We trokken weer verder, deze keer op zoek naar ongerepte natuur, uitzonderlijke bergen en vooral plekken waar de mensen oprecht zijn en zelfs eenvoudig eten anders smaakt. Het noorden van Laos toonde ons zijn ware schoonheid en leerde ons te genieten van de rust en de eenvoud van het leven. De Nam Ou is een van de belangrijkste zijrivieren van de Mekong en onze volgende bestemming lag aan de oever ervan. Om het dorp Muang Ngoy te bereiken, moesten we de bus nemen naar Nong Khiaw en daar overstappen op een klein bootje dat toeristen naar hun eindbestemming brengt. Terwijl we op de boot wachtten, hadden we ruim de tijd om te lunchen. Tot onze verbazing vertrok hij stipt op tijd! We praatten met enkele mensen die de grens met Vietnam wilden oversteken en met de boot zo ver mogelijk naar het noorden reisden. Meer dan een uur op de houten vloer zitten was misschien niet zo aangenaam, maar de oevers met hun intense kleuren en de vele buffels en vlinders maakten het absoluut draaglijk :)

Onderweg naar Muang Ngoy Onderweg naar Muang Ngoy Onderweg naar Muang Ngoy

De piepkleine witte stipjes op de foto hierboven zijn vlinders! Ze vlogen in lange slierten van tientallen exemplaren. Het is misschien gek om daar zo enthousiast van te worden, maar hoe vaak zien we zoiets in ons dagelijkse leven? :)

Aanlegsteiger in Muang Ngoy

Aanlegsteigers van drijvende plastic blokken zijn in heel Laos erg populair

Boten voor vervoer Zodra we uit de boot stapten, zagen we heel wat eigenaars van guesthouses die ons stonden op te wachten en ons probeerden te overtuigen om bij hen te logeren. Soms moet je gewoon op je gevoel vertrouwen. We raakten aan de praat met de vrouw die Suan Phao Guesthouse en de plaatselijke apotheek uitbaat, en dat bleek een uitstekende keuze. We verbleven twee nachten in haar bungalow, aten versgeplukte bananen uit de tuin en genoten van prachtige zonsondergangen en zonsopgangen met uitzicht op de rivier en de omliggende heuvels. Het dorp had eigenlijk maar één hoofdstraat, waaraan alle winkels en restaurants lagen. In feite is het een onverharde weg die terug naar Nong Khiaw leidt, maar die rit duurt uren en is alleen met een terreinwagen mogelijk (voor de plaatselijke bevolking is dit een van de manieren om essentiële voorraden geleverd te krijgen). We vonden een heel goed eettentje waar we moesten wachten tot de eigenares, die tegelijk kokkin en serveerster was, eerst alle nodige ingrediënten bij haar buren had gehaald. Daarna maakte ze voor ons een heerlijke lokale specialiteit klaar: zoozisoep met pompoen en andere groenten. We gingen er nog een paar keer terug, maakten een praatje met haar Engelssprekende man en aten er altijd heerlijk. Toen we haar eenvoudige keuken zagen, waarin enkele benodigdheden ontbraken, waren we nog meer onder de indruk van de smaken die ze uit haar gerechten wist te halen.

Deze ene straat vormt het hart van het dorp Plaatselijke flora

Heerlijk lokaal eten

De volgende ochtend werden we om 6 uur wakker met de zon. Alle bergtoppen rond het dorp waren bedekt met een heel dichte mist, die later optrok en plaatsmaakte voor een heldere hemel. Dat fenomeen herhaalde zich elke dag. Na het ontbijt begonnen we meteen aan onze wandeling naar het uitkijkpunt van Phanoi, voordat het echt bloedheet werd. We volgden de hoofdstraat van het dorp tot aan een kleine tempel, waarachter een smal pad naar een indrukwekkend bos leidde. Twee jonge, vrolijke honden sloten zich bij ons aan en volgden hetzelfde pad. Terwijl we in het bos de weg naar het uitkijkpunt probeerden te vinden, begon een man met een machete ons haast rennend te volgen. Even werd ik zenuwachtig, maar hij begroette ons met een brede glimlach (zoals altijd in Cambodja of Laos) en legde uit dat hij degene was die het pad bergop naar het uitkijkpunt onderhield :) Daar gingen we dan, de eerste toeristen, nog vóór onze onverwacht uitputtende klim… Het pad was steil en de luchtvochtigheid erg hoog, wat duidelijk te zien was aan de zweetdruppels op mijn gezicht. Mijn hart bonsde als een gek, terwijl de honden nog altijd moeiteloos op en neer renden. Op een bepaald moment moesten we een ladder beklimmen en kon de jongste hond niet verder naar boven. De andere wist de treden wel op te klauteren en ging helemaal mee tot aan de top :) Doorweekt van het zweet bereikten we het uitkijkplatform, vanwaar we de rivier, de omliggende bergtoppen en het dorp in al hun pracht konden bewonderen.

Tempel aan de rand van het dorp Deze hond ging mee tijdens onze wandeling naar boven Uitzicht op de rivier van bovenaf Het uitkijkpunt op de top bereikt Verplichte selfie op de top

Nadat we terugkeerden naar onze bungalow en een koude frisdrank dronken, hadden we weer energie! Ons volgende plan voor die dag was een wandeling naar het naburige dorp Baani, dat verder van de rivier ligt. We liepen door Muang Ngoy en keken naar de huizen en het dagelijkse leven van de mensen die er wonen. Ik moet toegeven dat de huizen er erg armoedig uitzagen, maar tegelijk was elke voortuin heel schoon en netjes. De mensen zorgen echt goed voor wat ze hebben.

Eenvoudige huizen, maar altijd met schone en nette voortuinen. De mensen zorgen hier goed voor wat ze hebben De Laotiaanse versie van een tractor, gebruikt voor vervoer tussen de dorpen De weg voor ons

Zodra we het dorp achter ons lieten, strekten zich tot aan de horizon grote groene velden uit. De kleuren zijn hier zo intens! Het is belangrijk om niet te ver van de paden af te wijken, want in deze streek liggen nog veel niet-ontplofte bommen, overblijfselen van de Vietnamoorlog. Onderweg naar het dorp kun je een grot verkennen, maar aangezien we geen grote liefhebbers zijn van donkere grotten met water, sloegen we die met plezier over :p De wandeling was ongeveer 5 km lang en volgde het pad waarlangs het dorp met de auto bereikbaar is.

Rijstvelden De weg voor ons, de enige weg naar het volgende dorp

Uiteindelijk bereikten we onze bestemming! Zoals zo vaak in Laos en Cambodja stond het merendeel van de huizen hier op palen. Zo ontstond eronder een fijne schaduwplek waar dieren graag beschutting zochten. Waarschijnlijk helpt dit ook om insecten buiten te houden en te voorkomen dat er tijdens het regenseizoen vocht naar binnen dringt. We hadden enorme honger, dus gingen we eerst op zoek naar een plek waar we iets konden eten, maar dat bleek niet eenvoudig. Er was één piepklein winkeltje met snoep en drank, maar nergens hing een bordje met “restaurant” en er was ook geen enkel kraampje. Aan het einde van het dorp zagen we blikjes frisdrank op een rek en twee tafels in de voortuin van een huis. Dat gaf ons hoop dat we er konden lunchen. En jawel, er kwam een vrouw tevoorschijn en we vroegen haar om iets klaar te maken met wat ze voorhanden had. Ze stelde noedels met groenten voor en daar stemden we graag mee in. Toen we haar vroegen of ze naast frisdrank ook water kon verkopen, stuurde ze meteen haar zoontje naar de winkel om een fles voor ons te kopen. Hij leek dolblij met deze belangrijke opdracht :) Onze lunch bleek uit noedels met betelbladeren te bestaan, zonder andere groenten. Het was de eenvoudigste maaltijd die we tot dan toe hadden gegeten, dus je kunt je voorstellen hoe eentonig het dieet van de mensen hier is. Er lopen geen elektriciteitskabels naar het dorp, al hebben sommige mensen wel een generator. We wilden deze plek niet als een toeristische attractie beschouwen en ik voelde me er ook niet goed bij om foto’s van de inwoners te maken. We waren gewoon nieuwsgierig, maar dit bezoek plaatste onze dagelijkse zorgen beslist in perspectief.

Huizen op palen zijn hier heel gewoon Er was één klein winkeltje in de buurt Het dorp Vang Vieng

Onze lunch werd achter deze deur bereid, boven een houtvuur

Klein eethuisje waar we gelukkig een warme maaltijd vonden

Het huis van de vrouw die voor ons kookte. Binnen zaten kinderen en oudere vrouwen en we konden hen horen praten. Het was erg warm en de meeste mensen in het dorp hielden hun middagpauze in de schaduw

De plaatselijke school

De plaatselijke school in het dorp

Vlinders waren hier vaak te zien

De volgende dag namen we de boot terug naar Nong Khiaw, waar we enkele dagen verbleven en de omliggende steile heuvels verkenden! Het werd steeds uitdagender :) We kochten ‘s morgens vroeg een bootticket. Het loket ligt heel dicht bij de aanlegsteiger, zoals de borden langs de weg aangeven. Daar zagen we een lege huls van een clusterbom, als herinnering en waarschuwing dat miljoenen bommetjes nog altijd elk jaar honderden onschuldige mensen doden (de helft van de slachtoffers zijn kinderen, die de bommen voor speelgoed aanzien), bijna 50 jaar na het einde van deze oorlog. Muang Ngoy is een fijne plek om tot rust te komen. Het is heerlijk om hier een paar dagen door te brengen en iets heel anders te ervaren dan de drukte van grote steden zoals Luang Prabang.

Boten die mensen en goederen stroomopwaarts en stroomafwaarts vervoeren Huls die openbarst en clusterbommen over een groot gebied verspreidt. Een verschrikkelijk wapen dat nog altijd littekens achterlaat in het landschap Waterbuffel die uitrust op de rivieroever Onderweg naar Muang Ngoy

Praktische info:

  • minibus van Luang Prabang naar Nong Khiaw - 4 u., 75.000 KIP per persoon
  • tuktuk van het busstation naar de aanlegsteiger - 10.000 KIP per persoon (3 km)
  • boot naar Muang Ngoy - 50.000 KIP per persoon, boottocht van 1 u.
  • toegang tot het uitkijkpunt van Phanoi - 10.000 KIP per persoon
  • toegang tot het dorp Baani en de grot - 10.000 KIP per persoon
  • lunch/avondmaal - 30.000 tot 60.000 KIP voor ons tweeën, we raden Vita Restaurant absoluut aan
  • mango met kleefrijst - 15.000 KIP per persoon
  • bungalow - 70.000 KIP per nacht, Suan Phao Guesthouse