. You can rent a kayak and paddle along the dramatic cliffs to explore hidden coves and swim in crystal-clear water. It feels like that could be one of the best ways to experience Cinque Terre from a different perspective away from the crowded streets (and crowded ferries!). Quite a lot of people were renting kayaks while we were there. The water was incredibly clear and sparkled beautifully in the sun. Despite the crowds, sitting by the sea felt very relaxing, watching boats come and go and kayakers starting their adventure along the coastline. Riomaggiore may be busy, but its harbor atmosphere, steep colorful streets, and dramatic setting make it unforgettable even if you only have one hour to explore

We had a two-hour break planned in the next village, Vernazza which felt like the perfect amount of time for a relaxed lunch stop. For the first time that day, we didn’t have to rush. We were surprised by how relatively flat the area next to the harbor was, quite different from Riomaggiore. The small natural harbor, colorful houses, and fishing boats create another picturesque spot.

We had a quick lunch at Bottega Visconti 1973. One thing we still couldn’t get used to was that in Italy smoking is allowed in outdoor seating areas of restaurants. Since several people were smoking outside, we decided to sit indoors instead. In the end, it turned out to be a good idea, we could clearly see all the fresh food displayed at the counter. It was a simple place offering freshly made bruschetta, focaccia, rice quiche, and other quick snacks, perfect for a short stop. After lunch, we followed Via Roma, the main street running through the village, and passed underneath the train station area, which was completely packed with people. Vernazza is one of the busiest Cinque Terre villages. When we realized we were slowly leaving the center, we turned into the smaller Via Brigate Partigiane and wandered through tiny, narrow streets toward Church of St. Margaret of Antioch. The houses here were incredibly close to each other, you could almost touch two buildings at the same time by stretching out your arms. Many of them were connected by structural supports and looked slightly crooked, giving the streets a very authentic, medieval atmosphere. The church itself looked medieval to me, built from stone with minimal decoration and a simple but elegant design. Located right by the harbor, its bell tower is one of Vernazza’s most recognizable landmarks. Inside, the atmosphere felt calm compared to the busy square outside.

After visiting the church, we split up, some of us climbed up to Castello di Vernazza (Doria Castle), while others stayed with our daughter near the church to relax. Leaving the busy harbor square behind, we stepped into a quieter and almost mysterious part of the village. The path to the castle feels like entering a steep labyrinth of narrow alleyways, with small signs pointing the direction. A very charming but steep part of the village! After about a 10-minute climb, we reached the entrance. The view from the top was stunning, both sides of the coastline stretched out dramatically, and we could see the entire village below. We even spotted our companions sitting on a bench in front of the church.

Doria Castle was built by the powerful Doria family to protect the village from pirate raids. Today, the main surviving structure is the cylindrical watchtower (Torre Doria), which is the most prominent and best-preserved part of the fortress. The rest of the castle consists mostly of stone walls and partial defensive structures rather than fully preserved buildings, so you shouldn’t expect a traditional “castle interior” with furnished rooms. The site is famous not because of extensive ruins, but because of its spectacular panoramic position. During our walk through the village earlier, we had noticed terraced vineyards on the surrounding hillsides, and from the tower they were clearly visible again in the distance. These vineyards are typical for the region and are used to produce the famous local Cinque Terre wines, grown on steep terraces overlooking the sea. Majority is white wine with aromas of herbs and citrus fruits.

It was now time to head toward our final destination, Monterosso. The town is officially called Monterosso al Mare, but it is clearly divided into two distinct areas: the old town (Borgo Antico) and the new town (Fegina). Our ferry stopped in the small harbor in the old part of the town.

The two parts of the city are connected by a pedestrian tunnel carved through the rock, often referred to as the Fegina tunnel. It takes only a few minutes to walk through and makes moving between the two areas very easy. We first decided to walk in old part of the city and then walk to new part where the only one train station is located. The historic center, with its narrow alleys, colorful houses, small squares, and traditional restaurants, was truly enjoyable to wander through. It feels much more in line with the typical Cinque Terre atmosphere. The narrow streets full of colorful souvenirs and small shops were charming. We passed Church of San Giovanni Battista and walked along the main shopping street until it gradually became quieter and the shops disappeared. Then we turned back, stopping for a moment at Oratorio di Santa Croce. Our daughter loves visiting churches, so these small stops were always appreciated. We noticed a playground in a small public park (Giardino Pubblico, in the old part of town near the harbor entrance), but we deliberately chose another route so our daughter wouldn’t spot it, we wanted to make sure we had enough time to catch our train back to La Spezia.

We then continued along Via Fegina, which stretches for about 1 km toward the newer part of town. Once we exited the tunnel, the atmosphere changed noticeably, the area felt more spacious and open. This part of the town has the long sandy beach, seaside promenade, hotels, and most of the larger accommodations. It looked like a large portion of the beach consists of private beach clubs, as we saw marked sections with sunbeds and umbrellas available for rent. There are small free sections between the private areas, but in high season these are likely very crowded. Since we visited in October, many of the private beach clubs were already closed. Monterosso is the only Cinque Terre village with a proper sandy beach, which makes it feel slightly different, more like a seaside resort, compared to the other villages with their rocky harbors and swimming spots. Via Fegina street is very pleasant to walk along and leads to the famous Statua del Gigante. The statue of Neptune, the god of the sea, stands dramatically at the end of Fegina Beach. Built in 1910, it once supported a terrace above it, although it was partially damaged during World War II. Today, it remains one of Monterosso’s most recognizable landmarks. The small pebbly beach next to the statue has beautifully clear, turquoise water.

On the way there, we passed a small playground (opposite Focacceria Antonio Di Liberatore V. & C.) with benches in the shade and a lovely sea view. At that point, we had no choice, we had to stop and let our daughter play for a while before heading to the train station. Earlier that day, I had also noticed a playground in Porto Venere, but we had absolutely no time to explore it. It’s nice to see that at least some of these popular tourist towns provide small spaces for children. Finally, we reach train station where tourist information office is also located and took a train back to La Spezia (around 20min ride). We really enjoyed this day. The weather couldn’t have been better. I do wonder how crowded these villages must be during the summer months if they already felt busy in October. Riomaggiore was definitely the most crowded, followed by Vernazza. Monterosso and Porto Venere felt slightly less busy, perhaps because they were our first and last stops of the day, visited in the morning and late afternoon rather than at peak midday hours.

Looking back, it was an intense but incredibly rewarding day, a perfect way to experience Cinque Terre in a short amount of time while staying in La Spezia first two nights of our trip. Although city is often treated as just a gateway city, La Spezia has a pleasant, authentic Italian atmosphere with elegant 19th-century buildings, local shops, and everyday Italian life happening around you. One of the city’s main landmarks is Castello di San Giorgio, located on a hill overlooking the center. When we visited in October 2025, the castle itself was closed (likely due to renovation and maintenance works that sometimes take place outside peak season). We walked uphill to see it from the outside and to enjoy the panoramic view over the city and the gulf. La Spezia’s harbor is also worth mentioning. Part of it serves as a major Italian naval base (one of the most important in the country), so some areas are restricted. However, the waterfront promenade, Passeggiata Morin, is open to the public and very pleasant for a walk. You can see sailing boats, yachts, and ferries departing toward Cinque Terre.

Podróż pociągiem wzdłuż włoskiego wybrzeża: Piza, Cinque Terre i Massa

Fri, 05 Dec 2025 09:43:59 +0100

Bardzo lubimy podróże pociągiem, zwłaszcza te wzdłuż wybrzeża, i właśnie w taki sposób podróżowaliśmy już kilka razy, m.in. podczas zwiedzania wschodniego wybrzeża Hiszpanii w okolicach Walencji oraz południa, gdzie odkrywaliśmy uroki regionu Malagi. Po raz kolejny ten rodzaj podróżowania sprawdził się doskonale. Po przylocie do danego kraju najwygodniej jest kontynuować podróż pociągiem prosto z lotniska, jeśli tylko istnieje taka możliwość. To niezwykle komfortowa forma podróżowania z dziećmi, zwłaszcza gdy połączenia kolejowe są dobre, a odległości rozsądne. Podróżowanie wzdłuż wybrzeża pociągiem pozwala zatrzymywać się w wielu miastach bez konieczności wynajmowania samochodu, co znacząco obniża koszty transportu. To także idealne rozwiązanie, jeśli podróżujesz z dziećmi, które nie lubią długich przejazdów samochodem, albo jeśli po prostu chcesz odpocząć i nie spędzać wakacji za kierownicą. Jedyną realną wadą jest konieczność bardzo starannego wyboru kierunku podróży: połączenia kolejowe muszą być niezawodne, odległości do pokonania rozsądne, a atrakcje dostępne bez samochodu.

Transport – porady i wskazówki

Po krótkim locie na trasie Bruksela–Piza znaleźliśmy się na zaskakująco małym lotnisku w Pizie, które podczas podróży powrotnej okazało się bardzo zatłoczone i chaotyczne. Kolejka do kontroli bezpieczeństwa była wyjątkowo długa, czekaliśmy około 40 minut. Wracając jednak do początku podróży: po lądowaniu wsiedliśmy do pociągu PisaMover, który zawiózł nas na dworzec Pisa Centrale. Ta opcja była reklamowana jako najszybsza, jednak cena biletów okazała się dość wysoka. PisaMover to szybka kolejka kursująca często między lotniskiem a Pisa Centrale w godzinach od 6:00 rano do północy. Czas przejazdu to zaledwie 5 minut. Cena: 6,50 € dorośli / 4,50 € dzieci (w jedną stronę).

Zapłaciliśmy łącznie 26 € za przejazd z lotniska. W kasie poinformowano nas, że nasze 4-letnie dziecko nie potrzebuje biletu, co jest sprzeczne z informacjami na oficjalnej stronie internetowej, według których wszystkie dzieci muszą posiadać bilet. Biorąc pod uwagę, że odległość wynosi mniej niż 2 km i można ją bez problemu pokonać pieszo, PisaMover wydał się nam bardzo drogi. W dniu powrotu postanowiliśmy sprawdzić, czy da się dojść na lotnisko pieszo. Odległość od centrum miasta wynosiła niecałe 1,6 km, a ponieważ nie mieliśmy dużo bagażu, zdecydowaliśmy się spróbować. Okazało się to świetną decyzją, spacer był bezpieczny, prosty i zajął mniej niż 30 minut. Po drodze minęliśmy nawet kilka kawiarni, w których kupiliśmy croissanty z nadzieniem pistacjowym przed dotarciem na lotnisko.

Z dworca głównego w Pizie kontynuowaliśmy podróż do La Spezia, gdzie spędziliśmy pierwsze dwie noce. Korzystaliśmy z pociągów regionalnych Trenitalia. Warto bacznie zwracać uwagę na rodzaj pociągu, ponieważ raz wsiedliśmy do pociągu ekspresowego, który był opóźniony i nadjechał dokładnie o godzinie odjazdu naszego pociągu, który został przesunięty o kilka minut. Taki błąd może dużo kosztować, bo zostanie potraktowany jako przejazd bez ważnego biletu, pomimo tego, że oba pociągi jadą w tym samym kierunku. Następnie przenieśliśmy się do Marina di Massa na resztę pobytu. Stamtąd wybraliśmy się również na jednodniową wycieczkę do Pizy pociągiem.

Bilety kolejowe (łączne koszty)
Piza → La Spezia – 37,80 € (8,40 € za dorosłego / 4,20 € za dziecko)
La Spezia → Massa Centro – 22,50 € (5,00 € za dorosłego / 2,50 € za dziecko)
Massa Centro → Piza – 27,90 € (6,40 € za dorosłego / 3,20 € za dziecko)

Autobusy lokalne w Massa
Łączny wydatek: 25,70 €
• Cena biletu: 1,70 € za przejazd
• Ważny przez 70 minut od aktywacji
• Dostępna sprzedaż biletów przez aplikację

Zainstalowaliśmy lokalną aplikację autobusową, założyliśmy konto i kupiliśmy bilety płacąc kartą kredytową. Należy pamiętać o aktywacji biletu przed wejściem do autobusu, co może być nieco mylące, ponieważ aplikacja nie jest w pełni przetłumaczona na język angielski. Za pierwszym razem poprosiłam o potwierdzenie innego pasażera, później było już bardzo łatwo. Można aktywować kilka biletów jednocześnie, co jest bardzo wygodne podczas podróżowania w grupie. Dzieci poniżej 1 metra wzrostu podróżują za darmo. Nasza córka (104 cm) nie miała biletu i podczas kontroli poinformowano nas, że wszystko jest w porządku. W praktyce ta zasada wydaje się jednak dość trudna do jednoznacznego egzekwowania jeśli dziecko nieznacznie przekracza ten wzrost.

Zwiedzanie Cinque Terre promem oraz pociągiem

Zamiast kupować całodniowy bilet na prom, wybraliśmy bilet w jedną stronę z przystankami pośrednimi, a wróciliśmy pociągiem. Pozwoliło nam to spędzić więcej czasu w Monterosso i uniknąć bardzo długiego rejsu powrotnego (prawie 2 godziny). Rejs początkowo byl bardzo relaksujący, jednak już w Riomaggiore ilość ludzi na promie gwałtownie wzrosła. W pewnym momencie prom był tak pełny, że musieliśmy rozdzielić się na dwie grupy, ponieważ zabrakło miejsc siedzących, a miejsca stojące były bardzo niekomfortowe. Na pokładzie dostępne były zimne napoje i przekąski (za opłatą) oraz toalety, które okazały się bardzo przydatne podczas podróżowania z dzieckiem. Pogoda była piękna i słoneczna, choć dość wietrzna, ale jak na październik, nadal bardzo przyjemna. Byliśmy zszokowani tłumami na stacji kolejowej w Riomaggiore. Już prom wydawał się zatłoczony, ale liczba ludzi na peronie była wręcz przytłaczająca. Na szczęście wracaliśmy pociągiem po 17:00 z Monterosso. Skład stal sie zatłoczony już od kolejne stacji (Vernazza), więc rozpoczęcie drogi powrotnej w Monterosso okazało się ogromna zaletą, mogliśmy bez problemu znaleźć miejsca siedzące. Jedną z wad włoskich pociągów są toalety. Zwykle jest tylko jedna lub dwie w całym pociągu, a często jedna z nich jest i tak nieczynna. Gdy pociąg jest przepełniony, dotarcie do działającej toalety z dzieckiem bywa bardzo trudne.

Poniżej rozkład promów i pociągów, który pozwolił nam mieć wystarczająco dużo czasu na zwiedzenie każdego z odwiedzanych miasteczek:
Prom: La Spezia 09:15 → Porto Venere 10:00 (1 godzina przerwy)
Prom: Porto Venere 11:00 → Riomaggiore 11:35 (1 godzina przerwy)
Prom: Riomaggiore 12:35 → Vernazza 13:10 (2 godziny przerwy)
Prom: Vernazza 15:10 → Monterosso 15:30
Pociąg: Monterosso → La Spezia (25 min). Mogliśmy też zatrzymać się w Manaroli i stamtąd wziąć kolejny pociąg do La Spezia, ale byliśmy po prostu zbyt zmęczeni.

Bilet jednodniowy w obie strony Cinque Terre (42 € za dorosłego / 15 € za dziecko)
Bilet w jedną stronę z przystankami pośrednimi (30 € za dorosłego / 15 € za dziecko), opcja wybrana przez nas.

Odwiedziliśmy Cinque Terre pod sam koniec sezonu promowego. Promy kursują regularnie od końca marca do 1 listopada, z ograniczoną liczbą połączen aż do początku grudnia. Więcej informacji o cenach i aktualnym rozkładzie dostępne tutaj.

Pociągi Cinque Terre Express łączą Levanto, Monterosso, Vernazzę, Corniglię, Manarolę, Riomaggiore oraz La Spezię. Kursują często, od wczesnego rana do późnego wieczora. Bilety można kupić na stacjach, w automatach biletowych lub online przez aplikację Trenitalia. Jeśli kupujesz papierowy bilet na pociąg regionalny na stacji, musisz go koniecznie skasować w zielonych kasownikach znajdujących się przy wejściach na perony. Warto o tym pamiętać, ponieważ kary są wysokie.

Wszystkie bilety kupowaliśmy w automatach. Za pierwszym razem nie były one zbyt intuicyjne, ale pod koniec wyjazdu potrafiłam przejść cały proces niemal z zamkniętymi oczami (ponownie problemem było niepełne tłumaczenie na język angielski). Cinque Terre Express ma trzy kategorie cenowe biletów, zależne od daty podróży. Tabelę cen i szczegółowy rozkład znajdziesz na stronie. Podczas naszego pobytu obowiązywał sezon niski, czyli kategoria A (zielona): dorośli 5 €, dzieci 2,50 €. Jeśli planujesz wielokrotne wsiadanie i wysiadanie z pociągu między miasteczkami, Cinque Terre Card to bardzo dobra opcja. Zapewnia nielimitowane przejazdy pociągami Cinque Terre Express na trasie La Spezia – Cinque Terre – Levanto, a dodatkowo obejmuje dostęp do płatnych szlaków turystycznych między Monterosso a Corniglią. My nie skorzystaliśmy z tej opcji, ponieważ chcieliśmy również zobaczyć wybrzeże od strony morza, z perspektywy promu.

Zakwaterowanie

Zatrzymaliśmy się w dwóch apartamentach:
La Spezia - Zarezerwowane przez Airbnb (ocena 4.99). Samodzielne zameldowanie, bardzo wygodne i dobrze wyposażone mieszkanie. Położone blisko dworca kolejowego, choć po przeciwnej stronie centrum miasta. Spacer do portu to około 2 km, ale prowadził główną ulicą handlową, więc był przyjemny. W pobliżu znajdował się duży supermarket (Coop), a sama ulica była spokojna, gorąco polecamy!
Marina di Massa - Zarezerwowane przez Booking.com, tuż przy plaży. Wyposażenie było dość podstawowe, ale mieliśmy świetną przestrzeń na zewnątrz oraz basen na dachu. Kuchnia była bardzo skromnie wyposażona, wystarczająca na śniadania i przekąski, ale nie do gotowania. Obiektem zarządzała urocza rodzina, zawsze chętna do pomocy. W ogrodzie było sporo zabawek, głównie dla dzieci do 3 lat (nasza córka często korzystała z huśtawki), gdyz w takim tez wieku była córka właścicieli. Myślę, że z czasem przybędzie zabawek dla starszych dzieci.
Średni koszt noclegów: 200 € za noc

La Spezia widok z okna na zdjęciu poniżej po lewej
Marina Di Massa widok z basenu na dachu na zdjęciu poniżej po prawej

Jedzenie i restauracje
Ponieważ uwielbiamy kuchnię włoską, nie odwiedzaliśmy restauracji innego typu. Zazwyczaj zamawialiśmy primi (makaron, risotto, gnocchi), które smakują nam najbardziej. Secondo (mięso, ryby, owoce morza) było dla nas mniej atrakcyjne, a zamawianie obu dań to zwykle za dużo jedzenia, szczególnie że zawsze zostawialiśmy miejsce na włoskie lody, których nie sposób sobie odmówić. Opłata coperto (1,50–2,50€ od osoby) była zawsze doliczana. Wybieraliśmy raczej budżetowe restauracje, ale bardzo dobrymi opiniami.

Przykładowe ceny:
Pizza Verace w La Spezia: 8–14 €
Bottega Visconti 1973 w Vernazza: focaccia 8–12 €, wytrawne ciasto ryżowe 5 €
Locanda del Tron w Massa: 13 € menu stałe (primo, secondo, kawa, woda), rodzinny lokal ze świetnymi opiniami, zaraz obok dworca
La Ghiotteria w Pizie: primi 9–13 € (bardzo duże porcje)

Najlepsze lodziarnie:
Gelateria Troppo Buono w Marina di Massa
Gelateria Vernazza w La Spezia

Podsumowanie budżetu (6 dni, 4 dorosłych i czteroletnie dziecko)

Kategoria	Łączny koszt (€)
Loty	540
Transport (pociąg, autobus, prom)	338
Zakwaterowanie	1000
Restauracje	417
Zakupy spożywcze	170
Atrakcje	72
Razem	2500

Nasze doświadczenia z podróżowania z dzieckiem

Podróżowanie komunikacją publiczną nie sprawiło nam żadnych trudności, ponieważ nasza córka lubi być w ruchu i nie przepada za siedzeniem w foteliku samochodowym. Zmiana środka transportu była dla niej zawsze dodatkową atrakcją. Mieliśmy ze sobą wózek, z którego dużo korzystaliśmy w Pizie, Massa i La Spezia. Co ciekawe, prawie w ogóle nie musieliśmy sięgać po telefon, wystarczało komentowanie tego, co działo się za oknem, aby ją zająć. Przejazdy nie były długie, zazwyczaj trwały około 25–40 minut (przejazd autobusem w Massa 20min). Jedynie pierwszy odcinek z Pizy do La Spezia zajął nieco ponad godzinę. Świetnie sprawdziła się też nowa zabawa: własnoręcznie przygotowane literki, z których układaliśmy wyrazy w pociągu czy samolocie. Nasza córka zaczęła poznawać litery, a taka gra zajmuje bardzo mało miejsca w plecaku. Podczas zwiedzania Cinque Terre wózek był mniej praktyczny, ale okazał się niezbędny ze względu na długi spacer do portu (około 2,2 km). Wózki są dozwolone na promach, jednak w niektórych wioskach musieliśmy go składać i nieść po schodach. Riomaggiore jest na tyle strome, że zostawiliśmy wózek w wypożyczalni kajaków. Podróżowaliśmy ze starym wózkiem i nie martwiliśmy się zbytnio o ewentualną kradzież.

Nie znaleźliśmy wielu placów zabaw podczas wyjazdu, jeden znajdował się na plaży obok naszego apartamentu w Marina di Massa i był naprawdę świetny. Nie stanowiło to jednak dużego problemu, ponieważ zwiedzanie kościołów, ogrodów botanicznych i parków było dla naszego malucha dobrą formą rozrywki. Jeśli chodzi o toalety publiczne, nie szukaliśmy ich aktywnie, zwykle wystarczały te dostępne w restauracjach podczas posiłków, w ogrodzie botanicznym w Pizie, na promach lub w pociągach. Najbardziej problematyczne okazały się właśnie pociągi: zazwyczaj były tam tylko dwie toalety na cały skład, z czego jedna często była nieczynna. Niekiedy musieliśmy przejść bardzo długi dystans przez pociąg, aby dotrzeć do działającej toalety, co przy dużym tłoku było wyjątkowo trudne. Żel dezynfekujący, jak zawsze, okazał się bardzo przydatny podczas wizyt w toaletach, warto mieć go zawsze pod ręką.

Plac zabaw w Monterosso - fajne miejsce na przystanek podczas zwiedzania Cinque Terre

Przemyślenia końcowe i rekomendacje

Był to bardzo relaksujący wyjazd, z idealną październikową pogodą, wyśmienitym jedzeniem oraz doskonałym połączeniem popularnych i mniej turystycznych miejsc. Cinque Terre zachwyciło nas swoim krajobrazem, Piza okazała się zaskakująco przyjemna, a Massa spokojną i komfortową bazą nadmorską. Podróżowanie pociągiem wzdłuż włoskiego wybrzeża sprawdziło się u nas idealnie i z pewnością jeszcze do tego sposobu zwiedzania wrócimy.

Travelling Italy’s Coast by Train: Pisa, Cinque Terre and Massa

Fri, 05 Dec 2025 09:43:59 +0100

This trip was one of my favourite ways of travelling: flying into a country and then continuing the journey by train straight from the airport. It is an incredibly convenient way to travel with kids, especially when train connections are good and distances are reasonable. Travelling along the coast by train allows you to stop in multiple cities without the need to rent a car, which significantly reduces transportation costs. It’s also ideal if you’re travelling with children who don’t enjoy long car rides or if you simply want to relax and not spend your holiday focused on driving. We’ve used this approach before in Málaga and Valencia, and once again it worked perfectly. The only real downside is that you need to choose your destination carefully: train connections must be reliable, distances manageable, and attractions accessible without a car.

Getting Around – Transportation Tips

We flew from Brussels to Pisa Airport, which turned out to be surprisingly small and easy to navigate. After landing, we took a train called PisaMover to Pisa Centrale. This option was advertised as the fastest but it was also the most expensive. PisaMover is a high-speed shuttle running frequently between the airport and Pisa Centrale from 6:00 AM to midnight. Duration of the ride is only 5 minutes. Price: €6.50 adults / €4.50 children (each way). Children under a certain age were said to travel free, but information was inconsistent. We paid €26 in total for the ride from the airport. At the ticket office, we were told our 4-year-old didn’t need a ticket, which contradicts the official website stating that all children require one. Considering the distance is under 2 km and easily walkable, PisaMover felt very expensive. On our return day, we decided to check whether it was possible to walk to the airport instead. The distance was less than 1.6 km from the city centre, and since we didn’t have much luggage, we gave it a try. It turned out to be a great decision: the walk was safe, easy, and took less than 30 minutes. Along the way, we even passed several cafés where we picked up pastries before reaching the airport.

From the main train station in Pisa, we continued our journey to La Spezia where we stayed first 2 nights. We used regional trains from Trenitalia. Afterwards, we moved to Marina di Massa for the rest of our stay. From there, we did a day trip to Pisa by train.

Train Tickets (Total Costs) Pisa → La Spezia – €37.80 (€8.40 per adult / €4.20 per child)
La Spezia → Massa Centro – €22.50 (€5.00 per adult / €2.50 per child)
Massa Centro → Pisa – €27.90 (€6.40 per adult / €3.20 per child)

Local Buses in Massa
Total spent: €25.70
• Ticket price: €1.70 per ride
• Valid for 70 minutes after activation
• App-based ticketing available

We installed the local bus app, created an account, and bought tickets directly using a credit card. You must remember to activate the ticket before boarding, which can be slightly confusing as the app is not fully translated into English. The first time, I asked another passenger for confirmation. After that, it was very easy to use. You can activate multiple tickets at once, which is very convenient when travelling as a group. Children under 1 metre in height travel for free. Our daughter (104 cm) did not have a ticket, and during a ticket inspection we were told it was fine. In practice, this rule seems difficult to enforce. We used line L60 from Massa Train Station to bus stop ‘Marina di Massa Piazza Betti’ that was few minutes walking distance from our apartment.

Visiting Cinque Terre by combining ferry and train

Instead of buying a full-day ferry ticket, we chose a one-way ferry ticket with intermediate stops and returned by train. This allowed us to spend more time in Monterosso and avoid a very long ferry ride back (up to 2 hours). The ferry was calm and quiet at first, but already in Riomaggiore it became extremely crowded. At one point, the ferry was so full that we had to split into two groups because there were no seats left. On board, only cold drinks and snacks were available, but the toilets were very useful when travelling with a child. The weather was beautiful and sunny, though quite windy, but still very pleasant for October. We were shocked by the crowds at Riomaggiore train station. The ferry felt busy, but the number of people on the platform was intense. We returned by train after 5 PM from Monterosso. The train was already crowded from Vernazza, so boarding in Monterosso was actually an advantage: we could easily find seats and enter with a pram. One downside of Italian trains is the toilets. There are usually only one or two per train, and often one is out of order. When the train is packed, reaching a working toilet with a child is very challenging.

Our Ferry and Train Schedule that allowed us to have enough time to explore each of the stops
Ferry: La Spezia 09:15 → Porto Venere 10:00 (1h break)
Ferry: Porto Venere 11:00 → Riomaggiore 11:35 (1h break)
Ferry: Riomaggiore 12:35 → Vernazza 13:10 (2h break)
Ferry: Vernazza 15:10 → Monterosso 15:30
Train: Monterosso → La Spezia (25 min). We could have also stopped in Manarola and taken the next train from there to La Spezia, but we were simply too tired.

One-day roundtrip ticket Cinque Terre (€42 per adult / €15 per child)
One-way ticket with intermediate stops (€30 per adult / €15 per child)

We visited Cinque Terre at the very end of the ferry season. Ferries run from late March until November 1, with reduced frequency until early December. More information about the prices and current schedule here.

Cinque Terre Express trains connect Levanto, Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarola, Riomaggiore, and La Spezia. They run frequently from early morning until late evening. Tickets can be bought at stations, from ticket machines, or online via the Trenitalia app. If you buy your regional train ticket at the station (paper ticket), you must validate it at the green stamp machines located on the stairs on the way to the platforms. Make sure to do so as fines are high!

We bought all our tickets at the machines, which were not intuitive the first time, but by the end of the trip I could complete all the steps almost with my eyes closed. Cinque Terre Express has three ticket price categories that depend on the date you travel, and you can see the price chart and detailed schedule on the website. For us it was low season so category A (green) - adults €5, children €2,50. If you’re planning to hop on and off the train between the villages during your trip, the Cinque Terre Card is a great choice. It gives you unlimited rides on the Cinque Terre Express trains running between La Spezia, Cinque Terre, and Levanto. On top of that, the card also covers access to the paid hiking trails between Monterosso and Corniglia. We did not use this option because we also wanted to see the coastline from the ferry.

Accommodation

We stayed in two apartments:
La Spezia - Booked via Airbnb (rating 4.99). Self check-in, very comfortable, and well-equipped. Located close to the train station but on the opposite side of the city centre. The walk to the harbour was about 2 km, but it led through the main shopping street, making it pleasant. A large supermarket nearby (Coop) and a quiet street, highly recommended.
Marina di Massa - Booked via Booking.com, right next to the beach. Furniture was more basic, but we had a great outdoor area and a rooftop swimming pool. The kitchen was very minimally equipped, fine for breakfast and snacks, but not for cooking. The place was run by a lovely family who were always ready to help. There were quite a lot of toys in the garden but mostly for kids up to age of 3 (our daughter used often swing). Average cost: €200 per night

La Spezia view from the window in the photo below on the left
Marina Di Massa view from the rooftop pool in the photo below on the right

Food & Eating Out

Since we love Italian food, we didn’t visit any other type of restaurant. We usually ordered primi (pasta, risotto, gnocchi), which we prefer the most. Secondo (meat, fish, seafood) was less appealing to us, and ordering both would usually be too much food, especially since we always left room for ice cream. A coperto fee (€1.50–€2.50 per person) was always added. We chose budget restaurants with very good reviews

Exemplary prices:
Pizza Verace in La Spezia: €8–14
Bottega Visconti 1973 in Vernazza: focaccia €8–12, savoury rice pie €5
Locanda del Tron in Massa: €13 fixed menu (primo, secondo, coffee, water). Family business with great reviews.
La Ghiotteria in Pisa: primi €9–13 (very large portions)

Best ice cream places:
Gelateria Troppo Buono in Marina di Massa
Gelateria Vernazza in La Spezia

Budget Overview (for 6 days, 4 adults and four-year-old child)

Category	Total Cost (€)
Flights	540
Transportation (train, bus, ferry)	338
Accommodation	1000
Restaurants	417
Groceries	170
Activities	72
Total	2500

Our Experience of Travelling with a Child

Traveling by public transport (train, bus, ferry) was easy with our daughter as she likes to move around and doesn’t enjoy sitting in a car seat. We had pram with us that we used a lot in Pisa, Massa and La Spezia. We used a pram a lot in Pisa, Massa, and La Spezia. In Cinque Terre it was less practical, but necessary due to the long walk to the harbour (around 2.2km). Prams are allowed on ferries, but in some villages we had to fold and carry it. Riomaggiore was so steep that we left the pram at a kayak rental place. We travelled with an old pram and weren’t too worried about theft. We did not find many playgrounds; one was on the beach next to our apartment in Marina di Massa, which was really nice. However, this was not a big problem because visiting churches, botanical gardens, and parks was good entertainment for our toddler. As for public toilets, we did not actively look for them, as it was enough to use those in restaurants when we had a meal, in the botanical garden in Pisa, on the ferry, or on the train. The train was actually the most problematic because there were usually only two toilets in the whole train, and one was often out of order. We sometimes had to walk a very long distance through the train to reach one that was working, and when the train was crowded, this was very challenging.

Payground in Monterosso - nice place to stop while visiting Cinque Terre

Final Thoughts and Recommendations

This was a very relaxing trip with perfect October weather, excellent food, and a great mix of popular and less touristy destinations. Cinque Terre was stunning, Pisa surprisingly enjoyable, and Massa a calm coastal base. Travelling by train along the Italian coast worked perfectly for us, and we would absolutely do it again.

Rodzinna objazdówka autem po Danii – 10 dni pełnych przygód

Thu, 25 Sep 2025 10:43:59 +0200

Odkąd nasza córka zaczęła chodzić do przedszkola, nasze dłuższe wakacje zawsze przypadają na miesiące letnie, ponieważ w Belgii już w przedszkolu dzieci mają dwa miesiące przerwy wakacyjnej. Zdecydowanie nie jest to okres, w którym sami zdecydowalibyśmy się jechać na wakacje; upały, tłok oraz wyższe ceny nie zachęcają, ale musimy ten czas jakoś zagospodarować. Po zeszłorocznych upałach w Hiszpanii postanowiliśmy znaleźć chłodniejszy kierunek wakacyjny. Dania okazała się idealnym wyborem: umiarkowane temperatury, piękne krajobrazy i spokojne tempo życia. Spędziliśmy w Danii pełne 10 dni w drugiej połowie sierpnia, był to wspaniały sposób na naładowanie baterii przed rozpoczęciem nowego roku szkolnego. Pogoda była dokładnie taka, jakiej się spodziewaliśmy: 18–24°C, momentami dość wietrznie, ale tylko z kilkoma krótkimi opadami deszczu. Idealne warunki na rodzinną objazdówkę autem!

Nasza trasa i ogólne wrażenia

Planując podróż, ambitnie zaznaczyłam miejsca w całym kraju, ale szybko zdałam sobie sprawę, że zobaczenie wszystkiego jest niemożliwe. Ostatecznie stworzyliśmy pętlę o długości około 1500 km, odwiedzając cztery z pięciu regionów Danii: Sjælland (Zelandia), Syddanmark (Dania Południowa), Midtjylland (Jutlandia Środkowa) oraz Hovedstaden (Region Stołeczny). Jedynym pominiętym regionem był Nordjylland (Jutlandia Północna). Sprytnym sposobem na skrócenie dystansów było skorzystanie z promu między Jutlandią a Zelandią. Pozwoliło nam to zaoszczędzić czas, urozmaiciło podróż i umożliwiło powrót do Kopenhagi od zachodniej strony kraju bez powtarzania tej samej trasy. Szczegóły naszej trasy można zobaczyć na mapie Google poniżej.

Podróżowanie z czteroletnim dzieckiem wymagało elastyczności i częstych zmian planów, ale Dania okazała się jednym z najbardziej przyjaznych rodzinom krajów, jakie kiedykolwiek odwiedziliśmy. Wszędzie były publiczne toalety oraz fantastyczne place zabaw, często położone w malowniczych miejscach, w otoczeniu natury – prawdziwe błogosławieństwo dla osób podróżujących z małymi dziećmi (no, chyba że trafi się na plac zabaw w lesie pełnym komarów!). Pod względem architektury spodziewaliśmy się małych, kolorowych drewnianych domków jak na Islandii, jednak większość zabudowy przypominała tę, którą pamiętamy z pobytu w Niemczech: prostą, schludną i nowoczesną. Trafiliśmy jednak także na urokliwe historyczne miejsca, takie jak Sønderho i Ribe, gdzie stare drewniane domy tworzą widoki jak z pocztówki.

Poruszanie się po kraju

Wynajęliśmy samochód w firmie Sixt, odbierając go i oddając na lotnisku w Kopenhadze. Cały proces przebiegł generalnie sprawnie, choć mieliśmy dwa drobne problemy. Opłacony z góry przejazd przez most Storebælt nie zadziałał i musieliśmy zapłacić ponownie przy bramce kartą kredytową. Sixt później zwrócił opłatę, ale musiałam wysłać kilka maili i nigdy nie wyjaśniono nam, dlaczego taka sytuacja miała miejsce. Uważam, że nie powinni oferować biletów na przejazd przez most, jeśli ta usługa nie działa poprawnie. Przy oddawaniu samochodu wszystkie wyznaczone miejsca Sixt były zajęte i musieliśmy czekać, aż pracownik przestawi jeden z samochodów, żebyśmy mogli zaparkować, więc przez tę sytuację dotarliśmy na lotnisko z około 20-minutowym opóźnieniem. Oddawaliśmy auto tuż przed otwarciem biura, więc prawdopodobnie problem ten nie występuje po godzinie 6:00, gdy biuro jest już czynne i pracownicy są na miejscu. Mimo tych drobnych niedogodności całe doświadczenie z wypożyczalnią oceniamy pozytywnie. Nasz Opel Corsa był czysty, łatwy w prowadzeniu i idealny na duńskie drogi. Do biura wypożyczalni dojeżdża się bezpłatnym autobusem wahadłowym z lotniska (przystanek przed hotelem Clarion, co 20 minut), a przejazd trwa około 10 minut.

Jazda samochodem po Danii to czysta przyjemność: spokojni kierowcy, piękne drogi i bardzo dobra infrastruktura. Światła mijania muszą być włączone przez cały czas, także w ciągu dnia. Jedyną różnicą, jaką zauważyłam, były zasady włączania się do ruchu na autostradach. Zdziwiło mnie, że nie ma przerywanej linii wyznaczającej koniec pasa włączania, który często był znacznie krótszy niż w Belgii czy w Polsce. Najwyraźniej zarówno kierowcy na pasie wjazdowym, jak i na głównej drodze powinni dostosować prędkość, aby umożliwić płynny ruch samochodów – i faktycznie tak to działało. Samochody natychmiast z mieniały pas lub zwalniały, dzięki czemu zawsze mogliśmy wjechać na autostradę bez zatrzymywania się.
Typowe ograniczenia prędkości to: 50 km/h w miastach, 80 km/h poza miastami oraz 110–130 km/h na autostradach.

Opłaty drogowe i promy:

Most Storebælt: 230 DKK (31€)
Prom na wyspę Fanø: 299 DKK (40€)
Prom Aarhus–Sjælland: 560 DKK (75€, warto rezerwować bilety wcześniej, ceny szybko rosną! Potrzebne będą numery rejestracyjne samochodu). Obszar zaznaczony zieloną ramką na zdjęciu poniżej pokazuje miejsca, gdzie można usiąść bez rezerwacji; wszystko z przodu promu to strefa biznesowa BlueClass, restauracje (rezerwacje stolików) lub sklepy.

Parkowanie: Poza miastami parkowanie jest w większości bezpłatne, ale przy głównych atrakcjach trzeba liczyć się z opłatami. Na zdjęciu poniżej (po lewej) widać znak pozwalający na bezpłatne parkowanie do 2 godzin (2 timer), ale nie można parkować w tej strefie dłużej, nawet jeśli chciałoby się zapłacić za dodatkowy czas. Wskazówka: sprawdzaliśmy najnowsze opinie o parkingach na Google Maps, dostępne zdjęcia i zaznaczaliśmy zawsze kilka w danym mieście, które wyglądały najlepiej. Zdarzyło się, że jeden był zupełnie pełny i musieliśmy jechać na inny, więc warto mieć kilka opcji, żeby potem nie tracić czasu. Ceny parkingów potrafią się bardzo różnić, nawet w obrębie tego samego miasta.
Ceny paliwa wahały się między 13,39–13,89 DKK za litr (ok. 1,8 €/l), przy czym najtaniej było w okolicach Ribe.

Møns Klint: 45 DKK/dzień (6€)
Stevns Klint: 50 DKK/dzień (6,7€) bardzo ograniczona liczba darmowych miejsc w pobliskiej wiosce. Byliśmy tam pod koniec dnia, gdy było pusto, więc zaparkowaliśmy na jednej z bocznych ulic.
Aarhus: 24 DKK/godz. (3,2€); inne miasta ok. 7 DKK/godz. (0,9 €)

Zwiedzanie Kopenhagi pociągiem

Miejscowi doradzali nam, aby nie wjeżdżać samochodem do Kopenhagi ze względu na wysokie koszty parkowania (16–44 DKK/godz., 2–6 €/godz.), wiecej szczegolow tutaj. Zamiast tego zaparkowaliśmy samochód za darmo przy stacji Køge i pojechaliśmy pociągiem. Bilety kolejowe są dość drogie (standardowy bilet to ok. 60–70 DKK w jedną stronę, ok. 9 €), ale świetną opcją są zniżkowe bilety DSB Orange (20–28 DKK od osoby, 3–4 €), dostępne tylko na wybrane godziny. Przejazd trwa około 40 minut, a po drodze można wysiąść na kilku stacjach w samym centrum miasta, bez tracenia czasu na szukanie miejsca parkingowego. Bilety kupiliśmy tydzień wcześniej.

Noclegi

Podczas pobytu w Danii zatrzymaliśmy się w mieszkaniach wynajętych przez portal Airbnb w różnych częściach kraju, zazwyczaj poza miastami, gdzie ceny były niższe, a mieszkania oferowały dostęp do ogrodu. Kopenhaga jest droga, dlatego dwukrotnie nocowaliśmy w okolicach Køge, które okazało się idealną bazą wypadową na jednodniowe wycieczki do stolicy. Część apartamentów miała możliwość samodzielnego zameldowania przez skrytkę na klucze, a w kilku miejscach gospodarze witali nas osobiście i dzielili się lokalnymi wskazówkami, co było bardzo miłe. Dwa razy zatrzymaliśmy się w mieszkaniach, które znajdowały się w piwnicy domu właścicieli – były to jednak wysokie piwnice z oknami, więc w zasadzie nie odczuwaliśmy dużej różnicy w porównaniu z typowym mieszkaniem (w jednym z dwóch takich mieszkań słychać było bardziej kroki właścicieli).

Średni koszt: €110 za noc
Rezerwacja z wyprzedzeniem 4–6 miesięcy, jeśli zależy nam na mieszkaniach w dobrych cenach
Średnia ocena: 4,9+

Miejsca z Airbnb, które z czystym sumieniem polecamy:

Strøby Egede - dobra lokalizacja mieszkania, spokojna okolica i wygodne łóżka. Właścicielami jest polsko-duńskie małżeństwo.
Vejle - malutkie, ale bardzo wygodne mieszkanie z przemiłą właścicielką i spokojną okolicą, blisko centrum miasta.
Aarhus Municipality - Sabro - mieszkanie na skraju wioski, piękny ogród oraz bardzo wygodne i ślicznie urządzone wnętrze.

Jedzenie i restauracje

Jedzenie na mieście w Danii jest drogie, w tanich restauracjach trzeba liczyć około 30–40 € za osobę za posiłek z napojem. Nawet proste streetfoodowe dania, jak frytki ze smażoną rybą, kosztują 100–140 DKK (13–19 €). Dlatego głównie gotowaliśmy w apartamentach, które były świetnie wyposażone (również w piekarnik). Najlepszy stosunek ceny do jakości miały dla nas supermarkety Lidl i Rema 1000. Kupowaliśmy jedzenie w małych ilościach, ponieważ często zmienialiśmy miejsca noclegowe i nie chcieliśmy trzymać przez cały dzień produktów w samochodzie – w dni, kiedy zmienialiśmy noclegi, było to jedynym minusem.

Przykładowe ceny:

Lody: od 50 DKK za gałkę (6,7 €)
Słodkości z piekarni: 40–50 DKK (5,4–6,7 €)
Warto spróbować świeżej, smażonej ryby w porcie!

Budżet (10 dni, 2 dorosłych + 4-letnie dziecko)

Kategoria	Suma (€)
Lot samolotem	423
Transport (samochód, paliwo, promy, opłaty drogowe, parkingi, pociąg)	1,123
Noclegi	1,120
Restauracje	186
Zakupy spożywcze	204
Atrakcje	80
Razem	3,136

Podróżowanie z dzieckiem – nasze doświadczenia

To jak dotąd najbardziej przyjazny dzieciom kraj, jaki odwiedziliśmy. Place zabaw były niesamowite i mieliśmy ogromną frajdę spędzać na nich czas jako rodzina. Bardzo często znajdowały się w lasach, w otoczeniu pięknej przyrody, a dodatkowo zdobiły je drewniane rzeźby zwierząt. Wszystkie place zabaw były zadbane i wykonane głównie z drewna, dzięki czemu naturalnie wtapiały się w krajobraz. Na wyspie Fanø plac zabaw Skovlegeplads miał nawet małe drewniane taczki, którymi dzieci mogły dojechać ostatnie kilkaset metrów w głąb lasu, prosto na plac zabaw.

Odwiedziliśmy też kilka atrakcji dla całych rodzin, w tym muzeum wikingów, w którym odbywał się festiwal kowalstwa i pokazy rzemiosła wikingów. Podczas festiwalu rzemieślnicy prezentowali kucie narzędzi, broni i przedmiotów codziennego użytku, a także rzemiosło tekstylne. Warto sprawdzić, które muzeum oferuje specjalne wydarzenia w czasie planowanego pobytu, bo wybór muzeów wikingów jest ogromny. Wybraliśmy się również do pięknego zamku Frederiksborg, gdzie dzieci mogą wziąć udział w zabawie, w której poszukują różnych zwierząt i przedmiotów w niektórych komnatach zamku. Są też muzea morskie, muzea nauki oraz Festiwal Rzeźb z Piasku, ale przy naszym napiętym planie nie byliśmy w stanie zobaczyć wszystkiego i staraliśmy się wybrać bardzo różne od siebie atrakcje.

Dodatkowe pozytywne aspekty:

Darmowe toalety publiczne niemal wszędzie (przy wejściach na plaże, obok parkingów, automaty toaletowe w miastach)
Ciekawe place zabaw nawet na stacjach benzynowych
W pięciu z sześciu apartamentów czekały na nas zabawki dla córki, niezwykle miły gest, który ratował nasze poranki i wieczory. Bardzo rzadko zdarza się to w innych krajach. Ponieważ córka często spała w samochodzie podczas jazdy w ciągu dnia, co bardzo nam pomagało, „płaciliśmy” za to jej późnym zasypianiem wieczorami.

Jeśli wasze dzieci lubią przygody, spróbujcie odnaleźć drewniane trolle Thomasa Dambo (jest ich około 60–70 w całej Danii, szczegóły na mapie Troll Map. Nasza córka przestraszyła się pierwszego (Troll nr 81, na zdjęciu po lewej), ale to świetna zabawa dla starszych dzieci! Drugi troll ze zdjęcia poniżej znajduje się w znanej dzielnicy Christianshavn w Kopenhadze i nazywa się Green George.

Praktyczne uwagi

Nie było łatwo zorientować się, czym dokładnie są niektóre produkty w supermarketach, musieliśmy tłumaczyć etykiety
telefonem, bo język bardzo różni się od tych, które znamy.
Wirtualna karta Revolut działała niemal wszędzie, z wyjątkiem sklepów Spar i Netto (tam używaliśmy karty kredytowej).
Obowiązuje kaucja „pant” na butelki i puszki, a zwrot można wykorzystać tylko w tym samym sklepie (nie da się go użyć w innym sklepie tej samej sieci).
Przez cały pobyt widziałam duńską monetę tylko raz, gdy mąż znalazł ją w parku. Bardzo dziwne uczucie podróżować przez 10 dni i ani razu nie użyć gotówki.

Podsumowanie i rekomendacje

Zdecydowanie wrócilibyśmy do Danii, ale następnym razem dodalibyśmy więcej jazdy na rowerze (szczególnie na wyspach takich jak Fanø, która ma tylko 14 km długości i idealnie nadaje się do zwiedzania na dwóch kółkach). To kraj idealny dla rodzin, starszych podróżników oraz osób szukających spokoju zamiast nocnego życia. Nawet latem jest tu mniej tłumów niż w Hiszpanii czy we Włoszech, a uroku zdecydowanie nie brakuje. Polecamy zabrać lornetkę do obserwowania fok i innych dzikich zwierząt.

Nasze niezapomniane momenty to:

Kwitnące wrzosowiska na wyspie Fanø
Spotkanie z dzikimi jeleniami w parku Dyrehaven
Urocze drewniane domki w Sønderho oraz Ribe
Malownicze trasy wzdłuż wybrzeża i rybackie miasteczko Gilleleje
Zachwycające kredowe klify Møns Klint

Każde z tych miejsc doczeka się wkrótce osobnego, szczegółowego wpisu, bądźcie czujni!

Family Road Trip in Denmark – 10 Days of Cool Adventures

Thu, 25 Sep 2025 10:43:59 +0200

We always travel during the summer months when school is closed, but after last year’s heat in Spain, we were determined to find a cooler destination. Denmark turned out to be the perfect choice, mild weather, beautiful scenery, and a relaxed pace of life. We spent 10 full days in Denmark in the second half of August, a wonderful way to recharge before the start of the new school year. The weather was exactly as we hoped: 18–24°C, a bit windy at times, and only a few brief moments of rain. Perfect conditions for a family road trip!

Our Route and General Impressions

When planning the trip, I ambitiously marked spots across the entire country, but quickly realized it would be impossible to see everything. In the end, we created a 1,500 km loop, visiting four out of Denmark’s five regions: Sjælland (Zealand), Syddanmark (Southern Denmark), Midtjylland (Central Jutland), Hovedstaden (Capital Region). The only one we skipped was Nordjylland (North Jutland). A clever way to shorten driving distances was by taking the ferry between Jylland and Sjælland. It saved us time, added variety to the trip, and let us return to Copenhagen from the west side of the country without repeating the same route. See details of our route on the Google Map below:

Travelling with a four-year-old required flexibility and frequent changes of plan, but Denmark turned out to be one of the most family-friendly countries we’ve ever visited. There were countless public toilets and amazing playgrounds, often located in scenic places and surrounded by nature, a true blessing for anyone travelling with small children! Architecturally, I expected to see tiny, colorful wooden houses like in Iceland, but most homes resembled those in Germany, simple, neat, and modern. We did find some charming historical spots though, such as Sønderho and Ribe, where old wooden houses create postcard-perfect scenery.

Getting Around – Transportation Tips

We rented a car from Sixt, picking it up and dropping it off at Copenhagen Airport. The process went smoothly overall, though we had two small issues: The prepaid Storebælt Bridge pass didn’t work, and we had to pay again at the gate with a credit card. Sixt later refunded the fee but I had to send them multiple emails. They also never explained why this situation happened. They should not offer bridge tickets if this service doesn’t work properly. During drop-off, all designated Sixt spots were full, and we had to wait for an employee to move a car before we could park which made us nervous about being at the airport on time. Note that we were dropping off the car just before office opened and probably this issue doesn’t happen if you drop off the car after 6am when the office is open and employees are there. Despite these moments, the rental experience was positive. Our Opel Corsa was clean, easy to drive, and perfect for Danish roads. To reach the rental office, take the free shuttle bus from the airport (in front of the Clarion Hotel, every 20 minutes), the ride takes about 10 minutes.

Driving in Denmark was a pleasure with calm drivers, beautiful roads, and good infrastructure. Headlights must be on at all times, even during the day. The only difference I noticed was the rule on how to merge when entering the highway. I was surprised not to see the dotted line marking the end of the merge point which was often much shorter than in Belgium. Apparently both drivers on the ramp and those on the main road should adjust their speed to allow smooth merging, and that was actually happening. Cars were changing lanes immediately or slowing down, so we could always enter the highway without needing to stop. Typical speed limits are: 50 km/h in towns, 80 km/h outside towns, 110–130 km/h on highways

Tolls and Ferries:

Storebælt Bridge: 230 DKK (31€)
Fanø Island ferry: 299 DKK (40€)
Aarhus–Sjælland ferry: 560 DKK (75€, book early, prices rise quickly!). Area marked with green outline on the photo below is indicating where you can take a seat without having a reservation, everything in the front of the ferry is either business blueclass, restaurants or shops.

Parking: mostly free outside cities, but expect fees near major attractions. On the below photo (left) you can see sign that allows to park for free for 2 hours, but you can not park for longer in that zone, even if you would like to pay for additional time. Tip: check recent Google Maps reviews for parking, prices can vary a lot. Fuel prices ranged between 13.39–13.89 DKK/litre (1.8€/l), with Ribe being the cheapest area.

Møns Klint: 45 DKK/day (6€)
Stevns Klint: 50 DKK/day (6,7€) Very limited free parking in the nearby village. We were there at the end of the day when it was empty so we parked on one of the side streets.
Aarhus: 24 DKK/hour (3,2€); other towns ~7 DKK/hour (0.9€)

Visiting Copenhagen by Train

Locals advised us not to drive into Copenhagen due to parking costs (16–44 DKK/hour, 2-6€/hour), check here for more details. Instead, we parked for free at Køge station and took the train. Tickets can be expensive (regular ticket around 60-70 DKK one way, 9€), but DSB Orange Tickets are a great discounted option (20–28 DKK per person, 3-4€), but available only at selected time slots. The train ride takes around 40min, but you can get off the train at multiple station in the heart of the city without spending time on looking for parking spot. We bought our tickets a week ahead of time.

Accommodation

We stayed in Airbnb apartments across the country, almost always entire flats, usually outside cities where prices were lower, and it was easier to park with the car. Copenhagen was expensive, so we chose to stay twice in the Køge area, a perfect base for day trips to the capital. Most apartments had self check-in via lockbox, and in several places, the hosts greeted us personally and shared useful local tips.

Average cost: €110 per night
Booking minimum 4–6 months ahead is ideal for good deals
Average rating: 4.9+

The AirBnb places we are happy to recommend:

Food & Eating Out

Dining out in Denmark is expensive, expect to pay €30–40 per person for a meal with a drink in cheap restaurants. Even simple street food like fish and chips costs 100–140 DKK (13-19€). That’s why we mostly cooked in our apartments, which all had excellent kitchens, including oven. Supermarkets like Lidl and Rema 1000 were our favourites for value and choice. We had to buy groceries in small amounts since we changed locations frequently and didn’t want food sitting in the car.

Exemplary prices:

Ice cream: from 50 DKK per scoop (6,7€)
Bakery sweets: 40–50 DKK (5,4€-6,7€) Local restaurant highlight: fresh fish or hearty Danish burger with chips and homemade gravy, delicious!

Budget Overview (for 10 days, 2 adults and four-year-old child)

Category	Total Cost (€)
Flights	423
Transportation (car, fuel, ferries, tolls, parking, train)	1,123
Accommodation	1,120
Restaurants	186
Groceries	204
Activities	80
Total	3,136

Our Experience of Travelling with a Child

We feel like this is, so far, the most kid-friendly country we have visited. The playgrounds were incredible, we had so much fun as a family. Very often, the playgrounds are located in forests, surrounded by beautiful nature, and they also feature many wooden sculptures of animals. All the playgrounds were well maintained and mostly made of wood, so they blended naturally into the surroundings rather than disrupting them. The Skovlegeplads playground on Fanø Island even had tiny wooden cars that you could use to help your kids cover the last couple of hundred meters leading deeper into the forest to the playground.

We also visited several family-oriented attractions, including a Viking museum with period-accurate blacksmithing demonstrations (worth to check which museum has some special event during your stay since there are so many viking museums to choose), and the beautiful Frederiksborg Castle, where kids can join a treasure-hunt-style activity. It was a perfect balance between culture and playtime. There were also sea-related museums, science museums, and a Sand Sculpture Festival, but that was just too much for our stay since we already had a very full schedule.

Other family highlights:

Free public toilets almost everywhere (at the entrances to beaches, next to parking, toilet automates in the cities)
Nice playgrounds even at gas stations
Five out of six apartments had toys waiting for our daughter, such a thoughtful touch that saved our evenings and mornings. Since our daughter was sleeping in the car while driving during the day, which helped us tremendously, we had to pay a price for this, she was going to sleep late in the evenings. It really does not happen often that there are some toys in the apartments when we travel in other countries.

If your kids like fairy-tale adventures, try finding Thomas Dambo’s wooden trolls (there are about 60–70 across Denmark, see Troll Map for more details. Our daughter got scared by the first one (Troll nr81, left photo below), but it’s a fun activity for older kids! The second troll below is the one in famous Christianshavn neighbourhood, called Green George.

Practical notes and some surprises

It was not easy to figure out what exactly the products in the supermarkets were, we had to translate the labels with our phones since the language was too different from the ones we know.
Our Revolut virtual card worked almost everywhere except in Spar and Netto (we used a credit card there).
“Pant” deposit applies to bottles and cans, and refunds must be used in the same shop (you can’t use it in another shop from the same chain).
During the whole stay, I saw a Danish coin only once, when my husband found one in the park. It was a very strange feeling to travel for 10 days without using cash even once.

Final Thoughts and Recommendations

We’d definitely visit Denmark again but next time, perhaps add cycling (especially on islands like Fanø, which is perfect for biking at only 14 km long). This country is perfect for families, older travellers, and anyone seeking peace rather than nightlife. It’s less crowded than Spain or Italy even in summer, still full of charm. We would recommend to bring binoculars for spotting seals and other wild animals. Our unforgettable moments were:

Flowering heaths on Fanø Island
Seeing wild deer in Dyrehaven Park
Cute wooden houses in Sønderho and Ribe
Scenic drives along the coast with fishing town Gilleleje
The stunning chalk cliffs of Møns Klint

Each of these will get its own detailed post soon so stay tuned!

Przygoda na Maderze: Dzień 5 - Pico Ruivo, Santana oraz opuszczona plaża

Mon, 02 Jun 2025 10:43:59 +0200

Nasz pobyt na Maderze zbliżał się ku końcowi, przed nami ostatni dzień z wynajętym samochodem! Intensywne dni szybko mijały, a i plan na ostatni dzień był bardzo napięty. Zdecydowaliśmy się zacząć dzień od pieszej wędrówki na Pico Ruivo, najwyższy szczyt Madery. Podczas naszego pobytu w listopadzie 2024 roku oficjalna strona turystyki informowała, że otwarty jest jedynie odcinek do schroniska. Było to jednak dla mnie nie do końca jasne, ponieważ na Google Maps pojawiało się wiele nowych recenzji ze zdjęciami z samego szczytu. Założyliśmy więc, że dotarcie na wierzchołek będzie możliwe.

Szlak był przepiękny i relaksujący, ale niestety sam szczyt (ostatnie 400 metrów) był zamknięty z powodu uszkodzeń po pożarach. Ogień osłabił strukturę gleby, przez co teren stał się bardziej niebezpieczny. Zainstalowano prowizoryczną bramę, zamkniętą na kłódkę, więc dostęp na szczyt był technicznie zabroniony (groziła za to kara do 2500 euro), ale wielu to nie powstrzymało przed obejściem ogrodzenie, wspinając się po zboczach z lewej strony. Pożary zniszczyły roślinność, która normalnie zapobiega osuwaniu się kamieni, więc przy deszczu i silnym wietrze warunki mogą być ryzykowne. Miałam spory dylemat, czy złamać zakaz i wejść na górę, gdyż pogoda była idealna, ale ostatecznie postanowiliśmy uszanować przepisy. To idealny pretekst, żeby kiedyś wrócić na tę piękną wyspę. Ponadto nasza poprzednia wędrówka na Pico Grande dała nam mnóstwo satysfakcji, widoki były równie spektakularne, a ludzi znacznie mniej. Dlatego nie czuliśmy się tak bardzo zdeterminowani, żeby koniecznie wejść na szczyt.

Cudowne widoki na tej trasie zaczynają się zaraz po opuszczeniu parkingu, z jednej strony wysokie szczyty, z drugiej w oddali morze. Często czytaliśmy w recenzjach, że w tym rejonie panują bardzo pochmurne warunki, ale nam trafił się niemal całkowicie bezchmurny dzień. Nadmorskie miejscowości pojawiały się i znikały między chmurami równie szybko.

Podczas przerwy w okolicach schroniska zauważyliśmy kilka zięb maderskich, które są bardzo powszechne na tej wyspie, zwłaszcza w lasach wawrzynowych i na terenach górzystych, takich jak szlak na Pico Ruivo. Ptaki te są ciekawskie i fotogeniczne, często zbliżają się blisko turystów, zwłaszcza w miejscach, gdzie są przyzwyczajone do obecności ludzi, a ten rejon zdecydowanie do takich należy. Schronisko widoczne na zdjęciu poniżej, usytuowane przy większej skale.

Naszą wędrówkę zakończyliśmy tuż po godzinie 10:00, kiedy parking był już prawie pełny. Sam szlak jest bardzo łatwy i odpowiedni dla większości osób z podstawową kondycją fizyczną, nawet dzieci mogą cieszyć się spacerem i podziwiać piękne widoki gór aż po Płw. Wawrzyńca w oddali (zdjęcie poniżej). To była najłatwiejsza trasa, jaką przeszliśmy na Maderze, głównie dzięki w pełni wybrukowanej ścieżce prowadzącej do schroniska i braku ekspozycji (przynajmniej do momentu, do którego dotarliśmy). Wyruszyliśmy tuż po 8:30 rano, więc jeszcze wtedy powietrze było bardzo przyjemne, pomimo pełnego słońca. Dokładnie, gdy wchodziliśmy na szlak, podjechali pracownicy parku, żeby sprawdzać bilety wstępu. Dokładnie o tej samej godzinie spotkaliśmy ich wchodzących na Płw. Wawrzyńca, więc to pewnie typowa dla nich pora, by zacząć pracę.

W drodze powrotnej z Achada do Teixeira zatrzymaliśmy się w Parque Temático da Madeira w Santana. Okazało się, że to urocze, przyjazne rodzinom miejsce z tradycyjnymi maderskimi domkami. Można wejść do środka tych małych budynków i zobaczyć ekspozycje dotyczące historii, tradycji i przyrody Madery. Jest tam nawet tradycyjna kuchnia z piecem opalanym drewnem, w którym wypiekany jest słynny portugalski chleb z Madery, bolo do caco. Dodatkowo na terenie parku znajdują się piękne ogrody i wiele atrakcji dla dzieci, w tym duży plac zabaw, mini-zagroda ze zwierzętami oraz można popływać łódką po małym jeziorku. To spokojna alternatywa dla zatłoczonego centrum miasta i świetne miejsce na relaksującą wizytę, zwłaszcza z dziećmi.

Podstawowy bilet wstępu był niedrogi, a dodatkowe atrakcje płatne osobno, dlatego uznaliśmy park za doskonały przystanek przed dalszym zwiedzaniem wyspy. Samochód zostawiliśmy na darmowym parkingu przy obiekcie, skąd w kilkanaście minut spacerem dotarliśmy do centrum Santany. W centrum miasta czekały na nas kolejne urocze, trójkątne domki ze strzechą, znane jako „Palheiros”. Większość z nich pełni dziś funkcję sklepików z pamiątkami, ale ich bajkowy wygląd wciąż przyciąga uwagę. Tradycyjne domy z Santany słyną z intensywnych kolorów, białe ściany z czerwonymi drzwiami, niebieskimi framugami i stromym, krytym strzechą dachem. Początkowo były budowane przez rolników jako proste domy wiejskie, a charakterystyczny dach sięgający niemal do ziemi miał za zadanie odprowadzać wodę podczas ulewnych deszczy. Niektóre z oryginalnych domów pochodzą z XVI wieku, choć większość tych, które można dziś zobaczyć, to rekonstrukcje. Okolica jest bardzo zadbana, otoczona pięknymi ogrodami, a widoki na góry dookoła są naprawdę imponujące.

Próbowaliśmy również znaleźć miejsce, w którym serwują prego no bolo do caco, ale wiele dobrze ocenianych lokali było zamkniętych, a w jednym z otwartych zabrakło tych słynnych chlebków - bolo do caco, więc niestety nie udało nam się tego dania spróbować tego dania. Zatrzymaliśmy się więc w małym barze, gdzie na ekranie telewizora akurat relacjonowano gwałtowną powódź w Walencji, mieście, które odwiedziliśmy zaledwie kilka miesięcy wcześniej. Widok znajomych ulic zalanych błotem, wodą i zasypanych wrakami samochodów był poruszający. W drodze do pobliskiej piekarni zauważyliśmy jeden domek, który wyglądał jak typowy kolorowy Palheiro, ale cały był brązowy, zastanawialiśmy się, czy to może bardziej oryginalna lub po prostu jeszcze niepomalowana wersja. Niedaleko piekarni Delícias da Bia znajduje się też inny domek, który podobno można zwiedzać, to prywatny dom Casa típica de Santana, którego właściciel zaprasza turystów i opowiada o dziedzictwie rodzinnym. Nie ma tam biletu wstępu, ale mile widziane są datki (niestety nie weszliśmy do środka).

Podsumowując, Santana to świetny przystanek podczas zwiedzania tej części wyspy. Warto jednak pamiętać, że okolice centrum informacji turystycznej mogą być bardzo zatłoczone, dlatego polecamy przejść się nieco dalej, w stronę kościoła, a potem do piekarni, aby zobaczyć bardziej autentyczną i spokojną stronę miasteczka, z dala od kilku domków skupionych wokół głównego placu, i przy okazji skosztować czegoś pysznego!

Po opuszczeniu Santany postanowiliśmy zatrzymać się przy Miradouro do Guindaste. Znajdują się tam dwie szklane platformy wychodzące nad klif, z których można obserwować rozbijające się fale. Bardziej podobało nam się to miejsce niż słynne Cabo Girão, gdzie również znajduje się szklany taras widokowy, położony wyżej nad wodą, ale szkło było tam tak porysowane, że widok nie zrobił na nas wrażenia, a tłumy były przytłaczające. Przy Miradouro do Guindaste nie było wielu osób, w okolicy nie ma zbyt wiele do zobaczenia, więc turyści zazwyczaj zatrzymują się tylko na chwilę i ruszają dalej. My przyjechaliśmy wczesnym popołudniem i bez problemu znaleźliśmy miejsce parkingowe. Warto poświęcić kilka dodatkowych minut na spacer ścieżkami wzdłuż krawędzi klifu, widoki na wybrzeże są zachwycające.

Dzień zakończyliśmy krótkim odpoczynkiem na plaży Calhau da Lapa. Zostawiliśmy samochód na pobliskiej ulicy i ruszyliśmy ścieżką, która po chwili zaczęła wyglądać na już nieużywaną, co szybko się potwierdziło gdyż, stawała się coraz bardziej zarośnięta przez ogromne kaktusy sięgające nam do uda i w końcu prowadziła przez głęboki wąwóz z przepływającym strumieniem. Na szczęście dno rzeki było wystarczająco suche, by dało się je przejść po kamieniach, i po małej przygodzie udało nam się wrócić na oficjalny szlak, z którego skorzystaliśmy w drodze powrotnej. Ten był znacznie łatwiejszy i kończył się w okolicy małego mostku na głównej drodze asfaltowej. Po drodze mijaliśmy wysoki, ale wąski wodospad, być może strużka wody była mniejsza niż zwykle z powodu braku deszczu w ostatnich dniach. Wodospad otoczony był ogromną ilością kaktusów a przed nim unosiła się tęcza, co wyglądało bardzo ciekawie. Widoki były niesamowite, a daleko w dole można było dostrzec plażę. Okoliczne wzgórza były całe porośnięte kaktusami.

Dostęp do plaży nie jest łatwy, prowadzą do niej bardzo strome schody, a różnica poziomów to około 160 metrów, ale nagroda w postaci spokoju i widoków jest tego warta. Po dotarciu na miejsce plaża wydała się opuszczona. Wszystkie kawiarenki i domy wykute w skałach były zabite deskami, a na miejscu było zaledwie kilka opalających się osób. Betonowy pomost z drabinką ułatwiał wejście do morza, ale cala plaza jest kamienista, wiec warto zabrać ze sobą buty do pływania. Ma to również i pozytywne strony bo woda przez to jest krystalicznie czysta, a miedzy skałami biega mnóstwo kolorowych krabów. Bardzo szybko chowały się, reagując na każdy najmniejszy ruch, więc ich sfotografowanie okazało się nie lada wyzwaniem. Na zdjęciu poniżej widać w tle jak strome jest wzgórze z którego zeszliśmy na plażę.

To odosobnione i spokojne miejsce, bez tłumów, z przejrzystą wodą i mnóstwem krabów, było idealnym zakończeniem dnia. Po wymagającym podejściu z powrotem na górę ruszyliśmy w stronę Funchal, oddaliśmy samochód i ruszyliśmy w kierunku starego miasta na zasłużoną kolację.

Informacje praktyczne:

Oficjalna strona warto sprawdzić, czy szlaki turystyczne są otwarte po pożarach, które miały miejsce latem 2024 roku.
Bilety na szlaki płatne można kupić online na tej stronie. Od 1 stycznia 2025 roku osoby niebędące rezydentami muszą płacić za wstęp na ponad 30 tras zarządzanych przez Instytut Lasów i Ochrony Przyrody (ICNF) na Maderze. Praktycznie wszystkie szlaki oznaczone jako PR podlegają opłacie
W czasie naszej wizyty otwarty był jedynie odcinek z Achada do Teixeira do schroniska Casa de Abrigo do Pico Ruivo (2,4 km), podczas gdy cała trasa ma 2,8 km. Więcej informacji znajduje się na oficjalnej stronie. Końcowy fragment, oferujący najpiękniejsze widoki, był zamknięty. Szlak blokowało wysokie ogrodzenie, jednak większość osób nielegalnie je obchodziła zboczem, mimo ryzyka mandatu w wysokości 2500€. W okolicy nie było jednak żadnych strażników. Strażnicy obecni byli jedynie przy parkingu, gdzie sprawdzali bilety wstępu w cenie 3€.
Parque Temático da Madeira – Podstawowy bilet wstępu kosztuje 3€. Dodatkowe atrakcje dla dzieci to koszt 3–4€ każda, lub można kupić bilet łączony za 12€. Przy samym parku znajduje się duży, bezpłatny parking (zostawiliśmy tam samochód i przeszliśmy pieszo do centrum miasteczka, zaledwie 520m do ratusza). Uwaga: korzystanie z toalet jest dodatkowo płatne (0,50 €). Zwiedzanie parku zajmuje około półtorej godziny.
Miradouro do Guindaste - mały punkt widokowy z bezpłatnym parkingiem oraz dostępem do publicznej toalety.

Calhau da Lapa - Zaparkowaliśmy przy drodze, w pobliżu mostu, gdzie zaczyna się szlak Caminho do Passo. Obecnie ścieżka prowadząca na plażę jest zamknięta z powodu spadających odłamków skalnych (według najnowszych recenzji na Google Maps z wiosny 2025 roku). W okolicy plaży nie ma żadnych udogodnień, wszystkie kawiarnie i domy w jaskiniach są zabite deskami. Szlak jest bardzo stromy, z przewyższeniem około 160 m, więc powrót pod górę może być naprawdę wyczerpujący w upalne dni. Współrzędne GPS miejsca parkingowego: 32.663977, -17.033297)
Piekarnia - Delícias da Bia
Adres: Avenida D. Manuel Marques da Trindade n°28, Santana, Portugal

Madeira Adventure: Day 5 - Pico Ruivo, colorful Santana and deserted beach

Mon, 02 Jun 2025 10:43:59 +0200

We were hesitating about how to spend our last day with the car, and ultimately decided to go for a walk to Pico Ruivo in the morning. During our stay in November 2024, the official website stated that only the section up to the shelter was open. However, this was confusing to me, since many new reviews on Google maps had been added with photos from the peak. We assumed we would be able to reach the summit.

It was a beautiful hike, but sadly the top (the last 400 meters) was closed due to wildfire damage. The fires had weakened the soil, making it dangerous. Still, most people were bypassing the fence by scrambling up the slopes on the left. The gate was closed and locked, so technically, access to the summit was prohibited (with fines up to €2,500) but that didn’t stop many from going around it. The wildfires had destroyed vegetation that normally helps prevent falling rocks, so with rain and wind, the conditions can be risky. I was really torn about whether to break the rules and go to the summit, but in the end, we respected the rules. It’s the perfect excuse to return one day to this beautiful island. Our hike to Pico Grande felt even more rewarding, since views were as stunning as here but it was less crowded. Therefore, we already felt truly fulfilled.

You can start admiring Madeira in all its splendor right after leaving the parking area with high peaks on one side and the sea in the distance on the other. We had often read reviews mentioning very cloudy conditions in this area, but our day was almost completely clear.

While taking a break near the shelter, we spotted many Madeiran chaffinches, which are very common in Madeira, especially in the laurel forests and mountainous areas like the trail to Pico Ruivo. These birds are curious and photogenic, often hopping close to hikers, particularly in areas where they’re used to people and this is definitely a busy area.

We finished our hike shortly after 10 a.m., at which time the parking lot was almost full. The trail itself is very easy and suitable for most people with a basic level of fitness, so even children can enjoy it and get a chance to see beautiful mountain views as far as the São Lourenço Peninsula in the distance (photo below). It was the easiest hike we did on Madeira, mostly thanks to the fully paved path leading to the shelter and no exposure (at least to the point we did). We started just after 8 a.m., which was very pleasant, as it wasn’t too hot yet.

On the way back from Achada do Teixeira, we stopped at Parque Temático da Madeira in Santana. It turned out to be a lovely, family-friendly spot with traditional Madeiran houses. You can enter these little houses and see displays about Madeira’s history, traditions, and natural heritage. There’s even a traditional kitchen with an old wood‑fired oven making Santana’s famous bread. Additionally, there were beautiful gardens, and plenty of attractions for children, including a large playground, a small farm, and even a boat ride. It’s a peaceful alternative to the busy town center and a great place for a relaxed visit, especially with kids. The entrance fee for the garden area was affordable and perfect for a slow-paced stroll among the flowers.

Since we left the car in the parking lot next to the theme park, it was convenient to take a short walk to Santana’s town center, where more of the charming, triangular-shaped straw‑roofed houses known as “Palheiros” were waiting for us. Most of them are now used as souvenir shops, but their fairytale-like appearance remains. These traditional Santana houses are famous for their bright colours, typically white walls with red doors, blue frames, and steep thatched roofs. They were originally built by farmers as simple rural houses, with the thatched roof extending almost to the ground to channel rainwater away from the roof. Some of the original houses date back to the 16th century, although most of what you see today are reconstructions or preserved examples. The area is well-maintained, surrounded by beautiful gardens, and the mountain views all around are incredible.

We also tried to find a place serving prego no bolo do caco, but many of the well-reviewed spots were closed, and the one that was open had run out of the special bread rolls, so unfortunately, we couldn’t try it there. I remember standing in this small bar, watching the news on TV, footage of the floods that had just happened in Valencia, a city we had visited a few months earlier (see more details here). On the way to a nearby bakery, we spotted one house which looked like the typical colorful Palheiros but was entirely brown, and we wondered if that might be a more original or unpainted version. There’s also another house close to the bakery Delícias da Bia that you can apparently visit, it’s a private home whose owner opens it for tourists and explains the family heritage. There’s no entrance fee, but donations are welcome (unfortunately, we didn’t enter inside).

Overall, Santana is a great quick stop while exploring the nearby region. However, the area around the tourist information center can be very crowded, so we’d recommend walking a bit further, toward the church and then to the bakery to see a more authentic and peaceful side of the town beyond the few houses clustered around the main square and to try some baked goodies!

After leaving Santana, we decided to stop at Miradouro do Guindaste. There are two glass platforms extending over the cliffs from where you can watch the waves crashing. We liked it more than Cabo Girão that also had glass skywalk that was higher above the water but glass was scratched so much that view did not excite us and crowd was overwhelming. We didn’t see many people here, but there isn’t much around the viewpoint so tourists just stop for a couple of minutes and leave. We arrived early in the afternoon and had no trouble finding a spot. Take a few extra minutes to explore the cliff edge trails, the views of the coastline are stunning.

We ended our day with some quiet time on the beach, Calhau da Lapa. We parked the car and started following a path that seemed to be an old one, apparently no longer in use, which we realized as it got worse and worse, overgrown by huge cactuses and eventually leading through a deep gorge with water. Luckily, the riverbed was dry enough to cross, and after a bit of an adventure, we rejoined the official trail, which we used for the way back. That one was much easier and ended near a small bridge. On the way, there was a tall but narrow waterfall, perhaps smaller than usual due to the lack of rain in recent days, surrounded by a huge number of cactuses with visible rainbow in front. The views were amazing, and you could see the beach far below in the distance. The surrounding area was full of cactus-covered slopes. The beach is not easily accessible, very steep stairs leading there with about 160 meters of descent, but the reward is worth it.

Beach looked deserted, all the cafés and cave houses were boarded up, and there were just a few people sunbathing. It’s possible to swim in the crystal-clear water, but swimming shoes are recommended due to the huge and sharp rocks. A concrete pontoon with a ladder gave easy access to the sea. There were plenty of cool-looking crabs, but they hid so quickly, reacting to even the slightest movement, which made it challenging to take photos of them.

This remote and peaceful location, not overcrowded, with clear water and plenty of crabs, was a perfect last stop for the day. After the walk back up, we hit the road toward Funchal, returned our rental car, and treated ourselves to a well-deserved dinner in the city.

Practical info:

Official website to check if hiking trails are open after the wildfires that occurred during the summer of 2024.
Tickets for paid hiking trails can be bought online on this website. From January 1, 2025, non-residents will need to pay to hike on over 30 routes managed by the Institute of Forests and Nature Conservation (ICNF) in Madeira. These are basically all hikes marked as PR.
At the time of our visit, only the section from Achada do Teixeira to the Casa de Abrigo do Pico Ruivo shelter (2.4 km) was open, while the total route is 2.8 km. More information can be found on the official website The final part, which offers the most spectacular views, was closed. The path was blocked by a high fence, but most people were illegally bypassing it along the slope, despite the risk of a €2,500 fine. However, there were no park rangers in the area. Rangers were only present at the parking lot, checking the €3 entry tickets.
Parque Temático da Madeira – Basic entry fee is €3. Additional activities for children cost €3–4 each, or there’s an all-in pass available for €12. A large, free parking lot is located right next to the park (we left our car there and walked to the city center, just 520 m to the town hall). Note: there’s an extra fee for using the restrooms (€0.50). Visiting the park takes about an hour and a half.
Miradouro do Guindaste - small viewpoint with free parking and public toilets available.

Calhau da Lapa - We parked along the road near the bridge where the Caminho do Passo trail begins. Currently, the path to the beach is closed due to falling rocks (according to recent Google Maps reviews from spring 2025). There are no facilities near the beach; all cafés and cave houses are boarded up. The trail is very steep, with about 160 m of descent so the climb back up can be really exhausting on warm days. (GPS Coordinates of parking spot: 32.663977, -17.033297)
Bakery - Delícias da Bia
Address: Avenida D. Manuel Marques da Trindade n°28, Santana, Portugal

Przygoda na Maderze: Dzień 4 - Pico Grande

Wed, 07 May 2025 10:43:59 +0200

Już od samego rana roznosiła mnie energia, bo wiedziałam, że cały dzień spędzimy w górach, pokonując strome podejścia na Pico Grande, drugi co do wysokości szczyt na Maderze. Jest to jeden z mniej uczęszczanych wierzchołków wyspy, a trasa prowadząca na jego szczyt, którą wybraliśmy, to tzw. bieg wertykalny (vertical kilometer), który znalazłam na oficjalnej stronie turystyki Madery. Najbardziej popularny szlak na ten szczyt był nadal zamknięty po pożarach. Trasa ma sumę przewyższeń około 1000 metrów na dystansie niespełna 5 km. Pogoda zapowiadała się znakomicie, więc nie mogliśmy sobie wymarzyć lepszych warunków. Z plecakami pełnymi przekąsek ruszyliśmy w drogę, gotowi na obcowanie z naturą. To, co ujrzeliśmy, przeszło nasze oczekiwania!

W drodze do punktu startowego wędrówki zatrzymaliśmy się na Miradouro da Eira do Serrado, gdzie dotarliśmy krótko po ósmej rano. Na punkcie widokowym była, oprócz nas, tylko jedna osoba i to sprawiło, że czuliśmy się tam naprawdę wyjątkowo, obserwując w ciszy dopiero co budzącą się do życia Dolinę Zakonnic (Curral das Freiras), otuloną stromymi górami. W porannym świetle wyglądało to absolutnie oszałamiająco. Pico Grande nie było widoczne z powodu chmur zawieszonych wciaz nad szczytami. Już wtedy zauważyliśmy, że większość stoków miała bardzo ciemny lub wrecz czarny kolor, co tylko potwierdziło, że letnie pożary z sierpnia 2024 roku wywarły poważny wpływ na lokalną przyrodę w tej dolinie.

Na miejscu znajduje się także hotel, kawiarnia, restauracja i sklep z pamiątkami. Pierwszy autobus z turystami dotarł o 8:30, gdy właśnie ruszaliśmy z parkingu, więc bardzo się ucieszyłam, że nie spotkaliśmy go na jednym z ostrych zakrętów. Jest to łatwo dostępny punkt widokowy gdzie prowadzi kilku minutowy spacer z bezpłatnego parkingu, położony na wysokości 1095 m n.p.m. Z punktu widokowego prowadzi też ścieżka do wioski Curral das Freiras. Wiem, że niektórzy turyści biorą autobus z Funchal do tego punktu widokowego, schodzą ścieżką do wioski, podziwiając piękne góry dookoła, i wracają do Funchal z Curral das Freiras. Jest to możliwe, ale trzeba wyruszyć z Funchal wcześnie rano. Zauważyliśmy na rozkładzie jazdy, że popołudniowych połączeń autobusowych jest mniej. Mimo to widzieliśmy ludzi czekających na przystanku, gdy jedliśmy obiad we wczesnych godzinach popołudniowych (autobus nr 81), więc autobusy są choć być może trzeba będzie trochę poczekać na powrót do Funchal.

Na pierwszym zdjęciu poniżej widać odległą dzielnicę Curral das Freiras, gdzie rozpoczęliśmy wędrówkę na Pico Grande, to ostatnie skupisko domów u samej góry zdjęcia. Pośrodku widoczna jest główna część wioski, w której zatrzymaliśmy się po wędrówce na obiad i przypadkowo trafiliśmy w sam środek dorocznego Święta Kasztanów! W dolinie można skosztować lokalnych specjałów, w tym likierów o różnych smakach oraz rozmaitych produktów bazujących na jadalnych kasztanach.

Po krótkiej jeździe do najdalszej dzielnicy Curral das Freiras znaleźliśmy miejsce parkingowe, które wcześniej zaznaczyłam na Google Maps, i byliśmy gotowi rozpocząć wędrówkę. Pierwszy odcinek prowadził przez wioskę do „Caminho de Fajã Escura à Revinha”, punktu początkowego naszej trasy, gdzie zauważyliśmy drewnianą tablicę wskazującą drogę na Pico Grande. Szlak zaczynał się w pięknym lesie z wysokimi drzewami, opadłymi liśćmi i już widocznymi śladami pożaru: spalonymi drzewami, z których niektóre duże fragmenty leżały na ścieżce, oraz poczerniałą ziemią. Minęły zaledwie trzy miesiące od pożarów, a przyroda już zaczynała się odradzać, jako pierwsze pojawiały się przede wszystkim młode paprocie o soczystych odcieniach zieleni.

Ścieżka szybko stała się dość stroma i wraz z coraz niższymi drzewami, bardziej otwarta, przez co widoki zaczęły nas coraz bardziej zachwycać. Na trasie nie było widać żadnych innych odgałęzień szlaku wiec nie dało się tam zgubić i trasa technicznie była bardzo łatwa. Teren nieco się wyrównał dopiero w punkcie widokowym Relvinha, gdzie przebiega szlak Caminho Real da Encumeada (PR12), który można by było wykorzystać jako alternatywę do naszej trasy na Pico Grande (widać go na drugim zdjęciu poniżej). Niestety, PR12 był zamknięty podczas naszego pobytu. Obecnie szlak jest częściowo otwarty, według oficjalnej strony, dostępny jest jedynie pierwszy 3,5km odcinek od punktu startowego Boca da Corrida. Oznacza to, że można dotrzeć aż do Relvinha, szacując odległość przy pomocy aplikacji Organic Maps.

Ten punkt widokowy to było pierwsze miejsce, gdzie ujrzeliśmy tak ogromne skutki pożarów. Czarne zbocza, ogromne drzewa, z których został tylko popiół. Serce się krajało na ten widok, a zapach spalonego krajobrazu był nadal bardzo intensywny. Od tego momentu szlak stał się bardziej techniczny, na stromych zboczach pojawiły się zabezpieczenia, a podłoże było pokryte luźnymi kamieniami. Niektóre odcinki były mokre, pomimo że dotychczas szlak był bardzo suchy, więc w deszczowy dzień mogło tam być naprawdę ślisko.

Po pokonaniu stromego zbocza dotarliśmy na płaskowyż, gdzie ścieżka stała się mniej oczywista. Widać było ślady kilku różnych tras, ale wszystkie prowadziły w tym samym kierunku. Sprawdziliśmy naszą pozycję w telefonie, ale już stąd mogliśmy dostrzec charakterystyczny kształt szczytu Pico Grande. Wiatr się wzmógł, a chmury zaczęły szybko przemieszczać się wokół nas. Naprawdę czuliśmy się, jakbyśmy byli na innej planecie. Przez krótkie chwile byliśmy całkowicie otoczeni mgłą i nie widzieliśmy zbyt wiele, tylko ciemną i czerwoną ziemię pod stopami. Poniżej znajduje się widok z płaskowyżu w pobliżu szczytu, skąd mogliśmy dostrzec wioskę w okolicach naszego punktu startowego.

Podejście było niesamowicie strome, ale absolutnie tego warte! Na sam wierzchołek, z którego roztacza sie 360-stopniowa panorama prowadzi wąska ścieżka po skalach. Na zdjęciu poniżej, szczyt może wyglądać na dość płaski, ale w rzeczywistości wcale taki nie jest. Była tam lina, której można się było przytrzymać, a ekspozycja po drugiej stronie skały robiła wrażenie. Na końcu trzeba wyjść na mały wypłaszczony wierzchołek wiec osoby z lekiem wysokości nie beda się tam czuć komfortowo (wejście na wierzchołek można sobie odpuścić, bo widoki te kilka matrów niżej są już świetne). Pomimo tego, że nie weszliśmy na sam szczyt, gorąco polecamy tą wędrówkę! Na całym szlaku spotkaliśmy łącznie około 15 osób, w tym kilku biegaczy górskich. Ogólnie, przy deszczowej pogodzie trasa może być miejscami trudna i niebezpieczna. Odpowiednie buty trekkingowe są zdecydowanie obowiązkowe, jak i dodatkowe okrycie, bo wyżej było już bardziej wietrznie i warunki pogodowe zmieniały się bardzo szybko.

Po zakończeniu wędrówki zatrzymaliśmy się w Curral das Freiras na lunch w restauracji, która serwowała dania z jadalnych kasztanów. Spróbowaliśmy zupy kasztanowej, mięsa z nadzieniem kasztanowym i z sosem kasztanowym, niesamowicie smacznych lokalnych batatów, tradycyjnego chleba z batatów (podawanego z masłem czosnkowym) oraz grillowanych warzyw. Chleb doskonale pasował do mojej zupy, prosty, chrupiący z zewnątrz, a w środku puszysty i ciepły. Z tarasu restauracji mieliśmy doskonały widok na Pico Grande, wreszcie chmury całkowicie się rozeszły, a niebo zupełnie się otworzyło.

Ta mała wioska wciąż nie była zatłoczona w tych wczesnych godzinach popołudniowych, ale i tak musieliśmy zaparkować zadłuż ulicy, poza głównym centrum wioski. Przy kościele ustawiona była scena, a wzdłuż głównej drogi stały stoiska z jedzeniem wiec ulica praktycznie nie była przejezdna. Ludzie przygotowywali się do dorocznego Święta Kasztanów, Festa da Castanha. Była to dla nas całkowita niespodzianka ale jaka miła! Festiwal odbywa się co roku w Curral das Freiras, zazwyczaj w weekend przypadający blisko 1 listopada. Ludzie sprzedawali likiery, ciasta i inne przysmaki z kasztanów. Odwiedziliśmy też lokalną piekarnię, żeby spróbować tutejszych wypieków, a potem zauważyliśmy, że w ramach festiwalu zaplanowano również wieczorne wydarzenie, konkurs „Miss Castanha”, czyli wybory Królowej Kasztanów. Widzieliśmy wiele stoisk z jedzeniem, na których wisiały całe świnie, ustawione były grille i domowej roboty likiery w dużych plastikowych butelkach, wszystko dopiero było przygotowywane na wieczorną imprezę. Spróbowaliśmy też pysznych pieczonych kasztanów, przygotowywanych na otwartym ogniu. Pieczone kasztany są lekko słodkie, a ich konsystencja przypomina coś pomiędzy miękkim nerkowcem a bardzo mączystą, gęstą fasolą. Żałuję, że nie zostaliśmy aż do wieczora, ale bałam się wracać do Funchal po zmroku, bo droga nie należy do najłatwiejszych.

To była bardzo przyjemna wioska, idealna na popołudniowy odpoczynek po wymagającej wędrowce, pełna sklepików z pamiątkami, kolorowych dekoracji i pysznego jedzenia. Jak dotąd był to dla mnie najlepszy dzień na Maderze i prawie ostatni, bo w planach mieliśmy już tylko jeden dzień by zobaczyć Pico do Areeiro, kolorową wioskę Santana i mniej znana plażę Calhau da Lapa.

Informacje praktyczne:

Oficjalna strona internetowa do sprawdzania, czy szlaki turystyczne są otwarte po pożarach, które miały miejsce na wyspie latem 2024.
Miradouro da Eira do Serrado - brak opłaty za wstęp, bardzo kręta droga na ostatnich kilku kilometrach.
Punkt początkowy naszej wędrówki znajdował się na końcu Estrada do Colmeal, oznaczony na Google Maps jako Caminho de Fajã Escura à Revinha, gdzie zmieszczą się dwa-trzy samochody. Ponieważ nie byliśmy pewni, czy będą tam wolne miejsca, zostawiliśmy nasz samochód na małym parkingu w wiosce (współrzędne poniżej) i poszliśmy pieszo. Ten parking znajduje się poniżej głównej drogi, więc nie jest widoczny z daleka, ale może pomieścić około ośmiu samochodów. Podczas spaceru przez wioskę zauważyliśmy przystanki autobusowe z rozkładem jazdy linii 81. Udało mi się nawet znaleźć rozkład jazdy online: line 81 ale nie do końca zrozumiałam, kiedy autobus jedzie do Fajã Escura-Final (CF19J), przystanku który mijaliśmy po drodze.
Adres parkingu: 32°44’08.5”N 16°58’09.6”W
Inne miejsce do zaparkowania (do 5 samochodów, widoczne w Street View): 32°43’55.6”N 16°58’14.9”W

Podczas naszych podróży zawsze korzystamy z aplikacji Organic Maps: Offline Hike, Bike, Trails, and Navigation app, która na Maderze sprawdziła się doskonale, ani razu się nie zgubiliśmy. Nasza wędrówka miała 10 km długości i przewyższenie 1000 metrów (zaczynaliśmy na wysokości nieco ponad 600 m n.p.m., a skończyliśmy na 1654 m). Dotarcie na szczyt zajęło nam prawie 2 godziny, a zejście 1,5 godziny (łączny czas ruchu: 2 godziny 15 minut), choć całość trwała 5 godzin, bo robiliśmy kilka dłuższych przerw. Opis szlaku można znaleźć na oficjalnej stronie jako bieg wertykalny ponieważ różnica wysokości między początkiem a końcem trasy to nieco ponad 1000 m. Miałam na sobie buty Salewa Wildfire, były idealne na tę wędrówkę!

Festiwal Kasztanów odbędzie sie również w tym roku: 31.10.2025 – 01.11.2025. Scena z muzyką i konkursem została ustawiona obok Igreja Matriz do Curral das Freiras. Cała ulica Estr. Cónego Camacho była zapełniona straganami. W związku z tym nie było dostępnych miejsc parkingowych przy tej ulicy.
Restaurant - Sabores do Curral. Warto, przyjemne miejsce i jedzenie nam bardzo smakowało!
Adres: Caminho da Igreja N1, 9030-311 Curral das Freiras
Bakery - Curral Das Freiras bakery & patisserie. Pyszne wypieki i niskie ceny!
Adres: Estr. Cónego Camacho 33A, 9030-319 Curral das Freiras
Parking: Zaparkowaliśmy wzdłuż ulicy, około 5 minut pieszo od kościoła.
Współrzędne GPS: 32°43’06.5”N 16°57’52.0”W