Going beyond the known

Ponte de Lima: Portugal's Oldest Town and Two Beautiful Nature Walks

Wed, 03 Jun 2026 10:43:59 +0200

The next two days were spent exploring Braga and the more touristy Guimarães, known as the “birthplace of Portugal”. I had already visited both cities in December 2024, and you can read about them in my previous blog post, A Magical Visit to Braga and Guimarães. However, it was really nice to see the same places in completely different surroundings, this time with beautiful spring flowers everywhere, adding vibrant colours and making the cities feel full of life. In December, they had a magical Christmas atmosphere, and the orange trees were full of fruit, so both seasons have their own unique charm. Since we stayed in Braga’s city centre, we could easily walk into town, even in the evening, to get some food and enjoy the beautiful squares filled with colourful flowers. Besides exploring the city itself, we also visited Bom Jesus do Monte and the Sanctuary of Our Lady of Sameiro, managing to fit everything into a single day.

The day we visited Guimarães, the weather was at its worst. It was raining in the morning, although the forecast promised some improvement later, so we decided to go anyway. During my previous visit, I hadn’t had the chance to see the Sanctuary of Penha, so we headed there first. Many visitors treat it as much more than just a sanctuary, it’s one of Guimarães’ main recreational areas, where locals come to walk, picnic, and escape the city. Although the weather did not allow us to enjoy the views, we could see that Penha Mountain offers much more than just the sanctuary itself. Around the church, there were information boards showing the PR3 hiking route, as well as picnic areas where visitors can relax surrounded by nature. The area is covered with forest and dotted with impressive granite rock formations, creating a landscape that looked perfect for a longer walk and exploration. We noticed several paths leading between the huge boulders and through the woodland, and it definitely felt like a place worth returning to on a sunny day, when we could properly enjoy the views over Guimarães and the surrounding countryside. It was gloomy and dark, and it actually started raining while we were walking around the sanctuary. We rushed back to the car, but luckily, by the time we reached the city, the rain had stopped and we even enjoyed some sunshine later that afternoon.

The following day, our goal was to travel further north from Braga to the surroundings of Ponte de Lima, where we planned to combine a visit to this medieval town with two short hikes nearby. We decided to begin the day in the Bertiandos and São Pedro de Arcos Lagoons Protected Landscape. We parked next to the visitor centre, where a large school bus was parked because a group of children were taking part in outdoor classes. They stayed inside the visitor centre, which our daughter also visited while looking for a toilet. She became very interested in what the children were doing, and it took some convincing before she agreed to start the hike. The protected landscape offers five marked walking trails ranging from a short 1.6 km boardwalk around the lagoon to a 12.5 km route exploring much of the reserve. We chose the 2.9 km River Trail (PR3), which turned out to be the perfect option with our daughter, combining forest, wetlands, wooden boardwalks, and geocaching without being too long It had been raining on our drive from Braga, so the forest was still very wet. Although the rain had stopped, we could constantly feel drops of water falling from the trees.

The forest looked mysterious, and to make the walk more exciting for our daughter, we checked whether there were any nearby geocaches. There were two, which was enough to keep her motivated throughout the hike. Geocaching is a real-world treasure hunt where participants use a smartphone or GPS device to search for hidden containers, called geocaches, that have been placed by other users. The game turns an ordinary walk or hike into an adventure, as each cache becomes a small goal to discover. When travelling with children, geocaching can be a great way to keep them engaged and motivated. During our hikes, it gave our daughter a sense of purpose and excitement, encouraging her to keep walking and explore the surroundings. Instead of focusing on the distance, she was eager to search for the next hidden cache, making the journey just as enjoyable as the destination. She has been playing this game with her father for quite some time, and she was especially excited to find one hidden beneath a huge eucalyptus tree, although unfortunately the notebook inside was completely wet. The hike itself turned out to be very enjoyable. It wasn’t too long, and we saw huge cushions of moss soaked with water. There were also many lichens growing on the trees, indicating the clean air in the area. I believe we saw Ramalina, a shrubby, fruticose lichen that serves as an excellent bio-indicator because it requires clean, unpolluted air to thrive.

During the hike, we met only a few other people, making the whole area feel peaceful and relaxing. The elevated wooden boardwalks were well marked, and there were several birdwatching hides and observation points along the route. In the second half of the hike, we walked alongside the Estorãos River after first circling the freshwater lagoons on wooden boardwalks. Because the ground around the lagoons is naturally muddy, wet, and fragile, an extensive network of elevated walkways has been built, allowing visitors to cross the wetlands without sinking into the mud or damaging the delicate habitat.

On our way back towards the town, we stopped at a local restaurant for lunch. Afterwards, we were ready to explore Ponte de Lima, one of the most charming towns in northern Portugal and often described as the oldest town in the country. Located on the banks of the Lima River, it is famous for its medieval bridge, flower-filled riverside gardens, and relaxed atmosphere. The town’s name literally means “Bridge over the Lima”, referring to the historic stone bridge that became an important crossing on the Roman road connecting Braga with Astorga.

In April, Ponte de Lima is especially beautiful because its parks and riverbanks are filled with spring flowers and lush greenery, including spectacular wisteria. We parked next to Parque Temático do Arnado, where we found orange trees, fountains, lovely seating areas, and an incredible display of flowering wisteria. There were many different shades of purple, and the plants had been trained to form tunnels that visitors could walk through with flowers hanging overhead. Fallen petals covered the paths, creating the illusion of purple carpets throughout the park. This was definitely my favourite place in the town. There was also a playground in the middle of the park, which kept our daughter happily occupied for quite a while. Good playgrounds were actually surprisingly difficult to find during our trip around Portugal.

After leaving the park, we walked towards the town centre, crossing the famous bridge with Igreja de Santo António da Torre Velha standing beside it. The historic centre is quite small but full of old buildings. Some are abandoned or not particularly well restored, yet this only adds to the town’s character. We passed the fountain in Camões Square overlooking the old Roman bridge before wandering through narrow streets towards the small green square near the Estátua de António Feijó, where we were surprised to see a large stork’s nest.

We also spent some time around the Paço do Marquês de Ponte de Lima. From the top of the castle walls, there are lovely views over the town below. The palace houses the Interpretation Centre of Military History, a museum that we decided not to visit, as it didn’t seem particularly suitable with our daughter, although it may be interesting for visitors with an interest in military history. Afterwards, we followed the main street, R. Agostinho José Taveira, admiring the historic buildings before reaching the riverbank and the famous Avenida dos Plátanos. This is a wonderful place to escape the summer heat, sit on a bench beneath the trees, and enjoy the peaceful views of the river. We eventually returned along the river to the bridge, which we crossed once again to reach our car.

We still had enough time for one final stop closer to the mountains at Passadiços e Moinhos da Ribeira de S. João, which turned out to be a wonderful surprise. Although it is only a short walk (less than 2km), it is packed with interesting features, including wooden boardwalks, suspension bridges, small wooden buildings that were probably former watermills, and beautiful scenery. Our daughter especially loved crossing the swinging bridges and running along the wooden walkways, so she happily completed the whole route without any complaints. I think it is a fantastic place to visit with children, as there is always something interesting to look at around the next corner.

There was a modern-looking information centre, but unfortunately it was closed, as were the toilets next to the Ecomuseum. We met only a few people leaving as we arrived, so for most of our visit we had the place almost entirely to ourselves. One thing that was slightly confusing is that the trail consists of two separate sections divided by a road. We started with the larger loop, where the main waterfalls are located. Afterwards, we walked along the road past the local church until we reached the Ecomuseum, where the second section of the trail begins behind the museum building. This means you have to walk along the road twice to complete the full route. As there is no pavement and the road is quite winding, it is worth being especially careful if you are visiting with children.

Although the route is short, it is much more varied than we expected. In less than an hour, we crossed several bridges, explored waterfalls, admired the old mills, and enjoyed the peaceful forest scenery. It felt like a perfect final stop before returning to Braga.

Practical info:

National Park Lagoas de Bertiandos e São Pedro d’Arcos: free entrance
Hikes are described on the official website that also includes pdf of each hike (we did PR3) with detailed description version in Spanish and English

Ponte de Lima: Parking, there were plenty of free parkings along the river
Free public toilet on Camões Square
Interpretation Center Of Military History - €1 entry fee
Restaurant: NACOS Restaurante
Passadiços e moinhos da Ribeira de S.João: free entrance. There is a small free car park next to the start of the trail, but it only has space for a few vehicles. We also noticed a few additional parking spaces near the Ecomuseum. The largest parking area we found was an open gravel field beside the church, just off the main road. It is probably intended mainly for church visitors, but it can also be a convenient place to park if the smaller car parks are full.

Odkrywając północne wybrzeże Portugalii: Viana do Castelo, Apúlia i Barcelos

Fri, 22 May 2026 10:43:59 +0200

Północne wybrzeże Portugalii zaskoczyło nas znacznie bardziej, niż się spodziewaliśmy. Podczas naszej podróży samochodowej między Porto a Bragą odwiedziliśmy Vianę do Castelo, Barcelos, Parque Natural do Litoral Norte, słynne wiatraki w Apúlii oraz starożytną osadę na wzgórzu Castro de São Lourenço. W tym wpisie dzielę się szczegółowym planem pierwszych dwóch dni naszego pobytu, praktycznymi wskazówkami oraz wrażeniami z odkrywania tej części północnego wybrzeża Portugalii podczas naszych wiosennych wakacji.

Mimo opóźnionego lotu mojego taty, udało nam się rozpocząć wycieczkę do Viany do Castelo jeszcze przed porą obiadową. Aby mój mąż i córka nie musieli spędzać dodatkowej godziny w samochodzie, zostawiłam ich w urokliwym Parque da Cidade da Póvoa de Varzim, położonym tuż przy głównej drodze prowadzącej na lotnisko. Po 30-minutowej jezdzie samochodem, odebrałam tatę z lotniska, następnie wróciłam po męża i córkę, po czym wspólnie ruszyliśmy prosto do Viany do Castelo.

Najbardziej charakterystyczny zabytek miasta, Sanktuarium Najświętszego Serca Jezusowego (Santuário de Santa Luzia), wznosi się na wzgórzu górującym nad miastem i wybrzeżem Atlantyku. Jak się później okazało, był to najcieplejszy dzień całego naszego wyjazdu, dlatego mój pomysł, aby wejść do sanktuarium schodami, nie należał chyba do najlepszych. Choć była dopiero godzina 11:00, upał dawał się już mocno we znaki. Zaparkowaliśmy samochód w górnej części miasta i przeszliśmy labiryntem wąskich uliczek, zanim dotarliśmy do głównych schodów prowadzących do kościoła. Niestety, niemal cała trasa prowadziła w pełnym słońcu, bez odrobiny cienia.

Po drodze minęliśmy górną stację zabytkowej kolejki linowej Santa Luzia, najdłuższej kolejki tego typu w Portugalii, jednak w okolicy nie było żywej duszy, a wagonik się nie poruszał, więc przez chwilę zastanawialiśmy się, czy tego dnia w ogóle kursuje. Teraz już wiedzieliśmy, że już za chwilę naszym oczom ukażą się spektakularne widoki i rzeczywiście tak się stało. W koncu naszym oczom ukazał się majestatyczny kościół, rozległy plac przed sanktuarium oraz zapierające dech w piersiach panoramy oceanu, rzeki Limy i miasta rozciągającego się poniżej.

Za kościołem znajduje się niewielki teren piknikowy z drewnianymi stołami ukrytymi w cieniu drzew. Wiele osób odpoczywało tam, chroniąc się przed silnym południowym słońcem. Kościół stoi na wzgórzu Monte de Santa Luzia, na którym znajdują się również pozostałości starożytnej celtyckiej osady (Citânia de Santa Luzia, nie zwiedzaliśmy). Idąc w kierunku miejsca piknikowego, zauważyłam boczne wejście prowadzące na wieżę widokową. Obok stał nawet automat do zakupu biletów, jednak po odpoczynku w cieniu drzew zupełnie zapomnieliśmy, aby tam wrócić i wejść na górę. Wnętrze kościoła okazało się mniejsze, niż się spodziewaliśmy, jednak prawdziwą atrakcją tego miejsca jest bez wątpienia panoramiczny taras znajdujący się przed sanktuarium.

Była już zdecydowanie pora obiadowa, więc zeszliśmy do centrum miasta, tym razem docierając do podnóża schodów w bardziej centralnej części miasta, niz ta gdzie zostawiliśmy auto. Po smacznym obiedzie byliśmy wreszcie gotowi, aby na dobre rozpocząć zwiedzanie Viany do Castelo. Naszym pierwszym przystankiem była nadbrzeżna promenada. Na Praça da Liberdade nasza córka z radością biegała przez dużą fontannę, podczas gdy my podziwialiśmy stojący nieopodal pomnik upamiętniający Rewolucję Goździków z 1974 roku, która zakończyła wieloletnią dyktaturę w Portugalii i przywróciła krajowi demokrację oraz wolność. Pomnik symbolizuje wyzwolenie poprzez zerwane łańcuchy.

Stamtąd ruszyliśmy w stronę fortu, mijając po drodze statek-muzeum Gil Eannes. Jednostka Gil Eannes służyła niegdyś jako statek zaopatrzeniowy, pływający szpital oraz lodołamacz, natomiast dziś pełni funkcję statku-muzeum, choć tym razem zrezygnowaliśmy ze zwiedzania jego wnętrza. Gdy skręciliśmy w Rua dos Mareantes, atmosfera całkowicie się zmieniła. Restauracje serwujące owoce morza, niewielkie lokalne sklepiki, sieci rybackie oraz stosy pustych plastikowych skrzynek nadawały tej okolicy prawdziwie morski charakter.

Forte de Santiago da Barra okazał się jednak lekkim rozczarowaniem. Choć widok na wzgórze Monte de Santa Luzia i górujące nad nim sanktuarium był piękny, panoramy portu i miasta nie zrobiły na nas większego wrażenia. Patrząc z perspektywy czasu, nie sądzę, aby spacer aż tam był naprawdę wart zachodu, zwłaszcza że znacznie bardziej podobało nam się późniejsze spacerowanie po urokliwym Starym Mieście. Historyczne centrum Viany do Castelo zachwyciło nas swoim klimatem, szczególnie wąskie uliczki otaczające Sé Catedral de Viana do Castelo. Na Praça da República wciąż można było zobaczyć wielkanocne dekoracje, które dodawały miastu jeszcze więcej uroku i które bardzo podobały sie naszej córce.

W drodze powrotnej do samochodu minęliśmy Mercado Municipal de Viana do Castelo, czyli miejski targ spożywczy. W mieście znajduje się również Museu do Traje de Viana do Castelo, poświęcone tradycyjnym portugalskim strojom, które cieszy się bardzo dobrymi opiniami. Uznaliśmy jednak, że nie będzie to interesujące miejscem do odwiedzenia z czteroletnim dzieckiem.

Zamiast tego postanowiliśmy opuścić miasto i późne popołudnie spędzić na odkrywaniu Parque Natural do Litoral Norte. Zaparkowaliśmy przy wejściu na plażę Ofir, tuż obok ogromnych wieżowców mieszkalnych Torres de Ofir. Te potężne budynki widać z bardzo dużej odległości, gdyż następnego dnia dostrzegliśmy je nawet z punktu widokowego Miradouro de São Lourenço. Szczerze mówiąc, niezbyt harmonijnie wpisują się w otaczający krajobraz. Tego dnia bardzo mocno wiało, byc może dzięki temu okolica była niemal pusta. Dotarliśmy tam jednak dość późno, około godziny 17:00, gdy ostatni surferzy wychodzili już z wody, co mogło się również przyczynić do bardzo małej ilości turystów. Przy wejściu na plażę odbywał się zlot zabytkowych pojazdów, więc przez chwilę podziwialiśmy klasyczne samochody, zanim ruszyliśmy w stronę rezerwatu przyrody.

Z parkingu do początku drewnianych kładek było około 1,3 km. Trasa prowadziła przez okolicę pełną domków letniskowych i wakacyjnych apartamentów ukrytych wśród pięknych lasów sosnowych. Teoretycznie można było przejechać wąskimi jednokierunkowymi uliczkami bliżej początku szlaku, jednak w pobliżu nie było absolutnie żadnego miejsca do parkowania. Przy drogach ustawiono drewniane słupki i duże głazy, aby uniemożliwić nielegalne parkowanie na poboczu drogi. Drewniane kładki prowadzące przez wydmy i porośnięte trawami tereny były świetnie przygotowane i oferowały piękne widoki na rzekę oraz miasto Esposende po drugiej stronie. Podczas spaceru spotkaliśmy zaledwie kilka osób. Naszym ostatnim przystankiem był Miradouro da Restinga do Cávado, gdzie drewniane pomosty pozwalają podziwiać mokradła i delikatną roślinność bez ingerowania w ten cenny ekosystem.

Naturalne wydmy wyglądały wręcz bajecznie, uformowane przez silny wiatr w piękne, falujące wzory. Niestety, jedna z kładek prowadzących na plażę była częściowo zapadnięta i wyglądała bardzo niebezpiecznie. Na szczęście w porę zdążyliśmy zatrzymać naszą córkę, zanim wbiegła na uszkodzone schody.

Spędziliśmy trochę czasu na ogromnej, niemal pustej plaży, biegając, bawiąc się i podziwiając okolicę, jednak wiatr był po prostu zbyt silny, aby zostać tam na dłużej. Piasek nieustannie wpadał nam do oczu i we włosy, aż w końcu zmusił nas do opuszczenia plaży. Mimo wiatru było to wspaniałe miejsce na spacer. Jedną z największych zalet wizyty w kwietniu, zwłaszcza późnym popołudniem, było to, że niemal cały teren mieliśmy wyłącznie dla siebie. To był intensywny, ale piękny dzień i gdy wróciliśmy do apartamentu, byliśmy bardziej niż gotowi na zasłużony odpoczynek.

Kolejny dzień rozpoczęliśmy porannym spacerem po Póvoa de Varzim, mieście, w którym spędziliśmy pierwsze dwie noce naszego pobytu. Musieliśmy przejść prawie 2 km do portu, ponieważ nie udało nam się znaleźć żadnego bezpłatnego miejsca parkingowego bliżej nabrzeża. Sobotni poranek okazał się w centrum miasta wyjątkowo ruchliwy, częściowo z powodu meczu piłkarskiego rozgrywanego na stadionie, przynajmniej tak przypuszczaliśmy, sądząc po hałasie dochodzącym z jego okolic. Poza kasynem oraz niewielkim portem z pięknym murem ozdobionym płytkami azulejos, miasto nie wydało nam się szczególnie interesujące. Znajdowała się tam również niewielka twierdza, jednak nie zdecydowaliśmy się wejść do środka, ponieważ sprawiała wrażenie małej i niezbyt ciekawej. Mimo to spacer wzdłuż nabrzeża był bardzo przyjemny, a po drodze mijaliśmy kilka placów zabaw. Radziłabym jednak pominąć to miasteczko na rzecz Barcelos, tam było dużo przyjemnych miejsc, gdzie można było spacerować, na przykład wzdłuż rzeki.

Poprzedniego wieczoru wybraliśmy się zobaczyć stary wiatrak zwany Antigo Moinho de Vento i obejrzeć zachód słońca. Ta okolica okazała się piękna, z pustą plażą, niewielkimi wydmami i wspaniałymi widokami o zachodzie słońca. Przez wydmy prowadziły ładne drewniane kładki, ale byliśmy dość zaskoczeni ilością śmieci zalegających w okolicy kładek.

W drodze do Bragi, gdzie mieliśmy spędzić kolejne cztery noce, zaplanowaliśmy jeszcze kilka przystanków. Naszym pierwszym celem były słynne wiatraki w Apúlii. Te charakterystyczne wiatraki stoją bezpośrednio na nadmorskich wydmach, tworząc niezwykle malowniczy krajobraz. Tuż obok znajdował się niewielki parking, więc znalezienie miejsca postojowego nie stanowiło żadnego problemu. Tradycyjne portugalskie wiatraki budowano pierwotnie do mielenia zbóż, przede wszystkim kukurydzy, na mąkę dla lokalnych mieszkańców. Ich charakterystyczną cechą była cylindryczna kamienna podstawa oraz obracający się dach, dzięki któremu skrzydła można było ustawiać w rożnych kierunkach. Położenie tuż przy wybrzeżu pozwalało w pełni wykorzystywać silne atlantyckie wiatry. Brzmiało to sensownie, ponieważ wiatr, który zastaliśmy tego dnia, był niezwykle silny i praktycznie uniemożliwiał normalny pobyt na plaży. Szybko podbiegliśmy do skał, aby podziwiać ocean, jednak unoszony przez wiatr piasek uderzał nas tak mocno, że niemal natychmiast się wycofaliśmy. Nawet robienie zdjęć było trudne, ponieważ piasek dostawał się dosłownie wszędzie.

Z biegiem lat wiele z tych wiatraków popadło w ruinę, jednak część z nich została odrestaurowana i dziś można je podziwiać, choć wyłącznie z zewnątrz. Po około trzydziestu minutach ruszyliśmy w stronę kolejnego naszego celu, Castro de São Lourenço, ważnego stanowiska archeologicznego położonego niedaleko Esposende. Jechaliśmy tam bardzo malowniczą nadmorską drogą prowadzącą przez piękne lasy sosnowe pełne domów letniskowych. Zdecydowanie był to lepszy wybór niż podróż ekspresową. Castro de São Lourenço zachowało pozostałości osady z epoki żelaza, niegdyś zamieszkanej przez społeczności celtyckie. Część zabudowań została zrekonstruowana, dzięki czemu łatwiej wyobrazić sobie pierwotny wygląd osady. Ponieważ domy budowano na tarasach wykutych w zboczu wzgórza, mieszkańcy mogli maksymalnie wykorzystać dostępną przestrzeń.

Punkt widokowy Miradouro de São Lourenço, znajdujący się przy niewielkiej kaplicy São Lourenço, oferował rozległe panoramy wybrzeża Atlantyku i okolicznych terenów. Stamtąd mogliśmy nawet dostrzec wysokie wieżowce Torres de Ofir oraz rezerwat przyrody, który odwiedziliśmy poprzedniego dnia.

Przez otaczający las prowadziło kilka krótkich szlaków pieszych, jednak nasza córka od razu odrzuciła pomysł dalszego spaceru. Zamiast tego odwiedziliśmy niewielkie muzeum znajdujące się tuż obok stanowiska archeologicznego, gdzie skromna wystawa prezentuje najważniejsze odkrycia dokonane podczas wykopalisk. Samo stanowisko nie jest zbyt duże, ale zdecydowanie warto zatrzymać się tu na krótki postój podczas zwiedzania tej części wybrzeża. Rosnący wokół las eukaliptusowy dodatkowo podkreśla wyjątkowy klimat tego miejsca.

W tym momencie wszyscy byli już naprawdę głodni. Kiedy dotarliśmy do naszego ostatniego przystanku tego dnia, Barcelos, okazało się, że jest już po godzinie 15:00, a więc wiele restauracji, które wcześniej zapisaliśmy jako nasze opcje, było już zamkniętych. Po długich poszukiwaniach najpierw poszliśmy do restauracji, która, mimo że Google Maps wskazywało ją jako otwartą, okazała się zamknięta. W kolejnym lokalu poinformowano nas, że wszystkie dania główne zostały już wyprzedane i dostępne są jedynie dodatki. Będąc już kompletnie wygłodniali, zmęczeni i lekko sfrustrowani, postanowiliśmy spróbować szczęścia jeszcze w jednej restauracji, położonej nieco dalej. Na szczęście ta brazylijska restauracja okazała się strzałem w dziesiątkę. Kelnerki były niezwykle sympatyczne, jedzenie pyszne, a szybka obsługa była dokładnie tym, czego w tamtym momencie potrzebowaliśmy. Po obiedzie od razu ruszyliśmy do centrum miasta.

Gdy dotarliśmy do Jardim Velho de Barcelos, miasto nagle wydało się znacznie bardziej zielone, kolorowe i o wiele bardziej urokliwe, niż się spodziewaliśmy. Naszą uwagę szczególnie przyciągnęły kolorowe, bogato zdobione bramy ustawione wzdłuż skraju placu. Jak wyjaśnili mi później nasi znajomi, każda z tych tak zwanych bram festiwalowych została przygotowana przez inną parafię z okazji lokalnych świąt i uroczystości. W północnej Portugalii, zwłaszcza w okolicach Barcelos, Bragi i regionu Minho, parafie od pokoleń tworzą ozdobne łuki, bramy i kwiatowe konstrukcje na potrzeby religijnych festiwali. Takie dekoracje są powodem do dumy i przyjaznej rywalizacji między parafiami, a lokalne społeczności często spędzają całe tygodnie, przygotowując je z kwiatów, wstążek, światełek i ręcznie wykonanych ozdób.

Barcelos okazało się wyjątkowo atrakcyjne dla naszej córki, ponieważ przez cały spacer wypatrywała figurek koguta rozmieszczonych w różnych częściach miasta. Kogut z Barcelos jest jednym z narodowych symboli Portugalii i właśnie z tego miasta wywodzi się jego legenda. Według opowieści niesłusznie oskarżony pielgrzym, sądzony w Barcelos, oświadczył, że pieczony kogut zapieje, aby udowodnić jego niewinność. Cudownie kogut rzeczywiście zapiał, ratując pielgrzyma przed śmiercią, a od tamtej pory stał się portugalskim symbolem sprawiedliwości, wiary, uczciwości i szczęścia. W uliczkach miasta ukryto także wiele innych rzeźb, dzięki czemu spacer zamienił się dla naszej córki w świetną zabawę.

Główną ulicą skierowaliśmy się w stronę Igreja do Senhor Bom Jesus da Cruz, którego charakterystyczną sylwetkę było widać już z daleka. Nietypowy, okrągły kształt kościoła od razu przykuł naszą uwagę. Wnętrze było pięknie udekorowane błyszczącymi zdobieniami i licznymi rzeźbami, dzięki czemu sprawiało wyjątkowo bogate i imponujące wrażenie. Obok kościoła znajduje się ogromny plac, który obecnie służy jako parking, choć na mapach oznaczony jest jako teren targowy. Jak się dowiedzieliśmy, w każdy czwartek zamienia się on w ogromny targ, na którym można kupić żywność, ubrania, ceramikę oraz wiele lokalnych produktów.

Obok kościoła znajduje się uroczy Jardim das Barrocas, gdzie zrobiliśmy krótką przerwę, siedząc na ławce i odpoczywając w promieniach słońca. Tam również znaleźliśmy kolejną rzeźbę koguta z Barcelos. Motyw koguta towarzyszył nam niemal wszędzie, pojawiał się na ceramicznych figurkach, płytkach azulejos, kuchennych dekoracjach, magnesach oraz niezliczonych pamiątkach.

Następnie przeszliśmy główną ulicą handlową, Rua António Barroso, w kierunku Igreja Matriz de Santa Maria Maior de Barcelos. Wystawy sklepowe wypełniały kolorowe ceramiczne koguty, ręcznie malowane płytki, kuchenne akcesoria oraz tradycyjne tkaniny ozdobione słynnym motywem. Bardzo szybko zrozumieliśmy, dlaczego kogut z Barcelos uważany jest za jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli Portugalii.

Samo wnętrze kościoła było przepiękne, zwłaszcza dzięki niebieskim płytkom azulejos zdobiącym ściany. W portugalskich kościołach azulejos pełniły nie tylko funkcję dekoracyjną, ale także przedstawiały sceny religijne i tworzyły spokojną, sprzyjającą refleksji atmosferę. Niebieska kolorystyka była inspirowana chińską porcelaną i symbolizowała elegancję oraz prestiż. Nasza córka chciała posiedzieć tam przez chwilę w ciszy, wsłuchując się w muzykę rozbrzmiewającą we wnętrzu.

Cała okolica otaczająca kościół jest niezwykle przyjemna. Wzdłuż rzeki ciągnie się promenada, po której można spacerować lub po prostu usiąść na jednej z ławek i odpocząć. W pobliżu znajdują się również niewielkie ruiny archeologiczne, które okazały się ciekawym miejscem do krótkiej eksploracji. Przepływająca przez Barcelos rzeka Cávado to ta sama rzeka, którą oglądaliśmy dzień wcześniej w Parque Natural do Litoral Norte, gdzie uchodzi do Oceanu Atlantyckiego.

Museu Arqueológico de Barcelos to niewielkie muzeum archeologiczne na świeżym powietrzu, położone pomiędzy głównym kościołem a rzeką. Oprócz pozostałości archeologicznych oferuje także fantastyczne widoki zarówno na rzekę, jak i na panoramę miasta. Położone w pobliżu średniowiecznego mostu Ponte Medieval de Barcelos zapewnia również doskonały punkt widokowy na sam most.

W drodze powrotnej do samochodu odkryliśmy jeszcze więcej rzeźb kogutów ukrytych w różnych zakątkach miasta. Nigdy nie było wiadomo, gdzie pojawi się kolejna. Barcelos okazało się dla nas wspaniałym zaskoczeniem, kolorowym, tętniącym życiem i niezwykle przyjemnym miastem, idealnym na spacer oraz relaksujący przystanek w drodze do Bragi.

Informacje praktyczne:

Povoa de Varzim: bezpłatny parking
Sanktuarium Najświętszego Serca Jezusowego (Santuário de Santa Luzia)
Wstęp do kościoła jest bezpłatny. Wejście na taras widokowy na szczycie wieży kosztuje 2 €. Bilety można kupić w automacie znajdującym się na miejscu. Na szczycie wzgórza dostępny jest duży, bezpłatny parking. Parking w mieście. Wejście na górę zajęło nam około 40 minut, przy przewyższeniu wynoszącym około 160 metrów.
Parque Natural do Litoral Norte: bezpłatny parking
Wiatraki w Apúlii
Wstęp oraz parking bezpłatny. Przy parkingu znajduje się budynek z ogólnodostępnymi toaletami (100m od parkingu idac w kierunku miasta).
Castro de São Lourenço
Wstęp, museum oraz parking bezpłatny
Barcelos
Wszystkie odwiedzone przez nas atrakcje w mieście były bezpłatne.

Exploring the North Coast of Portugal: Viana do Castelo, Apúlia & Barcelos

Fri, 22 May 2026 10:43:59 +0200

Northern Portugal’s coastline surprised us far more than we expected. During our road trip between Porto and Braga, we explored Viana do Castelo, Barcelos, Parque Natural do Litoral Norte, the famous windmills of Apúlia, and the ancient hilltop settlement of Castro de São Lourenço. In this post, I share our detailed itinerary from first 2 full days of our stay, practical tips, and honest impressions from exploring the northern coast of Portugal with a child in spring.

Despite my father’s delayed flight, we still managed to begin our day trip to Viana do Castelo before lunchtime. To avoid an extra hour in the car for my husband and daughter, I left them at the lovely Parque da Cidade da Póvoa de Varzim, located close to the main road leading to the airport. Our apartment was about 30 minutes away, so it made little sense for them to drive there and back with me.

First, I picked up my father from the airport, then returned for my husband and daughter, and together we headed straight to Viana do Castelo. The city’s most famous landmark, the Sanctuary of the Sacred Heart of Jesus (Santuário de Santa Luzia), sits high on a hill overlooking the city and the Atlantic coast. It turned out to be the warmest day of our trip, so my idea of taking the stairs up to the sanctuary was perhaps not the smartest choice. Even though it was only just after 11 a.m., the heat was already intense. We parked the car in the upper part of the city and followed a maze of narrow streets before joining the main staircase leading to the church. Unfortunately, most of the climb was completely exposed to the sun.

At one point, we passed the upper station of the historic Santa Luzia funicular, the longest funicular railway in Portugal, but there were no people around and we did not see the cable car moving, so for a moment we wondered whether it was operating that day. Still, we knew the spectacular views would soon appear and they certainly did. Suddenly, the majestic church came into view, together with the large square in front of it and breathtaking panoramas of the ocean, the Lima River, and the city below.

Behind the church, there is a small picnic area with tables hidden in the shade of the trees. Many people were resting there, escaping from the strong midday sun. The church sits on Monte de Santa Luzia, a hill that also contains archaeological remains of an ancient Celtic settlement (Citânia de Santa Luzia). While walking towards the picnic area, I noticed a side entrance leading to the tower. There was even a ticket vending machine nearby, but after our shaded break beneath the trees, we completely forgot to go back and visit it. The church interior itself was smaller than we had expected, but the real highlight of this place is undoubtedly the panoramic terrace in front of the sanctuary.

By then, it was definitely lunchtime, so we made our way down to the city centre, this time walking all the way down the long staircase. After a tasty lunch, we were finally ready to properly explore Viana do Castelo. Our first stop was the riverside promenade. On Praça da Liberdade, our daughter happily ran through the large fountain while we admired the nearby monument commemorating the Carnation Revolution of 1974, which ended Portugal’s long dictatorship and restored democracy and freedom to the country. The monument symbolises liberation through broken chains.

From there, we continued towards the fort, passing the Gil Eannes Foundation along the way. The Gil Eannes vessel once served as a supply ship, floating hospital, and icebreaker, but today it functions as a museum ship, although we decided not to visit the interior. Once we turned into Rua dos Mareantes, the atmosphere changed completely. Seafood restaurants, small local shops, fishing nets, and stacks of empty plastic containers gave the area a strong maritime character.

Forte de Santiago da Barra was slightly disappointing. While the view towards Mount Santa Luzia and the sanctuary on top was beautiful, the harbour and city views were not particularly impressive. In hindsight, I do not think the walk there was really worth it, especially because we much preferred wandering through the charming old town afterwards. The historic centre of Viana do Castelo was incredibly charming, especially the narrow old streets around Sé Catedral de Viana do Castelo. Praça da República still featured some Easter decorations, adding even more character to the city.

On our way back to the car, we passed Mercado Municipal de Viana do Castelo, the city’s food market. There is also the Museu do Traje de Viana do Castelo, dedicated to traditional Portuguese costumes, which receives very positive reviews. However, it did not seem like the ideal place to visit with a four-year-old child.

Instead, we decided to leave the city and spend the late afternoon exploring Parque Natural do Litoral Norte. We parked near the entrance to Ofir Beach, beside the enormous Torres de Ofir apartment towers. These huge buildings are visible from very far away (we even spotted them the following day from Miradouro de São Lourenço) and, honestly, they do not blend particularly well with the surrounding natural landscape. The area was extremely windy but pleasantly uncrowded. We arrived quite late, around 5 p.m., just as the last surfers were leaving the water. A vintage vehicle rally was taking place near the beach entrance, so we spent some time admiring the classic cars before heading towards the nature reserve.

From the parking area, it was about 1.3 km to the start of the wooden boardwalks, passing through an area filled with summer houses and holiday rentals hidden among beautiful pine forests. Technically, it seemed possible to drive through the narrow one-way streets, but there was absolutely nowhere to park near the trailhead. Wooden poles and large rocks lined the roads to prevent illegal parking. The boardwalks through the dunes and grasses were excellent, offering beautiful views across the river towards Esposende. During our walk, we encountered only a handful of people. Our final stop was Miradouro da Restinga do Cávado, where the boardwalks allow visitors to admire the wetlands and fragile vegetation without damaging them.

The natural dunes looked magical, shaped into beautiful patterns by the strong wind. However, one of the boardwalks leading down to the beach was partially collapsed and looked quite dangerous. Thankfully, we managed to stop our daughter just in time before she ran onto the damaged stairs.

We spent some time on the huge, nearly empty beach, running around and enjoying the scenery, but the wind was simply too strong to stay for long. Sand was constantly blowing into our eyes and hair, eventually forcing us to leave. Despite the wind, it was a wonderful place for a walk. One of the biggest advantages of visiting in April, especially late in the afternoon, was having almost the entire area to ourselves. It had been an intense but beautiful day, and by the time we returned to our apartment, we were more than ready for some well-deserved rest.

We started the next day with a morning walk in Póvoa de Varzim, the city where we stayed for the first two nights. We had to walk nearly 2 km to reach the harbour because we could not find any free parking spots closer to the waterfront. Saturday turned out to be very busy in the city centre, partly because there was a football match at the stadium, at least that was our assumption based on the noise we heard while passing nearby. Besides the casino and the small harbour with beautiful wall decorated with azulejo tiles, we did not find the city particularly interesting. There was also a fortress, but we did not go inside as it looked rather small and not especially appealing. Still, the walk along the waterfront was pleasant, and there were a few playgrounds along the way.

The previous evening, we had walked to Antigo Moinho de Vento (Old Windmill) to watch the sunset. That area turned out to be much more beautiful, with an empty beach, small dunes, and lovely sunset views. Wooden boardwalks crossed the dunes, although we were quite surprised by the amount of rubbish lying underneath and between them.

We had several stops planned on our way to Braga, where we would spend the next four nights. Our first stop was the famous Mills of Apúlia. These iconic windmills stand directly on the sand dunes near the beach, creating a unique coastal landscape. There was a small parking area right beside them, so finding a parking space was easy. The traditional Portuguese windmills were originally built to grind cereals, especially corn, into flour for local communities. Architecturally, they usually feature a cylindrical stone base with a rotating roof so that the sails could be turned towards the wind. Their location along the coast allowed them to fully utilise the strong Atlantic winds. That made perfect sense because the wind we experienced that day was incredibly strong, making any proper beach visit almost impossible. We quickly ran towards the rocks to admire the ocean, but the blowing sand hit us so hard that we escaped almost immediately. Even taking photographs was difficult because sand was everywhere.

Many of these windmills were abandoned over time, but several have since been restored, allowing visitors to admire them today, although only from the outside. After about 30 minutes, we continued towards our next stop, Castro de São Lourenço, following a very pleasant coastal road through beautiful pine forests filled with holiday houses. It was definitely a better choice than taking the main road.

Our next stop was an important archaeological site near Esposende. Located on a hill overlooking the Atlantic coast, Castro de São Lourenço preserves the remains of an Iron Age settlement once inhabited by ancient Celtic communities. Some structures have been reconstructed, helping visitors imagine the original layout of the settlement. Because the houses were built on terraces along the hillside, the inhabitants were able to maximise the available space.

Miradouro de São Lourenço, nearby Chapel of São Lourenço provided panoramic views over the coastline and countryside. From there, we could even spot the tall Torres de Ofir buildings and the nature reserve we had visited the previous day.

There were several short hiking trails through the surrounding forest, but our daughter immediately rejected the idea. Instead, we visited the small museum located beside the site, where a modest exhibition explains the archaeological discoveries made there. The site itself is relatively small, but it is definitely worth a quick stop if you are exploring this part of the coast. The surrounding eucalyptus forest adds to the atmosphere.

By now, everyone was getting hungry. Once we arrived at our final stop for the day, Barcelos, we realised it was already after 3 p.m., and many of the restaurants we had marked earlier were already closed. After an intense search, we first went to a nearby restaurant that turned out to be closed despite Google Maps showing it as open. The next place informed us that all the main dishes had already sold out and only side dishes were still available. Completely starving at this point, we decided to try one final restaurant a little farther away, despite being tired and frustrated. Luckily, this Brazilian restaurant turned out to be an excellent choice. The waitresses were very friendly, the food was delicious, and the quick service was exactly what we needed. After lunch, we immediately headed into the city centre. Once we reached Jardim Velho de Barcelos, the city suddenly became greener, more colourful, and far more charming than we had expected. What especially attracted our attention were the colourful decorated gates lined up along the edge of the square. According to my colleagues, each so-called festival arch had been prepared by a different parish for local celebrations and festivals. In northern Portugal, especially around Barcelos, Braga, and the Minho region, parishes traditionally create decorated arches, gates, and floral structures for religious festivals. The arches are a source of local pride and friendly competition between parishes, and communities often spend weeks preparing them using flowers, ribbons, lights, and handmade decorations.

Barcelos turned out to be especially fun for our daughter because she spent the entire visit searching for rooster sculptures scattered around the city. The Barcelos rooster is one of Portugal’s national symbols and originates from this very town. The legend says that a wrongly accused pilgrim in Barcelos claimed that a roasted rooster would crow to prove his innocence. Miraculously, the rooster did crow, saving the pilgrim’s life, and since then the rooster has become a Portuguese symbol of justice, faith, honesty, and good luck. There were also many other sculptures hidden throughout the streets, turning the walk into a fun little game for her.

We followed the main street towards Igreja do Senhor Bom Jesus da Cruz, which was already visible from a distance. The church’s unusual round shape immediately caught our attention. Inside, it was beautifully decorated with shiny ornaments and numerous sculptures that made the interior feel particularly rich and impressive.Next to the church was a huge square, currently used as a parking area even though it is marked as a fairground on the map. Apparently, every Thursday it transforms into a massive market where food, clothes, pottery, and many local products are sold.

Beside the church lies the lovely Jardim das Barrocas, where we took a short break, sitting on a bench and relaxing in the sun. We also found another Barcelos rooster sculpture there. The rooster motif followed us almost everywhere in the city, appearing on ceramic figurines, azulejo tiles, kitchen decorations, magnets, and countless souvenirs.

Next, we walked along the main shopping street, Rua António Barroso, towards Igreja Matriz de Santa Maria Maior de Barcelos. Shop windows were filled with colourful ceramic roosters, painted tiles, kitchen accessories, and traditional textiles decorated with the famous motif. It quickly became clear why the Barcelos rooster is considered one of Portugal’s most recognisable symbols.

The church itself was beautiful inside, especially because of the blue azulejo tiles decorating the walls. Inside Portuguese churches, azulejos were often used not only as decoration but also to tell religious stories and create a calm, reflective atmosphere. The blue colour was inspired by Chinese porcelain and symbolised elegance and prestige. Our daughter wanted to sit there quietly for a while, listening to the music playing inside.

The entire area surrounding the church is very pleasant. There is a riverside promenade where visitors can walk or simply relax on a bench. Nearby are also small archaeological ruins that were fun to explore. The Cávado River flowing through Barcelos is the same river we had seen the previous day while visiting Parque Natural do Litoral Norte, where the river meets the Atlantic Ocean.

Museu Arqueológico de Barcelos is a free open-air attraction located between the main church and the river. Besides the archaeological remains, it also offers fantastic views of both the river and the city. Located near the Medieval Bridge of Barcelos, it provides excellent perspectives of the bridge itself as well.

On the way back to the car, we discovered even more rooster sculptures hidden around the city. You truly never knew where the next one would appear. Barcelos turned out to be a wonderful surprise for us, a colourful, lively, and very pleasant city for a walk and a relaxing break on the way to Braga.

Practical info:

Povoa de Varzim: Parking
Sanctuary of the Sacred Heart of Jesus Fee entry except if you want to go to the top lookout of the church 2€. Tickets are available from a vending machine on-site. Plenty of free parking available at the top. Parking spot in the city: M5XF+VM Viana do Castelo, Portugal. It took us 40min to get to the top with 160m elevation gain.
Parque Natural do Litoral Norte: Parking
Mills of Apúlia Entrance: free. Public toilets are available in the building near the parking area.
Castro de São Lourenço Entrance: free, including the museum.
Barcelos Entrance: free for all the places we visited in the city.

Idealna objazdówka po północnej Portugalii – miasta, natura i doskonałe jedzenie

Sun, 19 Apr 2026 10:43:59 +0200

Północna Portugalia to jeden z najbardziej niedocenianych regionów Europy na wiosenne wakacje. Historyczne miasta, piękne plaże, górskie krajobrazy, znakomita kuchnia oraz stosunkowo niewielkie odległości między atrakcjami sprawiły, że kraj ten okazał się idealnym kierunkiem na naszą rodzinną podróż. Jak co roku, dzieci w Belgii mają dwutygodniową przerwę wielkanocną, dlatego szukaliśmy miejsca cieplejszego niż Belgia, ale jednocześnie niezbyt odległego, z dobrym połączeniem lotniczym.

Podczas naszej 8-dniowej objazdówki odwiedziliśmy Porto, Bragę, Barcelos, Ponte de Lima, Viana do Castelo oraz kilka mniejszych nadmorskich miejscowości. Połączyliśmy zwiedzanie miast z odkrywaniem przyrody i lokalnej kuchni. Podróżowaliśmy z czteroletnią córką oraz moim tatą, który przyleciał z Polski, dlatego zależało nam na spokojnym planie podróży z odpowiednią równowagą między zwiedzaniem, plażami, pieszymi wycieczkami i atrakcjami przyjaznymi rodzinom. Północna Portugalia okazała się strzałem w dziesiątkę!

W tym artykule znajdziesz nasz szczegółowy plan podróży, wskazówki dotyczące transportu, informacje o noclegach, polecane restauracje, zestawienie kosztów oraz praktyczne porady dotyczące zwiedzania północnej Portugalii samochodem. Jeśli planujesz objazdówkę po Portugalii, z dziećmi lub bez, i chcesz zobaczyć coś więcej niż samo Porto, ten przewodnik pomoże Ci zaplanować własną podróż.

Nasza trasa i pierwsze wrażenia
Porto oraz okolice Bragi odwiedziłam już wcześniej, w grudniu 2024 roku spędziłam tam długi weekend u koleżanki z pracy, i bardzo mi się tam spodobało. Tym razem chciałam pokazać rodzinie więcej atrakcji północnej Portugalii, wynajmując samochód i organizując pobyt podobny do tego, który odbyliśmy latem ubiegłego roku w Danii. Dołączył do nas również mój tata, który przyleciał z Polski. Był to nasz pierwszy wyjazd, podczas którego jedna z osób podróżowała z innego kraju. Takie wypady zawsze wiąże się z pewnym ryzykiem, zwłaszcza w przypadku ewentualnych opóźnień lub odwołanych lotów, ale na szczęście wszystko przebiegło bez problemów. My przylecieliśmy dzień wcześniej, natomiast loty powrotne mieliśmy wszyscy tego samego dnia, co znacznie ułatwiło organizację.

Poniżej znajduje się mapa naszej trasy.

Transport – jak poruszaliśmy się po regionie?

Samochód odebraliśmy na lotnisku i tam również go zwróciliśmy. Na ostatnie dwa dni pobytu w Porto auto nie było nam już potrzebne, ponieważ miasto zwiedzaliśmy pieszo. Firma Sixt oferuje kilka punktów zwrotu samochodów w Porto, w tym jeden poza ścisłym centrum miasta. Zwrot auta w innym miejscu niż punkt odbioru wiązał się jednak z dodatkową opłatą. Z tego względu bardziej opłacało nam się oddać samochód na lotnisku, skąd wcześniej go również odebraliśmy.

Następnie, z lotniska udaliśmy się metrem do naszego apartamentu w centrum Porto. Bilet na metro kosztuje 2,90 € (2,30 € za przejazd w strefie Z4 oraz 0,60 € za kartę Andante). Kartę Andante kupuje się tylko raz i można ją wielokrotnie doładowywać kolejnymi biletami. Przy automatach biletowych znajduje się naklejka z nazwami wszystkich stacji metra oraz odpowiadającymi im strefami dla przejazdu z lotniska. Naszym celem była stacja General Torres, dlatego obowiązywał nas bilet w strefie Z4. Więcej informacji można znaleźć na oficjalnej stronie metra w Porto. Pamiętaj, aby przed wejściem do metra skasować bilet w jednym z kasowników znajdujących się obok automatów biletowych lub na peronie. W przypadku przesiadki bilet należy skasować ponownie. My zrobiliśmy to na stacji Trindade, gdzie przesiadaliśmy się na linię D. W tej części miasta metro w dużej mierze porusza się po powierzchni, dlatego bardziej przypomina szybki tramwaj niż klasyczne metro. Z lotniska pojechaliśmy linią E (fioletową) do stacji Trindade, jest to stacja końcowa tej linii. Następnie przesiedliśmy się na linię D w kierunku Santo Ovídio i wysiedliśmy na stacji General Torres. Linia D kursuje bardzo często i przejeżdża przez słynny most Luísa I, dzięki czemu już podczas podróży można podziwiać jedną z najbardziej charakterystycznych panoram Porto.

Parkowanie i jazda samochodem
Przez cały wyjazd ani razu nie zapłaciliśmy za parking. W mniejszych miejscowościach oraz przy większości atrakcji turystycznych parkowanie było bezpłatne. W Bradze, gdzie spędziliśmy cztery noce, również można było parkować za darmo w niektórych strefach. Problem pojawiał się jednak późnym popołudniem, kiedy wracaliśmy z całodniowych wycieczek i znalezienie wolnego miejsca parkingowego nie zawsze było łatwe. Po kilku dniach wiedzieliśmy już, na których ulicach najłatwiej znaleźć darmowe miejsce. W niektórych miejscach zauważyliśmy, że mieszkańcy zostawiali samochody poza wyznaczonymi miejscami parkingowymi. Nam również zdarzyło się zaparkować w podobny sposób, ale zawsze zgodnie z przepisami i nigdy w miejscach objętych zakazem parkowania. Nasz apartament znajdował się w samym centrum miasta, dlatego musieliśmy pogodzić się z ograniczoną liczbą miejsc parkingowych. W najgorszym przypadku od najdalej położonego miejsca parkingowego do apartamentu mieliśmy około 250 metrów spaceru. Zawsze zapisywaliśmy lokalizację zaparkowanego samochodu w telefonie, dzięki temu następnego dnia nie traciliśmy czasu na szukanie auta wśród wąskich uliczek.

Podczas pobytu w Porto skorzystaliśmy również z aplikacji Bolt, aby dojechać z naszego apartamentu do Parque de Serralves. Za przejazd o długości około 6 km zapłaciliśmy około 6–7 € w jedną stronę. Przy podróży w trzy osoby była to bardzo konkurencyjna cena w porównaniu z kosztami transportu publicznego (mój tata pojechał już wcześniej na lotnisko, dlatego tego dnia podróżowaliśmy we trójkę). Dodatkowo był to zdecydowanie najszybszy i najwygodniejszy sposób, aby tam dotrzeć.

Ceny paliwa i płatne drogi
Cena benzyny wahała się od 1,88 € do 2,02 € za litr, a najtańsze stacje znaleźliśmy przy supermarketach Auchan. Łącznie przejechaliśmy niecałe 500 kilometrów, dlatego tankowaliśmy tylko raz, na stacji niedaleko lotniska. W Portugalii funkcjonuje rozbudowany system płatnych autostrad, jednak przez cały wyjazd świadomie ich unikaliśmy. Różnica w czasie przejazdu zazwyczaj wynosiła mniej niż 10 minut, a jazda przez niewielkie miejscowości okazała się znacznie przyjemniejsza. Ruch był niewielki, choć liczne ograniczenia prędkości sprawiały, że podróż trwała nieco dłużej. Warto wiedzieć, że przy wynajmie samochodu w Sixt trzeba korzystać z automatycznego systemu poboru opłat drogowych (E-Toll). Usługa ta wiąże się jednak z dodatkową opłatą dzienną w wysokości 2,23 €, dlatego nawet krótki przejazd płatną autostradą może okazać się stosunkowo kosztowny. Na szczęście, jeśli w czasie wynajmu nie przejedziemy przez żadną płatną bramkę, opłata zostaje zwrócona (lub przeliczona ze względu na ilość dni podczas których korzystaliśmy z platnych autostrad). W naszym przypadku zwrot pojawił się na koncie zgodnie z obietnicą, w ciągu 30 dni od zakończenia wynajmu. Samochody wyposażone są w elektroniczne urządzenie do automatycznego naliczania tych opłat.

Zakwaterowanie
Mieszkaliśmy w apartamentach Airbnb w A Ver o Mar i Braga – za każdym razem były to całe mieszkania na wyłączność. Oba obiekty oferowały samodzielne zameldowanie za pomocą skrzynki na szyfr (lockbox), były bardzo przestronne i miały wysokie oceny. Pierwsze mieszkanie było bardzo wygodne i położone blisko dużej plaży. Samo miasteczko nie było wprawdzie bardzo urokliwe, ale stanowiło świetną bazę wypadową do zwiedzania wybrzeża i znajdowało się blisko lotniska, z którego drugiego dnia naszego pobytu musiałem odebrać tatę. Apartament w Bradze był nowoczesny, świetnie zlokalizowany i wyposażony w windę, jednak rozkładana sofa w salonie była dość niewygodna.

W Porto znaleźliśmy ciekawą ofertę przez Booking Cais de Gaia Historic Loft. Zazwyczaj porównuję oferty na Airbnb i Booking, zwłaszcza w większych miastach, gdzie konkurencja jest większa. Ten apartament okazał się strzałem w dziesiątkę i miał doskonałą lokalizację. Mieszkanie było znacznie mniejsze niż poprzednie, ale bardzo dobrze rozplanowane, więc w niczym nam to nie przeszkadzało. Gospodarz powitał nas osobiście i przekazał nam wiele przydatnych wskazówek.

Średni koszt noclegu: 90 € za noc
• Najlepiej rezerwować z co najmniej 3-miesięcznym wyprzedzeniem, aby trafić na dobre okazje
• Średnia ocena: 4.9+

Jedzenie na mieście
Szukaliśmy lokalnych restauracji z świetnymi opiniami i dobrym stosunkiem jakości do ceny. Warto pamiętać, że restauracje w Portugalii zamykają się około godziny 15:00 i otwierają ponownie o 19:00. Zawsze znajdzie się kilka miejsc otwartych przez cały dzień, ale jest ich naprawdę niewiele i często są to lokale typu fast food. Aby uniknąć jedzenia późnym wieczorem, co byłoby trudne z naszą córką, jedliśmy glówny posiłek w porze lunchu. Okazało się to bardzo korzystne dla naszego portfela, ponieważ większość restauracji oferowała specjalny danie dnia „sugestão do dia” w niższej cenie, około 10 euro (do wyboru było od 2 do 6 dań). Zawsze jedliśmy w restauracjach, ponieważ jedzenie było tanie i bardzo smaczne. Nasza córka uwielbia próbować nowych potraw, ale uważam, że i tak łatwo jest znaleźć coś odpowiedniego dla dzieci. Zaskoczyło nas, że prawie zawsze frytki serwowano razem z ryżem i mięsem, podczas gdy warzywa stanowiły mniejszą część posiłku. Spróbowaliśmy również słynnej kanapki z Porto – francesinhy, ale nie stała się ona moim ulubionym daniem, ponieważ była zbyt ciężka. W lokalnych restauracjach nie mogliśmy porozumieć się po angielsku, więc ze pomocą przyszła nam sztuczna inteligencja. Jeśli nie było nawet menu po angielsku, robiliśmy zdjęcie dań dnia, które często były wypisane na tablicy przed restauracją, i prosiliśmy AI o przetłumaczenie. Następnie prosiliśmy AI o przygotowanie listy z wybranymi napojami i daniami po portugalsku, którą pokazywaliśmy kelnerce. Były bardzo zadowolone z tak jasnych instrukcji. Wszyscy byli zawsze bardzo mili, nawet jeśli pojawiały się pewne trudności w komunikacji.

Lista restauracji, które moglibyśmy polecić.
Porto: Spice Art Indian Restaurante & Bar
Porto: Mirone - Cachorrinhos do Morro
Porto: Manteigaria
Porto: Casa Expresso
Barcelos: Cafe Raiz Barcelos 2 - the only one not closing in the afternoon
Aver-o-Mar: Tasquinha Sra. Das Neves
Viana do Castelo : Recanto da Picanha
Ponte de Lima: NACOS Restaurante
Braga: Atípica
Braga: Bella Braga Caffé & Restaurante

Przegląd budżetu (na 8 dni, 3 osoby dorosłe i czteroletnie dziecko)

Kategoria	Suma (€)
FLot samolotem	750
Transport (samochód, paliwo, metro, bolt)	555
Noclegi	740
Restauracje	355
Zakupy spożywcze	86
Atrakcje	44
Razem	2530

Nasze wrażenia z podróżowania z dzieckiem
Ta podróż była łatwiejsza ze względu na krótsze odległości między atrakcjami. Pomimo, że dobrej jakości placów zabaw było jak na lekarstwo, nasza córka była pochłonięta naturą. Cieszyła się, gdy udawało nam się znaleźć choćby mały plac zabaw, ale odkrywanie plaż, lasów czy starych, średniowiecznych miasteczek było dla nich idealną alternatywą. Bardzo smakowało jej też portugalskie jedzenie i zawsze próbowaliśmy zamawiać różne dania, które córka potem od nas próbowała zamiast zamawiać jej osobny posiłek. Czasami zamawialiśmy dodatkową przystawkę, ale przez większość czasu porcje były na tyle duże, że spokojnie mogliśmy się z nią podzielić. W restauracjach bez proszenia zawsze dostawała dodatkowy talerz dla dziecka, co było bardzo miłym gestem.

Wiele szlaków miało kilka wariantów, dzięki temu zawsze mogliśmy dobrać odpowiednią dla nas długość. Jedną z atrakcji było pływanie łódką po jeziorze w parku Bom Jesus, krótka, 15-minutowa przejażdżka, ale dała jej mnóstwo radości. Podobało jej się również szukanie kolorowych kogutów w Barcelos, gdzie ten symbol Portugalii był ukryty w różnych miejscach miasta. Krótki spacer po Serra da Labruja z wodospadami i dwoma wiszącymi mostami był jednym z miejsc, którymi była zachwycona. W pobliżu pierwszego mieszkania, w którym się zatrzymaliśmy, znajdował się też ładny park ale jej absolutnym faworytem okazał się Jardins do Palácio de Cristal ze względu na mieszkające tam zwierzęta.

Podsumowanie i rekomendacje
Nie żałujemy żadnego z wybranych miejsc. Równowaga między miastami, górami a wybrzeżem sprawdziła się znakomicie. Na wiosenną wycieczkę Północna Portugalia to doskonały wybór. Choć lokalni mieszkańcy twierdzili, że pogoda nie była wybitnie dobra, dla nas 15–20°C było bardzo komfortowe i przyjemne podczas zwiedzania.

The Perfect North Portugal Road Trip – Cities, Nature & Food

Sun, 19 Apr 2026 10:43:59 +0200

Northern Portugal is one of the most underrated regions in Europe for a spring road trip. With historic cities, beautiful beaches, mountain landscapes, excellent food, and relatively short driving distances, it turned out to be the perfect destination for our family trip. As every year, children in Belgium have a two-week Easter break from school. Therefore, we were looking for a destination that is warmer than Belgium but not too far away, with good flight connections. Northern Portugal turned out to be an ideal choice!

During our 8-day road trip, we explored Porto, Braga, Barcelos, Ponte de Lima, Viana do Castelo, and smaller coastal towns while combining city sightseeing with nature and local cuisine. Traveling with a four-year-old child and my father visiting from Poland, we were looking for a relaxed plan with a good balance between culture, beaches, hiking, and family-friendly attractions.

In this article, I share our full itinerary, transportation tips, accommodation experiences, restaurant recommendations, travel budget, and practical advice for exploring Northern Portugal by car. If you are planning a Portugal road trip with kids or simply looking for ideas beyond Porto, this guide may help you plan your own adventure.

Our Route and General Impressions
I had already visited Porto in December 2024 for a long weekend to see a colleague, and I really enjoyed my stay. This time, I wanted to explore more of Northern Portugal with my family by renting a car and doing a road trip, similar to what we did in Denmark last summer. My father joined us from Poland, which made this our first trip where someone flew in from a different country. That always adds a bit of risk when coordinating group travel, especially with potential flight cancellations, but luckily everything went smoothly. We arrived one day before my father, but our return flights were on the same day, which made logistics easier. See details of our route on the Google Map below:

More details about my earlier trip can be found in these posts: A Rainy Day Adventure in Porto , A Magical Visit to Braga and Guimarães and Exploring the Natural and Cultural Wonders of Gerês-Xurés

Getting Around – Transportation Tips
We rented the car at the airport and dropped it off at the airport as well. We really did not need a car in Porto for the last 2 days of our stay since we were sightseeing the city on foot. offers multiple drop-off locations in Porto, including one outside the city centre, but returning the car to a different location than where it was picked up would have involved an additional fee. Because of that, it made more sense for us to return the car at the airport, where we had originally collected it.

Metro ticket costs 2.90 euro (2.30euro zone Z4 + Andante card 0.60euro). Andante card can be re-chargeable so you pay fee for the card once and you can buy multiple tickets at once. On the ticket machine, there was a sticker with all metro station names and next to the, there was a zone that applies when you go there from the airport. I went to General Torres metro station so it was Z4. You can also check more details on official website. Remember to validate your ticket before entering the metro in the machines located next to ticket machine or on the platforms. Ticket needs to be validated again when changing the line so in our case we validated again before entering line D at Trindade station where we had to change. The metro system is partly above ground in this area, so it often feels more like a tram than a subway. We used Line E (violet color) from the airport to Trindade (terminal station), then changed to Line D towards Santo Ovídio and got off at General Torres. Line D runs frequently and crosses the iconic Luís I Bridge.

Parking and Driving
We never paid for parking during the trip. In smaller towns and at most attractions, parking was free. In Braga, where we stayed for four nights, parking was free as well in some zones, but it could be difficult to find a spot in the late afternoon when returning from day trips. After a couple of days, we learned which streets had better chances for free parking. In some places, we noticed locals parking outside designated spaces, and we occasionally did the same, but always legally and without ignoring no-parking signs. Our apartment had a central location and we had to pay a price for being in the city centre by having limited parking spots. However, we had to walk around 250m to the apartment from the furthest parking spot. We always marked the parking location to avoid losing time while looking for a car next day in narrow streets!

In Porto, we also used Bolt to go to Parque de Serralves from our apartment and for this ride of 6km, we paid around 6-7euro one way so it is very competitive compare to prices of public transportation if travelling as group of 3 (my father already left to the airport when we decided to check this park out on the last day) and it was definitely faster and easier way to get there.

Fuel and roads
Fuel prices ranged between €1.88 and €2.02 per litre, with Auchan being the cheapest option. We did in total almost 500km so there was no need to tank multiple times and we used petrol station close to the airport. Portugal has toll highways, but we always avoided them. On our routes, the time difference was often less than 10 minutes, and driving through smaller villages was actually more enjoyable. There was not too much traffic but speed limits were slowing us down. When you rent a car via Sixt, they charge an additional E-Toll fee for using their automatic system on Portuguese highways so you don’t need to queue and pay manually. Because of this, even taking a short distance on the highway that would normally be cheap could become disproportionately more expensive due to the €2.23 daily fee. Sixt automatically adds this E-Toll fee for the whole rental period and later reimburses it if the car did not pass any highway toll gates. I was informed that the reimbursement would happen within 30 days after the rental, and it was actually done as promised. Cars are equipped with an electronic toll device.

Accommodation
We stayed in Airbnb apartments in A Ver o Mar and Braga, always entire flats. Both apartments had self check-in via lockbox, were very spacious and highly rated. The first apartment was very comfortable and located near a large beach. The town itself was not very charming, but it was a great base for exploring the coast and conveniently close to the airport from where I had to pick my father on the second day of our stay. The Braga apartment was modern, well located, and had an elevator, but the sofa bed in the living room was quite uncomfortable.

In Porto we found interesting offer via booking - Cais de Gaia Historic Loft. I usually compare Airbnb and Booking, especially in larger cities where competition is higher. This apartment turned out to be a great choice in an excellent location. The apartment was much smaller than previous ones but very well organized so we didn’t feel like it was any problem for us and the host welcomed us in person and provided many useful tips.

Average cost: €90 per night
• Booking minimum 3 months ahead is ideal for good deals
• Average rating: 4.9+

Food & Eating Out
We were looking for local restaurants, with great reviews and value. Important to note is that restaurants in Portugal are closing around 3pm and re-opening at 7pm. There are always some places open the whole day but really not many and often these were often more fast food places. To avoid eating in the late evening that would be difficult with our daughter, we were having food around lunch time which turned out to be great for our pockets are most of the restaurant had special dish of the day “sugestão do dia” in a lower price, around 10euro (between 2-6 dishes to choose from). We were always eating in the restaurants since food was cheap and very tasty. Our daughter loves to try new food but I feel like it was easy to find something suitable for her. To our surprise, almost always french fries were served with rice and meat but vegetable were smaller part of the meal. We also tried famous porto francesinha sandwich but it was not my favourite dish as it was too heavy. We could not communicate in English in the local restaurants so AI came in handy. If there was not even menu in English, we would take a photo of dishes of the day that were often listed on the board in front of the restaurant and ask AI to translate. Then we would even ask AI to make a list with selected drinks and dishes in Portuguese and we would show the waitress. They were very happy with these clear instructions. Everyone was always very nice even if we had some communication issues.

List of restaurants we would recommend:
Porto: Spice Art Indian Restaurante & Bar
Porto: Mirone - Cachorrinhos do Morro
Porto: Manteigaria
Porto: Casa Expresso
Barcelos: Cafe Raiz Barcelos 2 - the only one not closing in the afternoon
Aver-o-Mar: Tasquinha Sra. Das Neves
Viana do Castelo : Recanto da Picanha
Ponte de Lima: NACOS Restaurante
Braga: Atípica
Braga: Bella Braga Caffé & Restaurante

Budget Overview (for 8 days, 3 adults and four-year-old child)

Category	Total Cost (€)
Flights	750
Transportation (car, fuel, metro, train, bolt)	555
Accommodation	740
Restaurants	355
Groceries	86
Activities	44
Total	2530

Our Experience of Travelling with a Child
This trip was easier due to shorter distances between attractions. Despite the fact that good quality playgrounds were very rare, our daughter was occupied by nature. She was happy when we found even small playgrounds, but discovering beaches, forests, or old medieval cities was a perfect substitute for playgrounds. We also loved Portuguese food and always tried different dishes between all of us. We usually didn’t order her a separate meal, but she was getting some food from all of us to try. We sometimes ordered an extra appetizer, but most of the time portions were big enough to share with her. She always got an extra plate in the restaurant without us asking for it, which was very nice. Many hikes had multiple variants, so we could always find a suitable length for us. One of the attractions was taking a boat at the Lake of Bom Jesus Park, a short 15-minute ride but a lot of fun for her. She also enjoyed looking for different roosters in Barcelos, where this symbol of Portugal was hidden in different places in the city. A short walk in Serra da Labruja with waterfalls and two suspension bridges was one of the places she was excited about. There was also nice park near the first apartment where we stayed but Jardins do Palácio de Cristal was her top pick due to animals living there.

Final Thoughts and Recommendations
We do not regret any of the places we chose. The balance between cities, mountains, and coastal areas worked very well. For a spring trip, Northern Portugal is an excellent option. While locals mentioned the weather was not ideal, for us 15–20°C felt comfortable and pleasant for exploring.

Włoskie wybrzeże poza utartym szlakiem: Massa oraz Piza

Mon, 02 Feb 2026 09:43:59 +0100

Jeśli planujesz podróż na włoskie wybrzeże i zastanawiasz się, czy Massa oraz Piza są warte odwiedzenia, to w tym przewodniku podzielę się naszymi doświadczeniami z pobytu w tej części wybrzeża. Jest to region często pomijany na rzecz Cinque Terre czy Florencji, a tymczasem oferuje idealne połączenie plaż, gór, kultury i rodzinnego wypoczynku.

Po spędzeniu dwóch nocy w La Spezii ruszyliśmy dalej na południe wzdłuż wybrzeża do Massy, gdzie zatrzymaliśmy się na ostatnie trzy noce naszej podróży. Massa położona jest u podnóża Alp Apuańskich, słynących na całym świecie z białego marmuru. Po krótkiej podróży pociągiem do Massa Centro wsiedliśmy do lokalnego autobusu L60 jadącego w kierunku Marina di Massa, nadmorskiej dzielnicy miasta, gdzie znajduje się większość hoteli i apartamentów (około 5 km od stacji kolejowej). Nasza podróż autobusem zamieniła się w małą wycieczkę krajoznawczą, ponieważ po drodze przejeżdżaliśmy przez centrum miasta, zanim dotarliśmy nad wybrzeże.

Zatrzymaliśmy się w apartamencie, który okazał się prawdziwą perełką, głównie dzięki placowi zabaw na świeżym powietrzu oraz znajdującemu się na dachu budynku basenowi. Pomimo tego, że był październik, woda w basenie była wciąż podgrzewana, a temperatura powietrza wynosiła przyjemne 18°C w cieniu. Pływanie z widokiem na białe szczyty gór po jednej stronie i Morze Tyrreńskie po drugiej było jednym z najpiękniejszych momentów naszego pobytu. Patrząc na góry, można pomyśleć, że białe plamy to śnieg. W rzeczywistości są to słynne na całym świecie kamieniołomy marmuru działające od ponad 2000 lat. Wydobywa się tutaj marmur karraryjski, słynący na całym świecie z jednolitej, drobnoziarnistej struktury i czystej, białej barwy. Nasz apartament znajdował się zaledwie 100 metrów od plaży. Tuż przy wejściu był plac zabaw pełen lokalnych dzieci, idealne miejsce, by podczas wieczornego spaceru nasza córka mogła rozładować energię po podróży. Od pierwszych chwil uwagę przyciągało też marmurowe dziedzictwo regionu, widoczne nawet w najmniejszych detalach. Zaskoczyło nas, że tutaj nawet krawężniki wykonane są z litego, białego marmuru.

Jeden pełny dzień poświęciliśmy na odpoczynek oraz odkrywanie Marina di Massa. Jedną z atrakcji tego dnia była mała wycieczka rowerowa wzdłuż wybrzeża, ponieważ nasz apartament dysponował rowerami dla gości. Udało nam się zrobić pętlę o długości 12 km do rezerwatu przyrody Oasi WWF Dune di Forte dei Marmi i z powrotem. Miejsce to okazało się po prostu większą plażą, oddzieloną od zabudowań, które mijaliśmy po drodze.

Liczyliśmy na piękne widoki na plażę podczas wycieczki rowerowej, jednak rozczarowanie nadeszło bardzo szybko. W przeciwieństwie do szerokich nadmorskich promenad wGandii (gdzie spędzaliśmy wakacje w zeszłym roku, znaczna część wybrzeża jest tutaj zajęta przez prywatne hotele oraz posesje i linia brzegowa nie jest widoczna ze ścieżki rowerowej. Przez większość czasu rzędy budynków zasłaniały widok na morze, a jedynie niewielkie fragmenty publicznych plaż pojawiały się pomiędzy nimi. Chociaż podczas krótkiego jesiennego wypadu nam to nie przeszkadzało, warto mieć to na uwadze, jeśli planujemy klasyczne rodzinne wakacje na plaży — ruch samochodowy przebiega tutaj bardzo blisko głównego deptaka.

Miałam również nadzieję odwiedzić ogród botaniczny Pietro Pellegrini w górach, jednak niestety jest on zamykany na sezon zimowy już w październiku. Latem kursuje specjalny autobus do wiosek położonych wyżej w górach, który zatrzymuje s ię przy ogrodzie, skąd można podziwiać unikalną florę pobliskich szczytów. Resztę dnia spędziliśmy więc na basenie.

olejnego dnia, na urodziny mojego męża, zaplanowaliśmy jednodniową wycieczkę do Pizy. Plan był prosty: szybki autobus na stację kolejową w Massie, a następnie 30-minutowa podróż pociągiem prosto do centrum miasta, gdzie mogliśmy od razu rozpocząć zwiedzanie, ponieważ pociąg zatrzymuje się praktycznie w samym centrum. Poniżej lista miejsc, które odwiedziliśmy tego dnia w kolejności naszego spaceru (więcej praktycznych informacji o biletach i cenach tutaj).

Chiesa di Santa Maria della Spina to niewielki, bogato zdobiony gotycki kościół stojący tuż nad brzegiem rzeki Arno. Od razu przyciągnął naszą uwagę swoją delikatną formą, jasnym marmurem i ogromną ilością ornamentów na fasadzie. Bardzo niezwykłe jest jego położenie tak blisko wody. Zewnętrzna część robi większe wrażenie niż wnętrze, które podczas naszej wizyty służyło jako przestrzeń wystawowa. W środku znajdował się interesujący drewniany sufit, jednak większość rzeźb została przeniesiona do innych kościołów. Znajdujący się obok Ponte Solferino oferował urocze widoki na kolorowe kamienice ciągnące się wzdłuż rzeki Arno oraz góry w oddali.

Ponieważ ogród botaniczny w górach niedaleko Massy był zamknięty, postanowiliśmy spędzić trochę czasu w Orto e Museo Botanico. To jeden z najstarszych akademickich ogrodów botanicznych na świecie i bardzo spokojna odskocznia od tłumów. Małe muzeum na terenie ogrodu było ciekawe i edukacyjne, a nasze dziecko przez cały czas pozostawało zaciekawione, choć na nas ekspozycja nie zrobiła aż tak dużego wrażenia. Byliśmy tam w październiku, więc nie jest to okres, kiedy ogród prezentuje się najbardziej kolorowo, ale mimo wszystko bardzo nam się podobał, szczególnie bambusowy zagajnik oraz szklarnia z kaktusami. Zawsze lubimy odwiedzać ogrody botaniczne podczas wizyt w większych miastach, ponieważ są one spokojną oazą, gdzie można odetchnąć w ciszy i zanurzyć się w naturze.

Gdy dotarliśmy na zachwycający Piazza dei Miracoli, od razu mogliśmy dostrzec słynną Krzywą Wieżę w Pizie oraz otaczające ją równie imponujące budynki i mury miasta. Po zakupie biletów ruszyliśmy na zwiedzanie poszczególnych budynków.

Battistero di San Giovanni to największe baptysterium we Włoszech, gdzie w średniowieczu chrzczono wszystkie dzieci z Pizy. Budowla ma okrągły kształt i ogromną kopułę. Podobno wnętrze ma wyjątkową akustykę, a pracownicy często demonstrują ją poprzez śpiew odbijający się echem pod kopułą. Niestety nam nie udało się tego usłyszeć. Na pierwsze piętro baptysterium prowadzą strome schody, skąd rozciąga się wyjątkowy widok na wnętrze, pobliską katedrę oraz cały plac. My po prostu zostawiliśmy nasz wózek przy wejściu na czas zwiedzania.

Znajdujące się tuż obok Camposanto to monumentalny cmentarz z pięknymi freskami i spokojnym zielonym dziedzińcem pośrodku. Bardziej przypominał galerię sztuki pod gołym niebem niż cmentarz i był moim niespodziewanym ulubieńcem. Chowano tutaj elitę miasta: ważnych obywateli Pizy, szlacheckie rody, duchownych i intelektualistów. Pochówek w tym miejscu był symbolem statusu i honoru. Można tutaj zobaczyć monumentalne grobowce upamiętniające rodziny i ich osiągnięcia. Freski miały nie tylko funkcję dekoracyjną, ale również edukacyjną i moralną — przypominały o śmiertelności i kruchości życia.

Wnętrze Cattedrale di Pisa zachwyca pasiastym marmurem składającym się z białych i szarych pasów, kolumnami oraz ogromną mozaiką w absydzie. Podczas naszej wizyty było tam wielu turystów, ale atmosfera wciąż pozostawała spokojna i monumentalna. Bilety z określoną godziną wejścia pomagają kontrolować liczbę odwiedzających, dzięki czemu nigdy nie robi się nieprzyjemnie tłoczno. Wiele oryginalnych rzeźb wykonanych przez artystów zostało z czasem przeniesionych do pobliskiego muzeum, aby chronić je przed zniszczeniem wynikającym z działania warunków atmosferycznych. Dlatego też na fasadzie znajdują się dziś kopie tych rzeźb.

Museo dell’Opera del Duomo to obowiązkowy punkt podczas zwiedzania Piazza dei Miracoli, ponieważ właśnie tutaj przechowywane są oryginalne dzieła sztuki i elementy architektoniczne z katedry, baptysterium oraz Krzywej Wieży. Wiele rzeźb, drzwi i marmurowych dekoracji zostało przeniesionych do wnętrza, aby chronić je przed warunkami atmosferycznymi, a na zewnątrz zastąpiono je kopiami. Dzięki temu można z bliska podziwiać ich detale i lepiej zrozumieć ich pierwotne znaczenie architektoniczne oraz religijne. Centralny zielony dziedziniec muzeum symbolizuje spokój oraz wieczność.

Ponadto muzeum oferuje bogatą kolekcję rzeźb, przedmiotów liturgicznych oraz dawnych ksiąg. Znajdują się tu również wystawy przedstawiające historię i projekt całego kompleksu, w tym duża makieta Krzywej Wieży. Jednym z największych atutów tego miejsca jest taras kawiarni, z którego rozciąga się jeden z najlepszych widoków na wieżę i to bez otaczających ją tłumów turystów. Zwiedzanie muzeum było wliczone w cenę naszego biletu. Spędziliśmy tam nieco ponad godzinę, choć nie mieliśmy zbyt wiele czasu na dokładne czytanie opisów eksponatów, ponieważ córka bardzo skutecznie poganiała nas do wyjścia. Muzeum okazało się świetnym uzupełnieniem wiedzy o zabytkach znajdujących się na zewnątrz, oferując jednocześnie spokojniejsze i bardziej szczegółowe spojrzenie na historię całego kompleksu budynków, co bardzo nam się podobało.

Sinopie Museum: po II wojnie światowej pożar w Camposanto Monumentale poważnie uszkodził freski. Aby je uratować, eksperci zdjęli warstwy malarskie ze ścian i odkryli pod nimi „sinopie”, oryginalne szkice przygotowawcze. Sinopie przechowywane są w muzeum poświęconym wyłącznie tym ukrytym rysunkom. Odrestaurowane freski stopniowo wracają do Camposanto. „Sinopia” oznacza pierwszy szkic fresku, wykonany czerwonym pigmentem na tynku przed właściwym malowaniem. W przeciwieństwie do ukończonych fresków rysunki te wydają się bardziej dynamiczne i ekspresyjne, często można dostrzec poprawki, różne style pracy i sam proces myślenia artysty. Dają rzadką okazję, by zrozumieć, jak naprawdę powstawały średniowieczne arcydzieła, a nie tylko jak wyglądają po ukończeniu. Nigdy nie miały być oglądane bo są to oryginalne szkice artysty. Prawdopodobnie nie odwiedzilibyśmy tego muzeum, gdyby nie było wliczone w bilet. Wystawa nie jest wystarczająco dobrze opisana, więc bez wcześniejszej wiedzy może być trudno zrozumieć, co dokładnie tam widzimy, ale jako krótkie uzupełnienie wizyty w Camposanto sprawdziła się bardzo dobrze i pomogła lepiej zrozumieć proces powstawania fresków. Muzeum znajduje się w tym samym budynku co kasa biletowa.

Wejście na Krzywą Wieżę w Pizie nie jest dozwolone dla dzieci poniżej 8. roku życia. Dlatego zdecydowaliśmy się pominąć tę atrakcję. Ograniczyliśmy się do podziwiania jej z zewnątrz i zwiedzania okolicznych budynków. Fundament Krzywej Wieży w Pizie ma zaledwie trzy metry głębokości i znajduje się na niestabilnym gruncie, który nie był w stanie utrzymać ciężaru konstrukcji z białego marmuru. Budowę wstrzymano na prawie 100 lat z powodu wojen, co pozwoliło gruntowi się ustabilizować i zapobiegło natychmiastowemu zawaleniu. Od 1987 roku obiekt znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

Można również wybrać się na spacer po dawnych murach miejskich Mura di Pisa, jednak z wózkiem dziecięcym musieliśmy z tego zrezygnować. Trasa nie jest w pełni dostępna dla osób z niepełnosprawnościami lub podróżujących z wózkami. Po otwartych fragmentach można chodzić swobodnie w obu kierunkach, a wejść jest kilka po schodach oraz niekiedy windą, dzięki czemu można przejść tylko wybrany odcinek albo całą trasę, która liczy ponad 7 km.

Po długim dniu spacerowania przeszliśmy przez Piazza dei Cavalieri (niegdyś polityczne serce średniowiecznej Pizy), a następnie skierowaliśmy się do Borgo Stretto, jednej z najbardziej klimatycznych ulic miasta, pełnej średniowiecznych arkad, małych butików i kawiarni, idealnej na spokojny spacer chroniący przed słońcem lub deszczem. Skręciliśmy w boczną uliczkę na urodzinową kolację w La Ghiotteria, przytulnym miejscu znanym z lokalnych toskańskich potraw i kameralnej atmosfery. Po kolacji ruszyliśmy w stronę Arno, mijając pomnik Vittorio Emanuele II, poświęcony pierwszemu królowi zjednoczonych Włoch. Wieczorem okolice bulwarów ciągnących się wzdłuż rzeki Arno (Lungarno) często tętnią życiem i właśnie tam niespodziewanie natrafiliśmy na uroczy pchli targ z małymi stoiskami sprzedającymi antyki, książki i rękodzieło, co nadało końcówce dnia bardzo autentyczny klimat.

Massa i Piza okazały się idealnym uzupełnieniem intensywnego trekkingu w Cinque Terre. Jeśli masz dodatkowy dzień w okolicy Massy, bardzo polecam odwiedzić miejscowość Carrara. Można tam wybrać się na zwiedzanie kamieniołomów Fantiscritti z przewodnikiem, aby zobaczyć, skąd pochodził marmur wykorzystany do stworzenia „Dawida” Michała Anioła. Dla nas byłoby to jednak zbyt wiele intensywnych dni pod rząd.

Więcej informacji o Massie i Carrarze można znaleźć na oficjalnej stronie regionu.
Więcej informacji o szlakach w okolicy, szczególnie dla osób podróżujących samochodem, można znaleźć na tej stronie.

A Stay in Massa and a Day Trip to Pisa

Mon, 02 Feb 2026 09:43:59 +0100

Planning a trip to Italian coast and wondering whether Massa and Pisa are worth visiting, especially with a child? In this travel guide, I’m sharing our real experience of staying in Marina di Massa and taking an easy day trip to Pisa with a toddler. This part of Italy is often overlooked compared to Cinque Terre or Florence, but it offers a perfect mix of beach, mountains, culture, and family-friendly travel.

After spending two nights in La Spezia, we moved further south along the coast to Massa, where we stayed the final three nights of our trip. Massa is located right at the foot of the Apuan Alps, famous worldwide for their white marble. To get there, we took a short train ride to Massa Centro and then caught a local bus (L60) to Marina di Massa which is the seaside heart of the area, where you’ll find most of the hotels and resorts (5km from train station). Our ride turned into a mini-tour as it detoured through the historic city center before heading to the coast.

We stayed in an apartment that felt like a hidden gem, mainly because of its rooftop swimming pool and outdoor playground. Despite it being October, the pool was heated and the air was a pleasant 18°C in the shade. Swimming while looking at the white peaks of the mountains on one side and the Tyrrhenian Sea on the other was a highlight of our stay. If you look up at the peaks, you might mistake the white patches for snow. In reality, you are looking at the world-famous marble quarries that have been active for over 2,000 years. Our apartment was just 100 meters from the beach, right next to a lively playground that was full of local children when we visited it in the evening, perfect spot for our daughter to burn off some energy after the journey. One thing that immediately struck us was how the region’s marble heritage is visible even in the smallest details, the street curbs here are made of solid white marble!

We dedicated one full day to exploring Marina di Massa. One of the attractions of the day was small cycling tour along the coast since our apartment offered bikes that we could use. We managed a 12km loop, to nature preserve Oasi WWF Dune di Forte dei Marmi” and back. This place turned out to be just a bigger beach that was essentially a larger beach, more separated from the houses that we passed on the way here.

However, I have to be honest about the beach views. Unlike the wide-open promenades of Gandia, Spain (where we spent our holidays last year), much of the coastline here is occupied by private hotels and house owners. Most of the time, rows of buildings blocked our view of the sea, with only small patches of public beach scattered in between. While it didn’t bother us for a short autumn break, it’s something to keep in mind if you’re planning a traditional beach summer holiday with kids; car traffic runs very close to the main walking areas.

I had also hoped to visit the Pietro Pellegrini Botanical Garden in the mountains, but unfortunately, it closes for the season in October. If you visit in the summer, there is a dedicated bus that takes you high into the Alps to see the unique flora of the marble peaks.

For my husband’s birthday, we planned a day trip to Pisa. The plan was easy: a quick bus to the Massa train station, followed by and a 30-minute train ride that would lead us right in the heart of the city where we could immediately start sightseeing. Below is the list of places we visited that day in order of our walk (more practical information about tickets and prices here.

Chiesa di Santa Maria della Spina is a tiny, ornate Gothic church that sits right on the bank of the Arno River. It immediately attracted our attention as it looks very delicate because of light marble and high number of ornaments on the facade. It is very unusual due to its proximity to the water. The exterior is more compelling than the interior which was used for exhibition during our visit. There was an interesting wooden ceiling inside but most of the sculptures were moved to other churches. Ponte Solferino located next to it had adorable views of the colorful buildings lining Arno river.

Since the garden in the mountains nearby Massa was closed, we decided to spend some time in Orto e Museo Botanico. It is one of the oldest academic botanical gardens in the world and offers a very peaceful escape from the crowds. The small museum was interesting and educational, and our kid was curious and engaged throughout the visit, but we were less excited about the exhibition. We were there in October so it’s not the time when this place is the most colorful, but we still enjoyed it, especially bamboo forest and greenhouse with cactuses. We always like to visit botanic gardens while visiting bigger cities as good stop to immerse ourselves in quiet hidden spot with nature.

Once we reached the stunning Piazza dei Miracoli, breathtakingly grand square, we could immediately spot famous Tower of Pisa and surrounding building that were equally impressive.

Battistero di San Giovanni: It is the largest baptistery in Italy and in the Middle Ages all children of Pisa were baptized here. The building has a circular shape with a large dome on top. Apparently it has exceptional acoustics inside and staff often demonstrate how sound echoes and resonates under the dome but we did not have a chance to hear that. If you’re traveling without a pram, you can climb the steep stairs to the first floor of the Baptistery for a unique perspective of the interior (we actually left the pram inside close to the entrance for the time of our visit).

Camposanto: It’s a monumental cemetery with beautiful frescoes and a peaceful green courtyard in the center. It felt much more like an open-air art gallery than a graveyard and it was my surprise favourite. It was burial place for the elite. It was designed as a prestigious burial site for: important citizens of Pisa, noble families, clergy and intellectuals. Being buried here was a sign of status and honor. You can see there big monuments celebrated families and their achievements. The frescoes were not just decoration, they had a strong educational and moral purpose, reminding viewers of mortality and the fragility of life.

Cattedrale di Pisa Interior has striped marble, columns and a huge mosaic in the apse. There were many visitors inside during our visit but atmosphere was still calm and monumental. The timed tickets are used to control the number of visitors inside, so it never gets dangerously crowded. Many original sculptures were created by artists but over time, they were removed to protect them from weather and damage. Today, the originals are kept in the museum, while the façade displays copies.

Museo dell’Opera del Duomo: This museum is an essential stop when visiting Piazza dei Miracoli, as it preserves original artworks and architectural elements from the Pisa Cathedral, Pisa Baptistery, and the Leaning Tower of Pisa. Many sculptures, doors, and marble decorations displayed here were moved indoors to protect them from weather damage, replacing them with copies outside. This allows visitors to admire their fine details up close while also understanding how they originally fit into the architecture and religious function of the square. the central green courtyard symbolized peace and eternity.

The museum offers a rich collection of sculptures, liturgical objects, and ancient books, along with exhibits that explain the history and design of the entire complex, including a large model of the Leaning Tower. A highlight is the café terrace, which provides one of the best crowd-free views of the tower. The visit is included in the Pisa complex ticket, and exploring everything usually takes about 1 to 1.5 hours depending on how deeply you engage with the displays. Overall, the museum acts as a key to better understanding the monuments outside while offering a quieter and more detailed experience and we really enjoyed the visit!

Sinopie Museum: After World War II, a fire in the Camposanto Monumentale badly damaged its frescoes. To save them, experts removed the painted layers from the walls and in the process discovered the “sinopie”, the original sketches underneath. The sinopie (underdrawings) are kept in the museum that is entirely dedicated to these hidden drawings. The restored frescoes are gradually returned to the Camposanto. “Sinopia” means the first sketch of a fresco, drawn in red pigment on plaster before painting. Unlike finished frescoes, these drawings feel more dynamic and expressive, you can often see corrections, different hands, and the artist’s thinking process. They give you a rare chance to understand how medieval masterpieces were actually created, not just how they look when finished. They were never meant to be seen, they are like the artist’s original blueprint. I don’t think we would have visited this museum if it had not been included. The exhibition was not very well explained, so it can be hard to understand without background knowledge and it was ok for us to stop for a short visit as a complement to visiting Camposanto, helping you understand the frescoes better. It is located in the same building as ticket office.

The Leaning Tower of Pisa Entry is not allowed for children who have not turned 8 years old. Therefore, we decided to skip this attraction. So we just enjoyed the view from the outside and explored the nearby buildings.

Mura di Pisa: You can actually walk along the ancient city walls, but since we had the pram, we had to skip this as it isn’t fully accessible for strollers. you can walk freely in both directions along the open sections and there are multiple access points (stairs and lifts), so you can start and finish wherever you like and walk just a section or the entire route.

After a long day of walking, we headed through Piazza dei Cavalieri (once the political heart of medieval Pisa) and later toward Borgo Stretto, one of the most atmospheric streets in the city, lined with medieval arcades, small boutiques, and cafés, perfect for a relaxed stroll while staying sheltered from the sun or rain. We tucked into a side street for a birthday dinner at La Ghiotteria, a cozy spot known for its local Tuscan dishes and intimate atmosphere. After dinner, we continued toward the Arno River and passed the Statue of Vittorio Emanuele II, a monument dedicated to the first king of unified Italy. The riverside area, especially along the Lungarno, often comes alive in the evening and that’s where we unexpectedly came across a charming flea market, with small stalls selling antiques, books, and handmade items, adding a lively and authentic touch to the end of the day.

Massa and Pisa offered a perfect balance to the rugged hiking of Cinque Terre. If you have an extra day in the Massa area, I highly recommend visiting the village of Carrara. You can take a Marmo Tour into the heart of the “Fantiscritti” quarries to see exactly where the marble for Michelangelo’s David came from. For us it would be just too many intensive days in a row.

More information about Massa and Carrara on official website of the region
More information about hikes in the area, especially for people visiting this area with the car can be found on this website

Cinque Terre w jeden dzień

Thu, 15 Jan 2026 09:43:59 +0100

Podczas naszej podróży do Włoch i pobytu w La Spezii poświęciliśmy jeden pełny dzień na odkrywanie kolorowych, nadmorskich wiosek położonych na północnym wybrzeżu Morza Liguryjskiego, wpisanych na listę UNESCO - Cinque Terre. Postanowiliśmy w jedną stronę podróżować promem, zatrzymując się w kilku miasteczkach, a następnie wrócić pociągiem z ostatniej miejscowości, aby jak najlepiej wykorzystać ten jeden dzień. Podróż pociągiem jest znacznie szybsza niż rejs promem, ale nie chcieliśmy całkowicie rezygnować z odkrywania tego regionu z perspektywy morza. Takie zwiedzanie wymaga precyzyjnego planowania, w każdej miejscowości mieliśmy ściśle określoną ilość czasu, tak aby zdążyć na kolejne połączenie promowe i dotrzeć do następnej miejscowości. Nie mogliśmy sobie pozwolić na żadne opóźnienia, ponieważ wtedy cały plan dnia musiałby się zmienić, połączenia promowe były zazwyczaj co godzinę z każdej miejscowości.

Rozpoczynając w La Spezii, odwiedziliśmy Porto Venere, następnie Riomaggiore, Vernazzę oraz na końcu Monterosso al Mare, podziwiając spektakularne klify, urokliwe porty, średniowieczne kościoły, punkty widokowe, a nawet piaszczyste plaże. Podróżowanie z dzieckiem i wózkiem było dla nas dodatkowym wyzwaniem logistycznym, dlatego w tym przewodniku dzielę się nie tylko dostępności poszczególnych miejsc dla rodzin z wózkiem, ale także naszymi przemyśleniami dotyczącymi liczby turystów w październiku, czyli pod sam koniec sezonu. Więcej praktycznych informacji na temat naszego pobytu we Włoszech znajduje się w osobnym wpisie link tutaj.

Porto Venere było naszym pierwszym przystankiem po opuszczeniu La Spezii. Nadmorska sceneria w drodze do tej miejscowości była przepiękna, minęliśmy bazę wojskową (Porta Marola, Arsenale Marina Militare) oraz obrzeża miasta, zanim krajobraz stał się bardziej surowy i dramatyczny. Widok kolorowych domów wyłaniających się w oddali z pokładu łodzi był idealnym wprowadzeniem do Cinque Terre.

Mieliśmy tylko godzinę na zwiedzanie tej miejscowości, więc od razu skierowaliśmy się do słynnego kościoła św. Piotra (Chiesa di San Pietro). Zbudowany w XIII wieku, stoi dumnie na skalistym cyplu z widokiem na morze. To naprawdę zachwycające miejsce, zarówno ze względu na charakterystyczną czarno-białą, pasiastą fasadę, jak i spektakularne położenie na klifie.

Tuż obok można podziwiać zapierające dech w piersiach widoki z punktu widokowego Promontorio dell’Arpaia, często opisywanego jako „naturalny balkon” nad Morzem Liguryjskim. Rozciąga się stąd panorama na poszarpane wybrzeże, odległe góry i łodzie zbliżające się do portu. Kontrast między ciemnymi skałami a turkusową wodą od razu przyciągnął naszą uwagę. Po zewnętrznej stronie murów, prowadzących w stronę kościoła, znajduje się ścieżka, którą można podejść bliżej morza. Trzeba jednak zachować ostrożność, skały są bardzo śliskie, nawet w suchy dzień. Wydaje mi się, że to również miejsce, w którym ludzie kąpią się w morzu, ponieważ przy płaskim betonowym bloku widzieliśmy łagodne zejście do wody.

Naszym kolejnym przystankiem był kościół św. Wawrzyńca (Chiesa di San Lorenzo), romańska świątynia położona nieco powyżej portu. Panuje tam spokojniejsza atmosfera niż przy San Pietro, ale nie ma się co dziwić, gdyż kościół otoczony jest innymi budynkami i nie znajduje się na wietrznych klifach nad morzem. Stamtąd udaliśmy się do Zamku Doria (Castello Doria), który góruje najwyżej nad miastem. Podejście wymaga pokonania sporej liczby schodów, ale widoki z góry są tego warte. Z tarasów można podziwiać cały port, kolorowe domy i bezkresny, błękitny horyzont. To bardzo relaksujące miejsce, otoczone zielenią, znacznie mniej zatłoczone niż okolice portu. Wstęp kosztuje 5 €, ale nie mieliśmy wystarczająco dużo czasu, aby wejść do środka.

Zejście z zamku było nieco trudniejsze do odnalezienia, chcieliśmy jak najszybciej znaleźć się w porcie, więc podążaliśmy wąskimi uliczkami w dół, nie do końca widząc, gdzie prowadzą. Wreszcie dotarliśmy do Via Giovanni Capellini, głównej ulicy handlowej prowadzącej do bramy miejskiej Porta del Borgo, w pobliżu portu. Podejście do zamku było bardzo strome, więc musieliśmy złożyć wózek, tak samo jak w drodze powrotnej. Na szczęście mieliśmy wózek typu parasolka, który jest stosunkowo łatwy do noszenia po schodach. W innym przypadku nosidełko byłoby zdecydowanie lepszą opcją. Wskazówka dla osób podróżujących z wózkiem: do kościoła San Pietro można bez problemu dojść z portu główną ulicą handlową, natomiast dotarcie do zamku z rozłożonym wózkiem jest praktycznie niemożliwe, chyba że wybierze się bardzo okrężną drogę ulicami.

Porto Venere jest również punktem startowym jednego z najsłynniejszych szlaków pieszych w okolicy, Sentiero 1 trail w kierunku Riomaggiore. Całe wybrzeże to prawdziwy raj dla wędrowców, oferujący spektakularne trasy wzdłuż klifów i panoramiczne widoki. Bardzo chcielibyśmy tu kiedyś wrócić i przejść cały ten szlak.

Kolejnym przystankiem było Riomaggiore, gdzie ponownie mieliśmy godzinę na zwiedzanie. Nasz prom przybił do brzegu z boku wioski, więc początkowo nie zobaczyliśmy słynnego portu. Po minięciu ogromnego tłumu czekającego na wejście na pokład naszego promu nagle ukazał się nam widok, który był absolutnie oszałamiający! Mała marina, otoczona wysokimi, kolorowymi domami „przyklejonymi” do stromych klifów, wyglądała dokładnie jak z pocztówki. Riomaggiore jest często opisywane jako najbardziej dramatyczna z wiosek Cinque Terre ze względu na swój wręcz pionowy układ domów i wąskie uliczki pnące się stromo pod górę. Od razu zostawiliśmy nasz wózek przy wejściu do wypożyczalni kajaków (za zgodą właścicieli), ponieważ ulica niemal od początku prowadziła stromo pod górę, a w oddali było widać już pojedyncze schody. Wioska pełna jest uroczych, pastelowych domów z zielonymi okiennicami i praniem rozwieszonym między budynkami, to kwintesencja liguryjskiego krajobrazu.

Odwiedziliśmy to miejsce w październiku, a mimo to miasteczko było pełne ludzi. Mogę sobie tylko wyobrazić, jakie tłumy panują tu w miesiącach letnich. Riomaggiore to jedno z najczęściej fotografowanych miejsc w Cinque Terre. Udaliśmy się pod górę główną ulicą w stronę kościoła św. Jana Chrzciciela (San Giovanni Battista) z 1340 roku. Okolice świątyni były wyraźnie spokojniejsze i mniej zatłoczone. Z placu przed kościołem można podziwiać piękny widok na dachy domów i morze w oddali.

Następnie wspięliśmy się nieco wyżej, aby zobaczyć Castello di Riomaggiore, XIII-wieczny zamek zbudowany w celu obrony wioski przed atakami piratów. Panoramiczny taras w pobliżu zamku oferuje wspaniałe widoki na wybrzeże oraz zabudowę miasta poniżej. Wróciliśmy do portu krótszą, ale bardziej stromą ścieżką prowadzącą po schodach. Mając około 20 minut do kolejnego połączenia promowego, usiedliśmy na skałach tuż przy wodzie. Było zaskakująco gorąco, gdyż otaczające wzgórza skutecznie osłaniały nas od wiatru. Port jest również popularnym miejscem startowym dla kajakarzy, można tutaj wypożyczyć kajak i popłynąć wzdłuż klifów, odkrywając ukryte zatoczki oraz kąpiąc się w krystalicznie czystej wodzie. Wydaje się to jednym z ciekawszych sposobów na poznanie Cinque Terre z innej perspektywy, z dala od zatłoczonych uliczek i promów. Woda była niesamowicie przejrzysta i pięknie mieniła się w słońcu. Mimo tłumów chwila spędzona nad morzem była niezwykle relaksująca.

Vernazza była naszym kolejnym przystankiem, gdzie zaplanowaliśmy dwugodzinną przerwę, co okazało się idealnym pomysłem, gdyż mogliśmy zatrzymać się na relaksujący lunch. Po raz pierwszy tego dnia nie musieliśmy się spieszyć. Zaskoczyło nas, jak stosunkowo płaski jest teren przy porcie, zupełnie inaczej niż w Riomaggiore. Mały, naturalny port, kolorowe domy i łodzie rybackie tworzą kolejną malowniczą scenerię, ale znacznie spokojniejszą, pomimo równie dużej liczby turystów.

Zjedliśmy szybki lunch w Bottega Visconti 1973. Jedną z rzeczy, do których wciąż nie mogliśmy się przyzwyczaić, jest to, że we Włoszech palenie jest dozwolone w ogródkach restauracyjnych. Ponieważ kilka osób paliło na zewnątrz, zdecydowaliśmy się usiąść w środku. Ostatecznie okazało się to dobrym wyborem, gdyż mogliśmy dokładnie obejrzeć wszystkie świeże lokalne produkty, z których przygotowywane jest jedzenie. To miejsce oferuje świeżo przygotowywane bruschetty, focaccię i inne przekąski, idealne na szybki lunch. Po przerwie ruszyliśmy Via Roma, główną ulicą wioski, mijając okolice stacji kolejowej, która była całkowicie zatłoczona. Vernazza to jedna z najpopularniejszych miejscowości w Cinque Terre. Gdy zauważyliśmy, że powoli opuszczamy centrum, skręciliśmy w mniejszą uliczkę Via Brigate Partigiane i zaczęliśmy wędrować wąskimi przejściami w stronę kościoła św. Małgorzaty Antiocheńskiej (Chiesa di Santa Margherita di Antiochia), który znajduje się przy porcie. Domy w tej części miasta stoją tak blisko siebie, że rozkładając ręce, można niemal dotknąć dwóch budynków jednocześnie. Chodzenie w tym labiryncie wąskich uliczek było ciekawym doświadczeniem, więc warto się tam na chwilę po prostu zgubić. Sam kościół, zbudowany z kamienia, ma surową, ale elegancką formę, a jego dzwonnica jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Vernazzy, gdyż widoczna jest zaraz po wpłynięciu do portu.

Po wizycie w kościele rozdzieliliśmy się, część z nas wspięła się do Castello di Vernazza (Zamek Doria), podczas gdy reszta została z córką na ławce przy świątyni. Ścieżka prowadząca do zamku przypomina stromy labirynt wąskich uliczek, bardzo urokliwy, ale wymagający odcinek! Po około 10 minutach wspinaczki dotarliśmy do wejścia. Widok z góry był spektakularny, można stąd zobaczyć wybrzeże po obu stronach miasteczka, a u naszych stóp rozciągał się widok na miasto poniżej. Zamek Doria został zbudowany przez potężną rodzinę Doria, aby chronić wioskę przed atakami piratów. Dziś główną zachowaną strukturą jest cylindryczna wieża strażnicza (Torre Doria). Nie należy się spodziewać klasycznych „wnętrz zamkowych”, to przede wszystkim mury obronne i wieża. Miejsce to słynie jednak z wyjątkowego położenia. Z góry doskonale widać tarasowe winnice na okolicznych wzgórzach, gdzie produkuje się słynne lokalne wina Cinque Terre.

Nadszedł czas, aby udać się do naszego ostatniego celu, Monterosso al Mare. Miasto dzieli się na dwie wyraźne części: stare miasto (Borgo Antico) oraz nowszą część (Fegina). Nasz prom zatrzymał się w małym porcie w starej części miasta.

Obie części połączone są tunelem dla pieszych wykutym w skale, tunel Fegina. Przejście zajmuje tylko kilka minut. Najpierw spacerowaliśmy po historycznym centrum, pełnym wąskich uliczek, sklepików z pamiątkami i tradycyjnych restauracji. Panuje tu typowa atmosfera, którą zauważyliśmy w pozostałych miasteczkach. Minęliśmy kościół św. Jana Chrzciciela (Parrocchia di S. Giovanni Battista) i dotarliśmy do Oratorio di Santa Croce. Nasza córka uwielbia odwiedzać kościoły, więc takie krótkie przystanki zawsze były mile widziane. Zauważyliśmy plac zabaw w niewielkim parku publicznym (Giardino Pubblico) w starej części miasta, ale celowo wybraliśmy inną drogę, aby córka go nie dostrzegła, chcieliśmy mieć pewność, że zdążymy na pociąg powrotny do La Spezii.

Następnie ruszyliśmy wzdłuż Via Fegina, która ciągnie się przez około kilometr w stronę nowej części miasta. Po wyjściu z tunelu atmosfera wyraźnie się zmieniła, pojawiło się więcej przestrzeni. Ta część miasta oferuje długą, piaszczystą plażę, nadmorską promenadę oraz liczne hotele. Monterosso to jedyna wioska Cinque Terre z prawdziwą piaszczystą plażą, co sprawia, że przypomina bardziej klasyczny kurort nadmorski. Ulica Via Fegina prowadzi do słynnego posągu Statua del Gigante. Posąg Neptuna, boga mórz, stoi dumnie na końcu plaży. Zbudowany w 1910 roku, przetrwał zniszczenia II wojny światowej i do dziś pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli miasta.

Po drodze minęliśmy mały plac zabaw (naprzeciwko Focacceria Antonio Di Liberatore), gdzie musieliśmy się zatrzymać, aby córka mogła się chwilę pobawić przed podróżą powrotna. W końcu dotarliśmy do stacji kolejowej i wsiedliśmy w pociąg do La Spezii (podróż trwa około 20 minut). To był naprawdę udany dzień. Pogoda była idealna, choć zastanawiam się, jak bardzo zatłoczone muszą być te miasteczka latem, skoro w październiku liczba turystów była wciąż bardzo wysoka (pociąg byl przepełniony). Riomaggiore było zdecydowanie najbardziej oblegane, a zaraz po nim Vernazza. Monterosso oraz Porto Venere wydawały się mniej zatłoczone, być może dlatego, że byliśmy tam wczesnym rankiem i późnym popołudniem, czyli nie podczas najbardziej zatłoczonej części dnia.

Baza wypadowa: La Spezia
Patrząc wstecz, był to intensywny, ale niezwykle satysfakcjonujący dzień. Choć La Spezia często traktowana jest jedynie jako „brama” do Cinque Terre, samo miasto ma przyjemną, autentyczną włoską atmosferę, z eleganckimi XIX-wiecznymi budynkami i lokalnymi sklepami. Jednym z głównych punktów miasta jest zamek Castello di San Giorgio, położony na wzgórzu nad centrum. Kiedy odwiedziliśmy go w październiku 2025 roku, sam zamek był zamknięty (prawdopodobnie z powodu prac renowacyjnych), ale spacer pod górę był wart wysiłku choćby dla samej panoramy miasta i zatoki. Warto również wspomnieć o porcie w La Spezia, promenada Passeggiata Morin to idealne miejsce na spacer, skąd można obserwować jachty (niektóre wyglądały bardzo ekskluzywnie) i promy odpływające w stronę Cinque Terre.

Cinque Terre in One Day: Complete Ferry & Train Itinerary from La Spezia

Thu, 15 Jan 2026 09:43:59 +0100

If you’re wondering whether it’s possible to visit Cinque Terre in just one day, the answer is yes, but it requires a smart plan. During our trip to Italy, we dedicated one full day to exploring the colorful coastal villages of this UNESCO-listed region, combining ferry rides and train connections to make the most of our time.

Starting from La Spezia, we visited Porto Venere, Riomaggiore, Vernazza, and Monterosso al Mare, experiencing dramatic cliffside views, charming harbors, medieval churches, scenic viewpoints, and even sandy beaches. Traveling with a child and a stroller added an extra layer of logistics, so in this guide, I’m sharing not only our detailed itinerary but also practical tips, ferry schedules, accessibility advice, and honest impressions about crowds in October. All practical details are described in separate post that can be found here.

If you’re planning a Cinque Terre day trip, wondering whether to choose ferry or train, or trying to decide which villages to prioritize, this guide will help you plan an efficient, realistic, and unforgettable day along one of Italy’s most iconic coastlines.

Porto Venere was our first stop after leaving La Spezia. The coastal scenery on the way there was beautiful, we passed a military base (Porta Marola Arsenale Marina Militare) and the outskirts of the city before the landscape became more rugged and dramatic. Seeing the colourful houses appear in the distance from the boat was a perfect introduction to Cinque Terre.

We had only one hour to explore the town, so we headed straight towards the iconic Church of St. Pietro. Built in the 13th century, the church stands dramatically on a rocky promontory overlooking the sea. It is really stunning place because of its striking black-and-white striped facade and its spectacular cliffside position.

Right next to it, you can admire truly breathtaking views from the Promontorio dell’Arpaia viewpoint, often described as a “natural balcony” over the Ligurian Sea. From here, you can see the rugged coastline, distant mountains, and boats approaching the harbor. The contrast between the dark rocks and the turquoise water is simply stunning. There is a small path on the outer side of the walls leading toward the church where you can get closer to the sea. Be careful though, the rocks are very slippery, even on a dry day. I think this is also the spot where people go to swim since there was clear entrance to the see from concrete block.

Our next stop was Church of St. Lawrence, a Romanesque church located slightly uphill from the harbor. It feels calmer and less exposed than San Pietro, and there was a peaceful atmosphere inside, especially compared to the dramatic, windy cliffs near the sea. From there, we continued up to Doria Castle, the castle overlooking the town. The climb involves quite a lot of steps, but the views from the top are absolutely worth it. From the terraces, you can see the entire harbor, the colorful houses and the endless blue horizon. It is very relaxing spot with amazing green trees and it is much less crowded than the harbor area. The entrance fee is €5, but we didn’t have enough time to go inside. With only one hour in Porto Venere, we had to keep moving to make it back to the harbor on time.

The way down from the castle was a bit tricky. We followed narrow paths down the slope and eventually reached Via Giovanni Capellini, which seems to be the main shopping street leading to the city gate, Porta del Borgo, near the harbor. The climb up to the castle was very steep, so we had to fold the pram and the same on the way down. Luckily, our pram folds like an umbrella and is relatively easy to carry on stairs. Otherwise, a baby carrier would definitely be a better option. Option for a walk with the pram: you can reach San Pietro Church from the harbor via the main street with a pram, but getting to the castle is not pram-friendly.

Porto Venere is also the starting point of one of the most famous hiking routes in the area, the Sentiero 1 trail toward Riomaggiore. The entire coastline here is a paradise for hikers, with dramatic cliff paths and panoramic sea views. Many people say that hiking this stretch is the best way to truly experience Cinque Terre beyond the postcard views. We would absolutely love to come back one day and explore the trails properly.

Riomaggiore was our next stop, where we again had one hour to explore the village. Our ferry docked on the side of the village, so at first we couldn’t see the famous harbor. After walking past a huge crowd waiting to board our ferry and continue to the next town, the view suddenly unfolded, and it was absolutely stunning! The small marina surrounded by tall, colorful houses stacked tightly against the steep cliffs looked exactly like a postcard. Riomaggiore is often described as the most dramatic of the Cinque Terre villages because of its vertical layout and narrow streets climbing sharply uphill. We first left our pram at the entrance to a kayak rental shop (with the owners’ permission), as the street immediately became very steep. The village is full of charming, pastel-colored houses with green shutters, tiny balconies, and laundry hanging between buildings, classic Ligurian scenery.

We visited this place in October, and the village was already packed. I can only imagine how crowded it must be during the summer months. Riomaggiore is one of the most photographed spots in Cinque Terre, and many day-trippers arrive by boat, just like we did. We headed uphill along the main street toward Church of San Giovanni Battista, a Gothic-style church dating back to 1340. Located slightly above the busiest part of the village, the area around the church felt noticeably quieter and more peaceful. From the square in front, you can enjoy lovely views over the rooftops and down toward the sea.

Next, we climbed a bit higher to visit Castello di Riomaggiore, a 13th-century castle built to defend the village from pirate attacks. The panoramic terrace near the castle offers beautiful views over the coastline and the village below, a perfect spot for a group photo before heading back down. We returned to the harbor via a shorter but steeper path with stairs. With about 20 minutes to spare, we simply sat on the rocks by the water. It was surprisingly hot in the full sun, and the surrounding hills blocked most of the wind, making it feel even warmer. The harbor area is also a popular starting point for kayaking and small boat rentals. You can rent a kayak and paddle along the dramatic cliffs to explore hidden coves and swim in crystal-clear water. It feels like that could be one of the best ways to experience Cinque Terre from a different perspective away from the crowded streets (and crowded ferries!). Quite a lot of people were renting kayaks while we were there. The water was incredibly clear and sparkled beautifully in the sun. Despite the crowds, sitting by the sea felt very relaxing, watching boats come and go and kayakers starting their adventure along the coastline. Riomaggiore may be busy, but its harbor atmosphere, steep colorful streets, and dramatic setting make it unforgettable even if you only have one hour to explore

We had a two-hour break planned in the next village, Vernazza which felt like the perfect amount of time for a relaxed lunch stop. For the first time that day, we didn’t have to rush. We were surprised by how relatively flat the area next to the harbor was, quite different from Riomaggiore. The small natural harbor, colorful houses, and fishing boats create another picturesque spot.

We had a quick lunch at Bottega Visconti 1973. One thing we still couldn’t get used to was that in Italy smoking is allowed in outdoor seating areas of restaurants. Since several people were smoking outside, we decided to sit indoors instead. In the end, it turned out to be a good idea, we could clearly see all the fresh food displayed at the counter. It was a simple place offering freshly made bruschetta, focaccia, rice quiche, and other quick snacks, perfect for a short stop. After lunch, we followed Via Roma, the main street running through the village, and passed underneath the train station area, which was completely packed with people. Vernazza is one of the busiest Cinque Terre villages. When we realized we were slowly leaving the center, we turned into the smaller Via Brigate Partigiane and wandered through tiny, narrow streets toward Church of St. Margaret of Antioch. The houses here were incredibly close to each other, you could almost touch two buildings at the same time by stretching out your arms. Many of them were connected by structural supports and looked slightly crooked, giving the streets a very authentic, medieval atmosphere. The church itself looked medieval to me, built from stone with minimal decoration and a simple but elegant design. Located right by the harbor, its bell tower is one of Vernazza’s most recognizable landmarks. Inside, the atmosphere felt calm compared to the busy square outside.

After visiting the church, we split up, some of us climbed up to Castello di Vernazza (Doria Castle), while others stayed with our daughter near the church to relax. Leaving the busy harbor square behind, we stepped into a quieter and almost mysterious part of the village. The path to the castle feels like entering a steep labyrinth of narrow alleyways, with small signs pointing the direction. A very charming but steep part of the village! After about a 10-minute climb, we reached the entrance. The view from the top was stunning, both sides of the coastline stretched out dramatically, and we could see the entire village below. We even spotted our companions sitting on a bench in front of the church.

Doria Castle was built by the powerful Doria family to protect the village from pirate raids. Today, the main surviving structure is the cylindrical watchtower (Torre Doria), which is the most prominent and best-preserved part of the fortress. The rest of the castle consists mostly of stone walls and partial defensive structures rather than fully preserved buildings, so you shouldn’t expect a traditional “castle interior” with furnished rooms. The site is famous not because of extensive ruins, but because of its spectacular panoramic position. During our walk through the village earlier, we had noticed terraced vineyards on the surrounding hillsides, and from the tower they were clearly visible again in the distance. These vineyards are typical for the region and are used to produce the famous local Cinque Terre wines, grown on steep terraces overlooking the sea. Majority is white wine with aromas of herbs and citrus fruits.

It was now time to head toward our final destination, Monterosso. The town is officially called Monterosso al Mare, but it is clearly divided into two distinct areas: the old town (Borgo Antico) and the new town (Fegina). Our ferry stopped in the small harbor in the old part of the town.

The two parts of the city are connected by a pedestrian tunnel carved through the rock, often referred to as the Fegina tunnel. It takes only a few minutes to walk through and makes moving between the two areas very easy. We first decided to walk in old part of the city and then walk to new part where the only one train station is located. The historic center, with its narrow alleys, colorful houses, small squares, and traditional restaurants, was truly enjoyable to wander through. It feels much more in line with the typical Cinque Terre atmosphere. The narrow streets full of colorful souvenirs and small shops were charming. We passed Church of San Giovanni Battista and walked along the main shopping street until it gradually became quieter and the shops disappeared. Then we turned back, stopping for a moment at Oratorio di Santa Croce. Our daughter loves visiting churches, so these small stops were always appreciated. We noticed a playground in a small public park (Giardino Pubblico, in the old part of town near the harbor entrance), but we deliberately chose another route so our daughter wouldn’t spot it, we wanted to make sure we had enough time to catch our train back to La Spezia.

We then continued along Via Fegina, which stretches for about 1 km toward the newer part of town. Once we exited the tunnel, the atmosphere changed noticeably, the area felt more spacious and open. This part of the town has the long sandy beach, seaside promenade, hotels, and most of the larger accommodations. It looked like a large portion of the beach consists of private beach clubs, as we saw marked sections with sunbeds and umbrellas available for rent. There are small free sections between the private areas, but in high season these are likely very crowded. Since we visited in October, many of the private beach clubs were already closed. Monterosso is the only Cinque Terre village with a proper sandy beach, which makes it feel slightly different, more like a seaside resort, compared to the other villages with their rocky harbors and swimming spots. Via Fegina street is very pleasant to walk along and leads to the famous Statua del Gigante. The statue of Neptune, the god of the sea, stands dramatically at the end of Fegina Beach. Built in 1910, it once supported a terrace above it, although it was partially damaged during World War II. Today, it remains one of Monterosso’s most recognizable landmarks. The small pebbly beach next to the statue has beautifully clear, turquoise water.

On the way there, we passed a small playground (opposite Focacceria Antonio Di Liberatore V. & C.) with benches in the shade and a lovely sea view. At that point, we had no choice, we had to stop and let our daughter play for a while before heading to the train station. Earlier that day, I had also noticed a playground in Porto Venere, but we had absolutely no time to explore it. It’s nice to see that at least some of these popular tourist towns provide small spaces for children. Finally, we reach train station where tourist information office is also located and took a train back to La Spezia (around 20min ride). We really enjoyed this day. The weather couldn’t have been better. I do wonder how crowded these villages must be during the summer months if they already felt busy in October. Riomaggiore was definitely the most crowded, followed by Vernazza. Monterosso and Porto Venere felt slightly less busy, perhaps because they were our first and last stops of the day, visited in the morning and late afternoon rather than at peak midday hours.

Looking back, it was an intense but incredibly rewarding day, a perfect way to experience Cinque Terre in a short amount of time while staying in La Spezia first two nights of our trip. Although city is often treated as just a gateway city, La Spezia has a pleasant, authentic Italian atmosphere with elegant 19th-century buildings, local shops, and everyday Italian life happening around you. One of the city’s main landmarks is Castello di San Giorgio, located on a hill overlooking the center. When we visited in October 2025, the castle itself was closed (likely due to renovation and maintenance works that sometimes take place outside peak season). We walked uphill to see it from the outside and to enjoy the panoramic view over the city and the gulf. La Spezia’s harbor is also worth mentioning. Part of it serves as a major Italian naval base (one of the most important in the country), so some areas are restricted. However, the waterfront promenade, Passeggiata Morin, is open to the public and very pleasant for a walk. You can see sailing boats, yachts, and ferries departing toward Cinque Terre.

Podróż pociągiem wzdłuż włoskiego wybrzeża: Piza, Cinque Terre i Massa

Fri, 05 Dec 2025 09:43:59 +0100

Bardzo lubimy podróże pociągiem, zwłaszcza te wzdłuż wybrzeża, i właśnie w taki sposób podróżowaliśmy już kilka razy, m.in. podczas zwiedzania wschodniego wybrzeża Hiszpanii w okolicach Walencji oraz południa, gdzie odkrywaliśmy uroki regionu Malagi. Po raz kolejny ten rodzaj podróżowania sprawdził się doskonale. Po przylocie do danego kraju najwygodniej jest kontynuować podróż pociągiem prosto z lotniska, jeśli tylko istnieje taka możliwość. To niezwykle komfortowa forma podróżowania z dziećmi, zwłaszcza gdy połączenia kolejowe są dobre, a odległości rozsądne. Podróżowanie wzdłuż wybrzeża pociągiem pozwala zatrzymywać się w wielu miastach bez konieczności wynajmowania samochodu, co znacząco obniża koszty transportu. To także idealne rozwiązanie, jeśli podróżujesz z dziećmi, które nie lubią długich przejazdów samochodem, albo jeśli po prostu chcesz odpocząć i nie spędzać wakacji za kierownicą. Jedyną realną wadą jest konieczność bardzo starannego wyboru kierunku podróży: połączenia kolejowe muszą być niezawodne, odległości do pokonania rozsądne, a atrakcje dostępne bez samochodu.

Transport – porady i wskazówki

Po krótkim locie na trasie Bruksela–Piza znaleźliśmy się na zaskakująco małym lotnisku w Pizie, które podczas podróży powrotnej okazało się bardzo zatłoczone i chaotyczne. Kolejka do kontroli bezpieczeństwa była wyjątkowo długa, czekaliśmy około 40 minut. Wracając jednak do początku podróży: po lądowaniu wsiedliśmy do pociągu PisaMover, który zawiózł nas na dworzec Pisa Centrale. Ta opcja była reklamowana jako najszybsza, jednak cena biletów okazała się dość wysoka. PisaMover to szybka kolejka kursująca często między lotniskiem a Pisa Centrale w godzinach od 6:00 rano do północy. Czas przejazdu to zaledwie 5 minut. Cena: 6,50 € dorośli / 4,50 € dzieci (w jedną stronę).

Zapłaciliśmy łącznie 26 € za przejazd z lotniska. W kasie poinformowano nas, że nasze 4-letnie dziecko nie potrzebuje biletu, co jest sprzeczne z informacjami na oficjalnej stronie internetowej, według których wszystkie dzieci muszą posiadać bilet. Biorąc pod uwagę, że odległość wynosi mniej niż 2 km i można ją bez problemu pokonać pieszo, PisaMover wydał się nam bardzo drogi. W dniu powrotu postanowiliśmy sprawdzić, czy da się dojść na lotnisko pieszo. Odległość od centrum miasta wynosiła niecałe 1,6 km, a ponieważ nie mieliśmy dużo bagażu, zdecydowaliśmy się spróbować. Okazało się to świetną decyzją, spacer był bezpieczny, prosty i zajął mniej niż 30 minut. Po drodze minęliśmy nawet kilka kawiarni, w których kupiliśmy croissanty z nadzieniem pistacjowym przed dotarciem na lotnisko.

Z dworca głównego w Pizie kontynuowaliśmy podróż do La Spezia, gdzie spędziliśmy pierwsze dwie noce. Korzystaliśmy z pociągów regionalnych Trenitalia. Warto bacznie zwracać uwagę na rodzaj pociągu, ponieważ raz wsiedliśmy do pociągu ekspresowego, który był opóźniony i nadjechał dokładnie o godzinie odjazdu naszego pociągu, który został przesunięty o kilka minut. Taki błąd może dużo kosztować, bo zostanie potraktowany jako przejazd bez ważnego biletu, pomimo tego, że oba pociągi jadą w tym samym kierunku. Następnie przenieśliśmy się do Marina di Massa na resztę pobytu. Stamtąd wybraliśmy się również na jednodniową wycieczkę do Pizy pociągiem.

Bilety kolejowe (łączne koszty)
Piza → La Spezia – 37,80 € (8,40 € za dorosłego / 4,20 € za dziecko)
La Spezia → Massa Centro – 22,50 € (5,00 € za dorosłego / 2,50 € za dziecko)
Massa Centro → Piza – 27,90 € (6,40 € za dorosłego / 3,20 € za dziecko)

Autobusy lokalne w Massa
Łączny wydatek: 25,70 €
• Cena biletu: 1,70 € za przejazd
• Ważny przez 70 minut od aktywacji
• Dostępna sprzedaż biletów przez aplikację

Zainstalowaliśmy lokalną aplikację autobusową, założyliśmy konto i kupiliśmy bilety płacąc kartą kredytową. Należy pamiętać o aktywacji biletu przed wejściem do autobusu, co może być nieco mylące, ponieważ aplikacja nie jest w pełni przetłumaczona na język angielski. Za pierwszym razem poprosiłam o potwierdzenie innego pasażera, później było już bardzo łatwo. Można aktywować kilka biletów jednocześnie, co jest bardzo wygodne podczas podróżowania w grupie. Dzieci poniżej 1 metra wzrostu podróżują za darmo. Nasza córka (104 cm) nie miała biletu i podczas kontroli poinformowano nas, że wszystko jest w porządku. W praktyce ta zasada wydaje się jednak dość trudna do jednoznacznego egzekwowania jeśli dziecko nieznacznie przekracza ten wzrost.

Zwiedzanie Cinque Terre promem oraz pociągiem

Zamiast kupować całodniowy bilet na prom, wybraliśmy bilet w jedną stronę z przystankami pośrednimi, a wróciliśmy pociągiem. Pozwoliło nam to spędzić więcej czasu w Monterosso i uniknąć bardzo długiego rejsu powrotnego (prawie 2 godziny). Rejs początkowo byl bardzo relaksujący, jednak już w Riomaggiore ilość ludzi na promie gwałtownie wzrosła. W pewnym momencie prom był tak pełny, że musieliśmy rozdzielić się na dwie grupy, ponieważ zabrakło miejsc siedzących, a miejsca stojące były bardzo niekomfortowe. Na pokładzie dostępne były zimne napoje i przekąski (za opłatą) oraz toalety, które okazały się bardzo przydatne podczas podróżowania z dzieckiem. Pogoda była piękna i słoneczna, choć dość wietrzna, ale jak na październik, nadal bardzo przyjemna. Byliśmy zszokowani tłumami na stacji kolejowej w Riomaggiore. Już prom wydawał się zatłoczony, ale liczba ludzi na peronie była wręcz przytłaczająca. Na szczęście wracaliśmy pociągiem po 17:00 z Monterosso. Skład stal sie zatłoczony już od kolejne stacji (Vernazza), więc rozpoczęcie drogi powrotnej w Monterosso okazało się ogromna zaletą, mogliśmy bez problemu znaleźć miejsca siedzące. Jedną z wad włoskich pociągów są toalety. Zwykle jest tylko jedna lub dwie w całym pociągu, a często jedna z nich jest i tak nieczynna. Gdy pociąg jest przepełniony, dotarcie do działającej toalety z dzieckiem bywa bardzo trudne.

Poniżej rozkład promów i pociągów, który pozwolił nam mieć wystarczająco dużo czasu na zwiedzenie każdego z odwiedzanych miasteczek:
Prom: La Spezia 09:15 → Porto Venere 10:00 (1 godzina przerwy)
Prom: Porto Venere 11:00 → Riomaggiore 11:35 (1 godzina przerwy)
Prom: Riomaggiore 12:35 → Vernazza 13:10 (2 godziny przerwy)
Prom: Vernazza 15:10 → Monterosso 15:30
Pociąg: Monterosso → La Spezia (25 min). Mogliśmy też zatrzymać się w Manaroli i stamtąd wziąć kolejny pociąg do La Spezia, ale byliśmy po prostu zbyt zmęczeni.

Bilet jednodniowy w obie strony Cinque Terre (42 € za dorosłego / 15 € za dziecko)
Bilet w jedną stronę z przystankami pośrednimi (30 € za dorosłego / 15 € za dziecko), opcja wybrana przez nas.

Odwiedziliśmy Cinque Terre pod sam koniec sezonu promowego. Promy kursują regularnie od końca marca do 1 listopada, z ograniczoną liczbą połączen aż do początku grudnia. Więcej informacji o cenach i aktualnym rozkładzie dostępne tutaj.

Pociągi Cinque Terre Express łączą Levanto, Monterosso, Vernazzę, Corniglię, Manarolę, Riomaggiore oraz La Spezię. Kursują często, od wczesnego rana do późnego wieczora. Bilety można kupić na stacjach, w automatach biletowych lub online przez aplikację Trenitalia. Jeśli kupujesz papierowy bilet na pociąg regionalny na stacji, musisz go koniecznie skasować w zielonych kasownikach znajdujących się przy wejściach na perony. Warto o tym pamiętać, ponieważ kary są wysokie.

Wszystkie bilety kupowaliśmy w automatach. Za pierwszym razem nie były one zbyt intuicyjne, ale pod koniec wyjazdu potrafiłam przejść cały proces niemal z zamkniętymi oczami (ponownie problemem było niepełne tłumaczenie na język angielski). Cinque Terre Express ma trzy kategorie cenowe biletów, zależne od daty podróży. Tabelę cen i szczegółowy rozkład znajdziesz na stronie. Podczas naszego pobytu obowiązywał sezon niski, czyli kategoria A (zielona): dorośli 5 €, dzieci 2,50 €. Jeśli planujesz wielokrotne wsiadanie i wysiadanie z pociągu między miasteczkami, Cinque Terre Card to bardzo dobra opcja. Zapewnia nielimitowane przejazdy pociągami Cinque Terre Express na trasie La Spezia – Cinque Terre – Levanto, a dodatkowo obejmuje dostęp do płatnych szlaków turystycznych między Monterosso a Corniglią. My nie skorzystaliśmy z tej opcji, ponieważ chcieliśmy również zobaczyć wybrzeże od strony morza, z perspektywy promu.

Zakwaterowanie

Zatrzymaliśmy się w dwóch apartamentach:
La Spezia - Zarezerwowane przez Airbnb (ocena 4.99). Samodzielne zameldowanie, bardzo wygodne i dobrze wyposażone mieszkanie. Położone blisko dworca kolejowego, choć po przeciwnej stronie centrum miasta. Spacer do portu to około 2 km, ale prowadził główną ulicą handlową, więc był przyjemny. W pobliżu znajdował się duży supermarket (Coop), a sama ulica była spokojna, gorąco polecamy!
Marina di Massa - Zarezerwowane przez Booking.com, tuż przy plaży. Wyposażenie było dość podstawowe, ale mieliśmy świetną przestrzeń na zewnątrz oraz basen na dachu. Kuchnia była bardzo skromnie wyposażona, wystarczająca na śniadania i przekąski, ale nie do gotowania. Obiektem zarządzała urocza rodzina, zawsze chętna do pomocy. W ogrodzie było sporo zabawek, głównie dla dzieci do 3 lat (nasza córka często korzystała z huśtawki), gdyz w takim tez wieku była córka właścicieli. Myślę, że z czasem przybędzie zabawek dla starszych dzieci.
Średni koszt noclegów: 200 € za noc

La Spezia widok z okna na zdjęciu poniżej po lewej
Marina Di Massa widok z basenu na dachu na zdjęciu poniżej po prawej

Jedzenie i restauracje
Ponieważ uwielbiamy kuchnię włoską, nie odwiedzaliśmy restauracji innego typu. Zazwyczaj zamawialiśmy primi (makaron, risotto, gnocchi), które smakują nam najbardziej. Secondo (mięso, ryby, owoce morza) było dla nas mniej atrakcyjne, a zamawianie obu dań to zwykle za dużo jedzenia, szczególnie że zawsze zostawialiśmy miejsce na włoskie lody, których nie sposób sobie odmówić. Opłata coperto (1,50–2,50€ od osoby) była zawsze doliczana. Wybieraliśmy raczej budżetowe restauracje, ale bardzo dobrymi opiniami.

Przykładowe ceny:
Pizza Verace w La Spezia: 8–14 €
Bottega Visconti 1973 w Vernazza: focaccia 8–12 €, wytrawne ciasto ryżowe 5 €
Locanda del Tron w Massa: 13 € menu stałe (primo, secondo, kawa, woda), rodzinny lokal ze świetnymi opiniami, zaraz obok dworca
La Ghiotteria w Pizie: primi 9–13 € (bardzo duże porcje)

Najlepsze lodziarnie:
Gelateria Troppo Buono w Marina di Massa
Gelateria Vernazza w La Spezia

Podsumowanie budżetu (6 dni, 4 dorosłych i czteroletnie dziecko)

Kategoria	Łączny koszt (€)
Loty	540
Transport (pociąg, autobus, prom)	338
Zakwaterowanie	1000
Restauracje	417
Zakupy spożywcze	170
Atrakcje	72
Razem	2500

Nasze doświadczenia z podróżowania z dzieckiem

Podróżowanie komunikacją publiczną nie sprawiło nam żadnych trudności, ponieważ nasza córka lubi być w ruchu i nie przepada za siedzeniem w foteliku samochodowym. Zmiana środka transportu była dla niej zawsze dodatkową atrakcją. Mieliśmy ze sobą wózek, z którego dużo korzystaliśmy w Pizie, Massa i La Spezia. Co ciekawe, prawie w ogóle nie musieliśmy sięgać po telefon, wystarczało komentowanie tego, co działo się za oknem, aby ją zająć. Przejazdy nie były długie, zazwyczaj trwały około 25–40 minut (przejazd autobusem w Massa 20min). Jedynie pierwszy odcinek z Pizy do La Spezia zajął nieco ponad godzinę. Świetnie sprawdziła się też nowa zabawa: własnoręcznie przygotowane literki, z których układaliśmy wyrazy w pociągu czy samolocie. Nasza córka zaczęła poznawać litery, a taka gra zajmuje bardzo mało miejsca w plecaku. Podczas zwiedzania Cinque Terre wózek był mniej praktyczny, ale okazał się niezbędny ze względu na długi spacer do portu (około 2,2 km). Wózki są dozwolone na promach, jednak w niektórych wioskach musieliśmy go składać i nieść po schodach. Riomaggiore jest na tyle strome, że zostawiliśmy wózek w wypożyczalni kajaków. Podróżowaliśmy ze starym wózkiem i nie martwiliśmy się zbytnio o ewentualną kradzież.

Nie znaleźliśmy wielu placów zabaw podczas wyjazdu, jeden znajdował się na plaży obok naszego apartamentu w Marina di Massa i był naprawdę świetny. Nie stanowiło to jednak dużego problemu, ponieważ zwiedzanie kościołów, ogrodów botanicznych i parków było dla naszego malucha dobrą formą rozrywki. Jeśli chodzi o toalety publiczne, nie szukaliśmy ich aktywnie, zwykle wystarczały te dostępne w restauracjach podczas posiłków, w ogrodzie botanicznym w Pizie, na promach lub w pociągach. Najbardziej problematyczne okazały się właśnie pociągi: zazwyczaj były tam tylko dwie toalety na cały skład, z czego jedna często była nieczynna. Niekiedy musieliśmy przejść bardzo długi dystans przez pociąg, aby dotrzeć do działającej toalety, co przy dużym tłoku było wyjątkowo trudne. Żel dezynfekujący, jak zawsze, okazał się bardzo przydatny podczas wizyt w toaletach, warto mieć go zawsze pod ręką.

Plac zabaw w Monterosso - fajne miejsce na przystanek podczas zwiedzania Cinque Terre

Przemyślenia końcowe i rekomendacje

Był to bardzo relaksujący wyjazd, z idealną październikową pogodą, wyśmienitym jedzeniem oraz doskonałym połączeniem popularnych i mniej turystycznych miejsc. Cinque Terre zachwyciło nas swoim krajobrazem, Piza okazała się zaskakująco przyjemna, a Massa spokojną i komfortową bazą nadmorską. Podróżowanie pociągiem wzdłuż włoskiego wybrzeża sprawdziło się u nas idealnie i z pewnością jeszcze do tego sposobu zwiedzania wrócimy.